III SA/Gd 133/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka ( spr. ) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 30 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu J. S. ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku) kwotę 8856 zł ( osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć złotych ) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu. W dniu 10 marca 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego udzielił "A" Spółce cywilnej G. K. K. K. z siedzibą w W. pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń nr [...]. Przedmiotem przywozu miał być towar w postaci soku jabłkowego. Jako miejsce dokonywania procesu uszlachetniania wskazano siedzibę B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. Decyzjami z dnia 23 maja 2003 r., 1 września 2003 r. i 6 listopada 2003 r. w/w pozwolenie zostało zmienione m.in. w zakresie miejsc dokonywania procesu uszlachetniania. Nadto decyzjami z dnia 30 marca 2004 r. i 4 listopada 2004 r. zmieniono termin wywozu, powrotnego wywozu bądź otrzymania innego przeznaczenia celnego przez produkty kompensacyjne. W dniach 24 lipca 2003 r. i 5 listopada 2003 r. w/w procedurą objęto dwukrotnie sok jabłkowy w beczkach o wadze netto 99.000 kg według zgłoszeń celnych - odpowiednio [...] oraz [...]. W następstwie rozliczenia zakończenia w/w procedury ustalono, że powrotnie wywieziony został jedynie sok jabłkowy w ilości 52.580 kg (zgłoszenie [...]; termin wywozu, powrotnego wywozu lub otrzymania innego przeznaczenia celnego – 23 stycznia 2005 r.). Towar objęty zgłoszeniem [...] we wskazanym w pozwoleniu terminie, tj. do dnia 4 maja 2005 r. nie otrzymał zaś żadnego przeznaczenia celnego. Decyzją z dnia 19 maja 2005 r. Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne w związku z art. 85, art. 86 tiret pierwszy, art. 90 Rozporządzenia Rady EWG Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny po rozpatrzeniu odwołania "A" S.C. w G. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 stycznia 2005 r. odmawiającą przeniesienia praw i obowiązków wynikających z korzystania z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń na C Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Postanowieniami z dnia 12 kwietnia 2007 r. znak [...] oraz z dnia 5 czerwca 2007 r. znak [...] (skierowanymi odpowiednio do: "A" S.C. G. K. K. K. oraz po zmianie w składzie wspólników do "A" S.C. G. K. W. K.) Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowania w sprawie uregulowania sytuacji w/w towaru w postaci soku jabłkowego w ilości 99.000 kg objętego procedurą uszlachetniania czynnego według zgłoszenia [...] z dnia 5 listopada 2003 r. wobec którego procedura nie została zakończona zgodnie z terminem określonym w pozwoleniu na korzystanie z w/w procedury numer [...] z dnia 10 marca 2003 r. zmienionym następnie decyzjami z dnia 30 marca i 4 listopada 2004 r. W uzasadnieniu wydanych postanowień wskazano, że w przewidzianym terminie podmiot, któremu wydano pozwolenie nie dokonał powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych będących produktem uszlachetniania czynnego. Tym samym należało uznać, że zostały naruszone warunki zawarte w przedmiotowym zezwoleniu. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania Naczelnik Urzędu Celnego dniu 23 listopada 2007 r. działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, art. 20 ust. 1, art. 114 ust. 1 lit a), art. 118 ust. 1, art. 121 ust. 1, art. 204 ust. 2 i ust. 3, art. 214 ust. 3, art. 217 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 lit a), art. 243 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej w skrócie WKC), art. 519 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. określającego przepisy wykonawcze do WKC, art. 65 ust. 4 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne wydał dwie decyzje (odpowiednio [...] I [...]), w świetle których: - uznał, że w stosunku do towaru w postaci soku jabłkowego w beczkach metalowych, objętych procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń według zgłoszenia celnego [...] z dnia 5 listopada 2003 r., wobec niewykonania obowiązku wynikającego ze stosowania tej procedury w dniu 5 maja 2005 r. powstał dług celny w przywozie; wymierzył niezaksięgowaną kwotę należności celnych w wysokości 129.060 zł (podstawa wymiaru cła 258.120 zł, stawka celna 50 %); określił odsetki wyrównawcze od dnia objęcia przedmiotowego towaru w/w procedurą do dnia, w którym towar ten powinien zostać wywieziony, powrotnie wywieziony bądź otrzymać inne przeznaczenie celne, tj. od