III SA/Gd 133/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Asesor WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę. III SA/Gd 133/04 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 4 lutego 2004 r. Nr [...] podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. P. od decyzji Starosty z dnia 9 czerwca 2003 r. Nr [...] uchylającej decyzję o rejestracji i odmawiającej zarejestrowania pojazdu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że decyzją z dnia 9 czerwca 2003 r. Starosta, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, uchylił decyzję z dnia 29.10.2001 r. w sprawie rejestracji pojazdu – ciągnika samochodowego marki Scania o nr rej. [...], nr nadwozia [...], zarejestrowanego na W. P. oraz odmówił zarejestrowania przedmiotowego pojazdu, wskazując iż przesłanką do wydania tego orzeczenia są prawomocne decyzje Starosty Powiatowego z dnia 10.02.2003 r. i Starosty Powiatowego z dnia 25.11.2002 r. uchylające i odmawiające rejestracji przedmiotowego pojazdu. Powyższe decyzje zostały wydane na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 13.12.2001 r., z treści którego wynika, iż rejestracja pojazdu została dokonana w oparciu o wyłudzenie nieprawdy w Referacie Komunikacji w Urzędzie Gminy w Ł. Od powyższej decyzji odwołał się W. P., podnosząc, iż nabywając ciągnik samochodowy w celach zarobkowych, sprawdził jego pochodzenie, czy nie jest obłożony jakimiś zobowiązaniami, zastawami oraz przydatność do wykonywanej działalności gospodarczej. Rozpatrując sprawę w związku ze złożonym odwołaniem, Kolegium stwierdziło, że stosownie do treści art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela. Osoba, na rzecz której dokonuje się rejestracji pojazdu powinna udokumentować swoje prawo własności do tego pojazdu. Zarejestrowany może być bowiem jedynie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności. W niniejszym przypadku nie zostały spełnione pozytywne przesłanki umożliwiające rejestrację w myśl art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Do przesłanek tych należy bowiem posiadanie przez wnioskodawcę dowodu własności pojazdu, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany. W związku z tym, iż w przedmiotowej sprawie nie miało to miejsca stwierdzono, że brak było podstaw do zarejestrowania przedmiotowego pojazdu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł W. P., stwierdzając, że nikt nie kwestionuje prawa własności pojazdu stanowiącego przedmiot postępowania, ale to on ponosi konsekwencje wyroku Sądu Rejonowego, w którym stwierdzono, że pierwotna rejestracja została dokonana w oparciu o wyłudzenie nieprawdy w Referacie Komunikacji w Urzędzie Gminy w Ł., bez przedstawienia mu okoliczności i danych przemawiających za uchyleniem decyzji o rejestracji pojazdu. Na rozprawie skarżący ponadto stwierdził, że w jego przekonaniu takie postępowanie organów administracji pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, nie precyzując jednak na czym ta sprzeczność miałaby polegać. W odpowiedzi na powyższą skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Natomiast zgodnie z postanowieniami art. 1 § 1 oraz 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie swej właściwości pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli było postępowanie wznowieniowe w sprawie rejestracji pojazdu mechanicznego. Zachodziły w niej podstawy wznowieniowe określone w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., to jest stwierdzenie, iż dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Jak wynika z akt sprawy podstawą wznowienia postępowania administracyjnego było uchylenie wcześniejszych rejestracji w związku z tym, że w wyroku Sądu Rejonowego z 13 grudnia 2001 r. ustalono, iż pierwotna rejestracja została dokonana w oparciu o wyłudzenie nieprawdy. Na tej podstawie Starosta Powiatu decyzją z dnia 25.11.2002 r., a następnie Starosta Powiatowy decyzją z dnia 10 lutego 2003 r. uchylili decyzje w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu i odmówili jego zarejestrowania. W związku z tym wyeliminowane zostały z obrotu prawnego podstawy ostatniej rejestracji przedmiotowego pojazdu, a zatem zachodziły przesłanki do jego wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. W tym zakresie nie ma żadnego znaczenia fakt długotrwałego użytkowania samochodu przez skarżącego oraz jego dobra wiara. Z postanowień art. 146 § 1 K.p.a. wynika bowiem, że z powodu określonego w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. wznowienie postępowania może nastąpić w ciągu 10 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, podzielony przez Sąd w tym składzie, że organ administracji, wydający decyzję po wznowieniu postępowania w sprawie stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dacie orzekania. Wynika to z założenia, że nową decyzję wydaje się jak gdyby sprawa nie była w danej instancji dotychczas rozstrzygnięta (por. wyrok NSA z 28 czerwca 1984 r., ONSA 1984, z. 1, poz. 59). Słusznie zatem w przedmiotowej sprawie za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym z 1997 roku. Zgodnie z postanowieniem art. 72 ust. 1 pkt 1 tego aktu prawnego jednym z wymogów formalnych wniosku w sprawie rejestracji pojazdu jest dołączenie dokumentów potwierdzających własność pojazdu. Nie można jako takich traktować dokumentów, które zostały wyeliminowane z obrotu prawnego (w tym przypadku dowodu rejestracyjnego, który został wyeliminowany z obrotu prawnego na skutek wznowienia postępowania). Skarżący na żadnym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego nie przedłożył natomiast innych dokumentów, które potwierdzałyby nabycie przez niego własności przedmiotowego pojazdu. Odnosząc się do argumentów podnoszonych przez skarżącego to należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zarzuty wobec orzeczeń uchylających wcześniejsze rejestracje powinny być podnoszone w postępowaniach, w których orzeczenia te wydano, gdyż skarżącemu jako aktualnemu posiadaczowi przedmiotowego pojazdu przysługiwały przymioty strony w tych postępowaniach (patrz bliżej wyrok NSA z 10.11.2004 r., OSK 802/04, ONSAiWSA 2005, z. 3, poz. 53). Jeżeli bez własnej winy nie brał on w nich udziału to przysługuje mu prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Okoliczności te nie mają jednak wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Również lakoniczny zarzut sprzeczności z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości bez jego rozbudowania nie wpływa na zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dlatego też mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.