III SA/Gd 133/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na pismo Prezydenta Miast z dnia 19 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprzedaży lokalu mieszkalnego i dopłaty do czynszu postanawia odrzucić skargę. M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na - jak to określił - decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 listopada 2011 r., nr [...]. Skarżący domagał się przyznania "prawa do samodzielnego mieszkania" oraz "dopłaty do czynszu". Należy w tym miejscu zauważyć, że organ w zaskarżonej "decyzji" - piśmie, wskazał błędną datę: 29.11.2010 r., zamiast 29.11.2011 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie twierdząc, że zaskarżone pismo nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Organ wyjaśnił, że skarżący jest najemcą mieszkania wchodzącego w skład zasobu Gminy Miasta G. W zaskarżonym piśmie organ informował skarżącego, że układ zajmowanego przez niego mieszkania uniemożliwia jego zbycie (wspólny przedpokój z innym lokalem mieszkalnym), a nadto obecnie z tytułu wspólnego użytkowania pomieszczeń przez kilku użytkowników zniżka nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższych przepisów wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. W niniejszej sprawie skarżący domagał się we wniesionej skardze przyznania "prawa do samodzielnego mieszkania" oraz "dopłaty do czynszu". Przy czym określił, że skarga dotyczy "decyzji [...]" Prezydenta Miasta. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona przez niego "decyzja" stanowi pismo, które zostało wydane w związku z pismem - Prośbą skarżącego z dnia 14 listopada 2011 r., skierowaną do Prezydenta Miasta. Skarżący w piśmie tym wyrażał m.in. niezadowolenie z podniesienia czynszów w lokalach komunalnych oraz odmowy pomocy w [...]. Zapowiadał też starania o wykupienie zajmowanego lokalu. Należy zgodzić się z organem, że zaskarżone przez skarżącego pismo ma jedynie charakter informacyjny i nie należy do żadnej z kategorii aktów podlegających kognicji sądów administracyjnych, w szczególności nie rozstrzyga sprawy administracyjnej. W piśmie tym poinformowano skarżącego m.in., że zajmowany lokal jest lokalem niesamodzielnym i nie może być przedmiotem zbycia oraz dlaczego nie przysługuje mu zniżka z tytułu opłaty czynszowej. Ponadto należy dodać, że w obecnym stanie prawnym sprawy wykupu lokalu należą do kwestii podlegających kognicji sądów powszechnych (por. art. 7 i następne ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Podobna sytuacja, występuje w przypadku określenia wysokości opłat z tytułu czynszu. Prawidłowo w odpowiedzi na skardze, organ zauważył, że zarówno umowa sprzedaży, jak i umowa najmu regulowane są przepisami kodeksu cywilnego, a do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.