dnia 5 listopada 2003 r. do dnia 4 maja 2005 r. w kwocie 11.906 zł); - uznał, że w stosunku do towaru w postaci soku jabłkowego w beczkach metalowych, objętych procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń według zgłoszenia celnego [...] z dnia 24 lipca 2003 r., wobec niewykonania obowiązku wynikającego ze stosowania tej procedury w dniu 24 stycznia 2005 r. powstał dług celny w przywozie; wymierzył niezaksięgowaną kwotę należności celnych w wysokości 59.626 zł (podstawa wymiaru cła 119.251 zł, stawka celna 50 %); określił odsetki wyrównawcze od dnia objęcia przedmiotowego towaru w/w procedurą do dnia, w którym towar ten powinien zostać wywieziony, powrotnie wywieziony bądź otrzymać inne przeznaczenie celne, tj. od dnia 24 lipca 2003 r. do dnia 23 stycznia 2005 r. w kwocie 6.091 zł). W uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć organ I instancji odnosząc się do istoty procedury uszlachetniania czynnego wskazał, że w świetle art. 118 ust. 1 WKC organy celne wyznaczają termin, w którym produkty kompensacyjne muszą zostać wywiezione, powrotnie wywiezione lub otrzymać inne przeznaczenie celne. Z kolei zgodnie z art. 204 ust. 1 li a) WKC dług celny w przywozie powstaje w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury, którą dany towar został objęty. W realiach rozpatrywanej sprawy warunki zawarte w pozwoleniu na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego zostały naruszone zatem organ miał podstawy do wydania rozstrzygnięć wymierzających niezaksięgowane kwoty należności celnych. W odwołaniu od w/w decyzji z dnia 17 stycznia 2008 r. G. K. i W.K. wspólnicy "A" S.C. w G. wnieśli o umorzenie prowadzonego postępowania wskazując, iż odpowiedzialnością za powstały dług celny obciążeni winni być: J. D., D w B.Z., C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. oraz E z siedzibą w L. Zakład w P. Zdaniem odwołujących niewykonanie obowiązków określonych w art. 206 pkt 1 WKC spowodowane zostało nieodwracalną utratą towaru, spowodowaną nieprzewidzianymi okolicznościami, tj. kradzieżą, przywłaszczeniem i zużyciem towaru przez w/w podmioty. Towar nierozliczony objęty zgłoszeniem [...] został bowiem dostarczony do zakładu F S.A. w P., dalej do D w B. Z., magazynu C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. oraz finalnie do E zakładu w P. Z kolei towar objęty zgłoszeniem [...] trafił do E w P. W związku z tym wymienieni przedsiębiorcy winni ponosić odpowiedzialność za sprawowanie dozoru celnego i co się z tym wiąże za dług celny w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 30 września 2008 r. znak [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne utrzymał w mocy zakwestionowane decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 listopada 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nawiązując do dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie wskazał m.in., iż realizując zasadę dochodzenia do prawdy obiektywnej poddał pod rozwagę możliwość powstania długu celnego nie w konsekwencji niewykonania obowiązku związanego z korzystaniem z konkretnej procedury celnej, lecz w następstwie usunięcia towaru spod dozoru celnego, na co wskazano w odwołaniu od decyzji wydanych przez organ I instancji. W związku z tym organ odwoławczy dokonał przesłuchania w charakterze świadków wszystkich osób, które zdaniem odwołujących się usunęły przedmioty towar spod dozoru celnego i w konsekwencji winny być uznane za dłużników w sprawie. Nadto w sprawie zgromadzona została dokumentacja odzwierciedlająca co działo się z towarem od momentu objęcia go procedurą uszlachetniania. Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie było podstaw do stwierdzenia, że podmioty wskazywane przez odwołujących mogą być uznane za dłużników w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego. C Sp. z o.o. weszła bowiem w posiadanie towaru z zamiarem dalszej odsprzedaży towaru, który to fakt został ustalony ze stroną. Podmiot E zakupiła sporny towar w dniu 31 grudnia 2005 r. a więc już po upływie terminu, w jakim towar miał zostać powrotnie wywieziony lub otrzymać przeznaczenie celne. W związku z tym należało uznać, że organ I instancji prawidłowo określił dług celny wobec wspólników spółki cywilnej "A". Spółka ta posiadała bowiem pozwolenie na stosowanie procedury uszlachetniania czynnego. Była zatem nie tylko podmiotem uprawnień ale i obowiązków. Niewykonanie obowiązku wynikającego z zezwolenia skutkować zaś musiało powstaniem długu celnego. Tym samym spółka, w świetle art. 204 ust. 3 WKC stała się dłużnikiem celnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku G. K. i W. K. wspólnicy spółki cywilnej "A" wskazując na wadliwość przeprowadzonego postępowania dowodowego ponownie wnieśli o umorzenie postępowania i obciążenie odpowiedzialnością za dług celny podmioty trzecie. