III SA/Gd 13/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę. Decyzją z dnia 13 sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia decyzji Prezesa Głównego Ceł z dnia 20 października 2000 r. o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Dyrektora Urzędu Celnego uznającego za nieprawidłowe zgłoszenie celne z dnia 8 lipca 1999 r. dokonane przez R. L. a dotyczące sprowadzonego z Niemiec samochodu osobowego marki Chrysler. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że argumentacja strony zawarta we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 10 marca 2008 r. nie przemawia za wzruszeniem decyzji mającej w sprawie walor rozstrzygnięcia ostatecznego. Kwestia zwrotu zabezpieczenia złożonego przez stronę zostanie bowiem rozstrzygnięta przez organ Izby Celnej. Kwestia zwolnienia towaru spod dozoru celnego (zdjęcie plomby) została przekazana Naczelnikowi Urzędu Celnego. Z kolei ustalenia w przedmiocie wartości celnej importowanego pojazdu nie mogą stanowić podstawy do uznania naruszenia przez organ celny art. 29 § 1 ustawy – Kodeks celny. Ustalenie wartości celnej towaru nastąpiło bowiem w oparciu o obowiązujące na dzień wydawania decyzji przepisy prawa. Powoływane zaś przez stronę okoliczności mogły być rozpoznawane jedynie w toku zwykłego postępowania odwoławczego. W odwołaniu od w/w decyzji R. L. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, iż organ w dalszym ciągu odmawia wskazania dowodów przemawiających za przyjęciem innej wartości transakcyjnej pojazdu niż wskazana pierwotnie przez stronę (tj. wynikająca z rachunku zakupu). Co istotne, postępowanie Dyrektora Izby Celnej nadal prowadzone jest w sposób opieszały. Stanowi to o naruszeniu art. 120, 121 § 1 i 190 ustawy – Ordynacja podatkowa. Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy w oparciu o decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 listopada 2008 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, że w trybie wznowienia postępowania niedopuszczalne jest prowadzenie ponownego postępowania dowodowego. Postępowanie wznowieniowe ograniczone jest bowiem wyłącznie do zbadania czy istnieją przesłanki określone w art. 240 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa prowadzące do uchylenia decyzji ostatecznej. Okoliczności podnoszone przez odwołującego się nie wskazują na przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji. Stąd też brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania i zmiany rozstrzygnięcia wydanego w I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. L. wniósł o uchylenie w/w decyzji, zwrot złożonego zabezpieczenia, odplombowanie towaru oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa, tj. art. 120 – 125, 139 – 140, art. 157, art. 187 – 188 i 210 § 4. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że sprawa prowadzona była przez bardzo długi okres. Skarżący nie może zaś ponosić konsekwencji przewlekłości postępowania. Co równie istotne, samochodu będącego przedmiotem sporu nie zwolniono spod dozoru celnego. Samochód jest bowiem nadal oplombowany a stan ten trwa od 9 lat. Świadczy to o tym, że organy administracji celnej ignorują obowiązujące przepisy prawa. Nie rozstrzygają również wątpliwości na korzyść podatnika W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena czy postępowanie zakończone decyzją ostateczną Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 20 października 2000r. nr [...] było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wymienioną w art. 240 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał przesłanki wynikające z art. 240 § 1 pkt 1, 2, 5 i 6 ustawy - Ordynacja podatkowa. A zatem aby osiągnąć skutek oczekiwany przez skarżącego w postępowaniu wznowieniowym należało wykazać, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe /pkt 1/, decyzja wydana została w wyniku przestępstwa /pkt 2/, wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję /pkt 5/, decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu /pkt 6/. Zgodzić należy się ze stanowiskiem wyrażonym przez organ w zaskarżonej decyzji, że R. L. nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, iż któraś z wyżej wymienionych przesłanek zachodzi, a tym samym organ prawidłowo ocenił, iż w sprawie brak jest podstaw uzasadniających wzruszenie ostatecznej decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł. Podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, w omawianym wypadku - w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - zakończonej decyzją ostateczną, wyłącznie w sytuacji, gdy postępowanie zakończone taką decyzją jest dotknięte kwalifikowaną wadą wskazaną wyżej. Nie jest dopuszczalne prowadzenie w tym trybie ponownego postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wznowienia jest ograniczone tylko i wyłącznie do zbadania czy istnieją przesłanki określone przepisem art. 240 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Tym samym pozostałe kwestie podnoszone przez skarżącego, nie objęte decyzją ostateczną i przekazane przez organ do odrębnego postępowania, nie stanowiły przedmiotu kontroli Sądu. Co niewątpliwe, w sprawie zwolnienia pojazdu z zabezpieczenia oraz zwrotu depozytu toczy się odrębne postępowanie i w nim skarżącemu przysługuje prawo zgłaszania zarzutów. Natomiast odnośnie zarzutów dotyczących prowadzenia przez organy celne postępowania, zobligowane przepisami ustawy Ordynacja podatkowa do prowadzenia go bez zbędnej zwłoki, stwierdzić należy, iż stosowanie przepisów postępowania, wymienionych w skardze nie miało wpływu na wynik sprawy albowiem zgodnie z obowiązującym prawem, organy ustaliły okoliczności istotne dla wyniku sprawy. Wznowione postępowanie nie wykazało aby decyzja Prezesa GUC została wydana na podstawie fałszywych dowodów, także nie wykazano przestępstwa, które miałoby być popełnione przy wydawaniu decyzji, która uzyskała walor ostateczności. Nie wskazano też istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał. Zasadnie organ wskazał, że zakwestionowanie jak też ustalenie metodami zastępczymi wartości celnej towaru nie jest uzależnione od bezwarunkowego wystąpienia do administracji kraju z którego nastąpił import, w celu zweryfikowania prawdziwości dowodów załączonych do zgłoszenia celnego. Natomiast wystąpienie do innych organów jest konieczne tylko w przypadku gdy przepisy prawa materialnego nakładają na organ obowiązek współdziałania z innymi organami przy wydawaniu decyzji przez wyrażenie przez ten organ opinii albo zgody bądź wyrażenia stanowiska w innej formie. Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U Nr 23 poz. 117 z późn. zm.) nie przewidywała konieczności wystąpienia do innych organów przy ustalaniu wartości celnej towaru bądź jej weryfikacji. Art. 23 § 7 tego aktu prawnego uniemożliwiał przyjęcie za wartość celną wartości transakcyjnej, jeżeli organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należało dołączyć do zgłoszenia. W tym przypadku zakwestionowano zadeklarowaną wartość na podstawie oględzin towaru, które to wątpliwości potwierdziły wyniki ekspertyzy zawarte w opinii rzeczoznawcy nr [...] z 5 lipca 1999 r. oraz późniejsze opinie biegłych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.