III SA/Gd 132/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 23 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie delegacji z urzędu do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości postanawia odrzucić skargę. Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 23 lutego 2010 r. nr [...] delegował z urzędu asp. D. P. do czasowego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], na okres od dnia 1 marca 2010 r. do dnia 31 maja 2010 r. Jednocześnie powierzył mu pełnienie obowiązków na stanowisku asystenta w zespole Dochodzeniowo – Śledczym Wydziału Kryminalnego z dotychczasowym uposażeniem. Powyższy rozkaz personalny D. P. uczynił przedmiotem swojej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu wskazał, m.in. że zaskarżony rozkaz jest dla niego krzywdzący, bowiem został wydany na skutek bezpodstawnych i nieprawdziwych zarzutów, których nie zweryfikowano przed jego podjęciem. Ponadto rozstrzygnięcie nie uwzględnia dotychczasowego dorobku zawodowego skarżącego. Wprawdzie ma ono charakter uznaniowy co jednak nie może oznaczać dowolności. Zasada uznaniowości winna bowiem być interpretowana w związku z przepisami prawa materialnego, które wyznaczają granice i normują treść danego stosunku materialnoprawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podkreślając m.in., że zaskarżony rozkaz personalny, wydany na podstawie art. 36 i art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz.277 ze zm.), nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, od którego przysługiwałoby prawo wniesienia odwołania, a w konsekwencji skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Dodać przy tym należy, iż zgodnie z art. 5 pkt 2 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. W niniejszej sprawie zaskarżony rozkaz personalny wydany został m.in. na podstawie art. 36 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz.277 ze zm.), zgodnie z którym policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę (ust. 1). Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę (ust. 2). Czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy. Komendant Główny Policji w wyjątkowych przypadkach może przedłużyć czas delegacji do 12 miesięcy (ust. 3). W ocenie Sądu, czasowe delegowanie funkcjonariusza na podstawie art. 36 ust. 1 i 3 cyt. ustawy jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej pracownika. Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w treści § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), zgodnie z którym nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby, zaś do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1 w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 18 ust. 2 cyt. rozporządzenia). A zatem delegowanie do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości jest jedynie aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej, niepodlegającym kognicji sądu administracyjnego zgodnie z art. 5 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.