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż określone osoby wbrew temu co twierdzi organ odwoławczy - posiadały wiedzę w zakresie nieuregulowanego statusu celnego spornego towaru jak też przyczyniły się do usunięcia towaru spod dozoru. Nadto skarżący wskazali, iż można mieć zastrzeżenia co do wiarygodności zeznających w sprawie świadków, które to zeznania organ odwoławczy poczytał jako spójne i rzetelne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. 25 lutego 2009 r. w oparciu o art. 551 § 2 ustawy – Kodeks spółek handlowych doszło do przekształcenia "A" Spółka cywilna w "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił zarzuty zawarte w skardze podnosząc: - naruszenie art. 124 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne; - naruszenie art. 201 § 1 pkt ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne; - naruszenie art. 187 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne. W reasumpcji pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu pisma wskazano, że skutki czynności cywilnoprawnych mających za przedmiot towar usunięty spod dozoru celnego określa art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego. W sprawie organ wbrew dyspozycji art. 124 ustawy – Ordynacja podatkowa nie udzielił stronie wskazówki odnoszącej się do możliwości zainicjowania postępowania o wydanie rzeczy, co wpływa na ocenę prawidłowości procedowania Dyrektora Izby Celnej. Nadto w sprawie pojawiło się zagadnienie wstępne – postępowanie karne związane z osobą J. D. - którego finalne rozstrzygnięcie rzutuje na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. W związku z tym organ winien był zawiesić prowadzone postępowanie. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2009 r., a więc już po złożeniu skargi do Sądu, Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z 30 września 2008 roku. W świetle art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie było zatem przeszkód do rozpoznania skargi. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie w sprawie na zgodny wniosek stron. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r. postępowanie w sprawie zostało podjęte. Z kolei w wyniku wznowienia postępowania zakończonego zaskarżonym do Sądu rozstrzygnięciem Dyrektor Izby Celnej w dniu 5 lipca 2010 r. wydał decyzję odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia 30 września 2008 r. W następstwie odwołania od decyzji z dnia 5 lipca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. Od decyzji organu odwoławczego wydanej w toku prowadzonego postępowania wznowieniowego spółka nie złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek pełnomocnika "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o ponowne zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 114 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - dalej jako WKC - stanowi, że procedura uszlachetniania czynnego pozwala na poddanie, na obszarze celnym Wspólnoty, jednemu lub większej liczbie procesów uszlachetniania: a) towarów niewspólnotowych przeznaczonych do powrotnego wywozu poza obszar celny Wspólnoty, w postaci produktów kompensacyjnych, bez obciążania tych towarów należnościami przywozowymi ani stosowania wobec nich środków polityki handlowej [...]. W myśl art. 118 ust.1 WKC organy celne wyznaczają termin, w jakim produkty kompensacyjne muszą zostać wywiezione lub powrotnie wywiezione, bądź też mają otrzymać inne przeznaczenie celne. Termin ten wyznaczany jest, z uwzględnieniem czasu niezbędnego na przeprowadzenie procesu uszlachetnienia i zbyt produktów kompensacyjnych. Z kolei jak wynika z art. 204 ust. 1 lit.a w/w aktu dług celny w przywozie powstaje w wyniku: niewykonania jednego z obowiązków wynikających [...] ze stosowania procedury celnej, którą ten towar został objęty. W myśl art. 204 ust. 3 WKC dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą ten towar został objęty. Stosownie do art. 121 ust.1 powołanego aktu w razie powstania długu celnego wysokość tego długu określa się na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich procedurą uszlachetniania czynnego. