III SA/Gd 130/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2018 r., uzupełnionym przez złożenie w dniu 21 maja 2018 r. formularza urzędowego PPF, skarżący S. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Obowiązku uiszczenia kosztów sądowych nie ma strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa - art. 239 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." Postanowieniem z dnia 21 marca 2018 r., wydanym w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (k. 18 akt sądowych). Z uzasadnienia powołanego orzeczenia wynika, że po rozważeniu sytuacji majątkowej skarżącego referendarz sądowy uwzględnił zgłoszone żądanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Skarżący pozostaje zatem prawomocnie zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W tej sytuacji merytoryczne rozpoznanie ponownego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest zbędne, a wywołane nim postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 4 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.