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w dniu 10 marca 2003 roku Naczelnik Urzędu Celnego udzielił firmie "A" S.C G.K., K. K. z siedzibą w W. (zmieniła się początkowo nazwa, siedziba a także nastąpiła zmiana w składzie osobowym wspólników na "A" S.C. G.K. W. K. z siedzibą w G. a następnie w oparciu o przepis art.551 § 2 Kodeksu spółek handlowych doszło do przekształcenia "A" S.C. G. K., W. K. z siedzibą w G. w "A" spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., która stosownie do treści art. 93a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 66 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku - Prawo celne jest następcą spółki cywilnej) pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń nr [...]. Zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu, przedmiotem przywozu był towar w postaci koncentratu soku jabłkowego, który poddany procesowi uszlachetniania, polegającemu na mieszaniu soku przywożonego z sokiem krajowym i aromatem w odpowiednich proporcjach, miał zostać w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia procedurą powrotnie wywieziony bądź otrzymać inne przeznaczenie celne. Wskazanym przez stronę miejscem dokonania procesu uszlachetniania była "B" sp. z o.o. w P. W dniu 24 lipca 2003 roku na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] został objęty procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń towar w postaci koncentratu soku jabłkowego w ilości 99 000 kg. Z kolei w dniu 5 listopada 2003 roku został objęty tą samą procedurą towar w postaci koncentratu soku jabłkowego w ilości 99 000 kg, na podstawie zgłoszenia celnego [...]. Niespornym jest, że w konsekwencji licznych zmian dokonanych w pozwoleniu na żądanie skarżącej, ostateczny termin na wywóz lub nadanie innego przeznaczenia celnego otrzymanym w wyniku procesu uszlachetniania produktom kompensacyjnym, organ określił na dzień 23 stycznia 2005 roku – w odniesieniu do towaru objętego procedurą uszlachetniania czynnego z dnia 24 lipca 2003 roku oraz na dzień 4 maja 2005 roku w odniesieniu do towaru objętego procedurą uszlachetniania czynnego z dnia 5 listopada 2003 roku. Zmiany w omawianym pozwoleniu dotyczyły nadto miejsca, w którym zamierzano dokonać procesu uszlachetniania. Pozwolenie rozszerzono w tej części o D w B.-Z., Zakład Produkcyjny "F" w P. oraz G i E - Zakład w P. Towar objęty procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń dnia 24 lipca 2003 roku nie został w całości powrotnie wywieziony. Skarżący potwierdził dokumentami powrotny wywóz jedynie co do towaru w ilości 52 580 kg. Tak więc do towaru w ilości 46 420 kg z powodu niewykonania obowiązku wynikającego z zastosowania procedury celnej, organ określił kwotę długu celnego. Podobnie postąpił w odniesieniu do towaru w ilości 99 000 kg objętego procedurą uszlachetniania czynnego dnia 5 listopada 2003 roku albowiem skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów. Przedstawionych powyżej ustaleń skarżąca nie kwestionowała, wyłączając zasadność obciążenia jej należnościami celnymi wobec niewykonania obowiązku wynikającego ze stosowania wymienionej wyżej procedury. W toku postępowania skarżąca bowiem twierdziła, że wskazani przez nią przedsiębiorcy ponoszą odpowiedzialność za należyte sprawowanie dozoru celnego nad przedmiotowym towarem i do nich powinna być skierowana decyzja określająca dług celny, w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego. Odnosząc się do wskazanego zarzutu, konieczne jest przywołanie art. 203 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – zgodnie z którym dług celny w przywozie powstaje w wyniku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym. Dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego, a dłużnikami są: - osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego, - osoby, które uczestniczyły w tym usunięciu i które jednocześnie wiedziały lub mogły się dowiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego, - osoby, które nabyły lub posiadały towar i które w chwili jego nabycia lub wejścia w posiadanie wiedziały bądź mogły wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego i - odpowiednio, osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, pod którą towar ten został umieszczony. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie, że osób wskazanych przez skarżącą, a przesłuchanych w toku postępowania, nie sposób uznać za dłużników w rozumieniu powołanego przepisu, gdyż nie posiadały one wiedzy w zakresie nieuregulowanego statusu celnego przedmiotowego towaru, brak też dowodów do ustalenia, że dokonały one usunięcia towaru spod dozoru. Jak wynika z decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 maja 2005 r. skarżąca starała się bezskutecznie o przeniesienie cesji praw z pozwolenia na C Sp. z o. o. Okoliczność ta nie była kwestionowana i stanowi potwierdzenie wniosku organów, iż jedynym podmiotem zobowiązanym do wywiązania się z obowiązków wynikających z pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego była skarżąca. Sąd nie podziela zastrzeżeń skarżącej co do błędnej oceny wiarygodności zeznań świadków, dokonanej przez organy. Podkreślić należy, że zarówno organ pierwszej instancji jak i odwoławczy w uzasadnieniach decyzji szczegółowo odniosły się do zarzutów w tym zakresie i podały z jakich przyczyn podmiotów wskazanych przez skarżącą nie mogą uznać za dłużników z tytułu należności celnych. Niewątpliwie materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że niektóre z tych podmiotów nie rozliczyły się ze skarżącą z towaru, którym dysponowały. Dowodzą tego choćby wyroki sądów cywilnych odnoszące się do żądań skarżącej. Sąd jednak zwraca uwagę, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie są konkretne, nierozliczone w procedurze uszlachetniania czynnego partie towaru, objęte w/w zgłoszeniami celnymi nie zaś całość działalności gospodarczej skarżącej związanej z przywozem i uszlachetnianiem koncentratu soku jabłkowego. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo zweryfikował dowody zebrane w sprawie, dochodząc w konkluzji do wniosku, że zarówno zeznania świadków jak i przedstawione dokumenty potwierdzają jednoznacznie, iż przedmiotowy towar podlegał procesom przetwarzania i składowania a następnie zamiast otrzymać dopuszczalne przeznaczenie celne stał się przedmiotem obrotu handlowego pomiędzy krajowymi przedsiębiorcami, bez uregulowania statusu celnego. Z uwagi na nieprofesjonalne sformułowania zarzutów skargi sporządzonej osobiście przez W. K. przed ustanowieniem dla skarżącej pomocy prawnej z urzędu, Sąd dostrzega potrzebę ustosunkowania się szczegółowego do zarzutów zawartych w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 18 stycznia 2010 roku (k.[...] akt) stanowiącego uzupełnienie skargi. Przede wszystkim zgodzić należy się z organem, iż zarzut naruszenia przepisu art. 124 ustawy - Ordynacja podatkowa przez "nie udzielenie wskazówki" stronie odnośnie możliwości wystąpienia przez nią z powództwem o wydanie rzeczy, jest całkowicie chybiony na gruncie niniejszego postępowania, gdyż jak słusznie podnosi organ żaden przepis wymienionej ustawy nie nakłada na niego obowiązku udzielania porad prawnych w zakresie stosowania przepisów, które nie mają zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 73 ust. 1 Prawa celnego w zw. z art. 120 oraz art.124 ustawy - Ordynacja podatkowa. Organy wskazały bowiem i wyjaśniły przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Zaś sposób prowadzenia postępowania w pełni czynił zadość wymogom art. 124 Ordynacji podatkowej. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej albowiem w omawianej sprawie nie mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym w rozumieniu przepisów tej ustawy. Toczące się postępowania prokuratorskie, na które powołuje się skarżąca, nie stanowią przeszkody do wydania decyzji w postępowaniu celnym (podatkowym). W wypadku bowiem zaistnienia przesłanki określonej w art. 240 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną istnieje możliwość wznowienia postępowania. W ocenie Sądu organy nie naruszyły również art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej albowiem postępowanie prowadzone było wnikliwie, przeprowadzono wszystkie -możliwe do przeprowadzenia dowody, niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego uwzględniając wnioski w tym zakresie skarżącej. Brak oczekiwanego efektu nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania. Organy dowiodły, a skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dowodów obalających te twierdzenia, iż towar objęty wskazanymi zgłoszeniami celnymi, został wprowadzony do obrotu handlowego z naruszeniem przepisów procedury gospodarczej jaką jest procedura uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, na którą miała pozwolenie wyłącznie skarżąca. Dokonała ona sprzedaży towaru bez wykonania obowiązku określonego przepisami stosowanej procedury – nie dokonała powrotnego wywozu towaru ani nie nadała mu innego przeznaczenia celnego. Konkluzja, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej nie narusza prawa prowadzić musi do oddalenia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 w/w ustawy w zw. z § 15 pkt 1 i § 6 pkt 7 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U Nr 163, poz.1349 ze zm.).