III SA/Gd 135/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędziowie: WSA Alina Dominiak WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. sprawy ze skargi K. I. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu odbycia zasadniczej służby wojskowej oddala skargę. IIISA/Gd135/07 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA w związku z art. 24 ust. 2 i art. 39 ust. 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP ( Dz. U Nr 241 z 2004 roku, poz.2416 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania poborowego K. I. utrzymał w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień /WKU/nr [...] z dnia [...] o nieudzielaniu poborowemu K. I. odroczenia powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej z tytułu ważnych spraw osobistych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, co następuje: w dniu 20 kwietnia 2006 roku poborowy K. I. wystąpił do WKU z wnioskiem o udzielenie odroczenia pełnienia służby wojskowej na okres 12 miesięcy ze względu na ważne sprawy osobiste, motywując to potrzebą świadczenia pracy i zarobkowania, co przyczynia się do poprawy sytuacji finansowej matki i ojca poborowego. Do wniosku dołączone zostało oświadczenie z "A" Sp. z o.o. w S., potwierdzające zatrudnienie wnioskującego w tej firmie. Wnioskujący nie udokumentował natomiast podnoszonej we wniosku trudnej sytuacji finansowej rodziny. WKU w S. nie znalazł podstaw prawnych do udzielenia poborowemu odroczenia z tytułu ważnych spraw osobistych. Po rozpatrzeniu ponownie sprawy nie znaleziono podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Poborowy i Jego pracodawca pisali o niekorzystnym wpływie powołania strony do odbycia służby wojskowej na dobro firmy zatrudniającej K. I. W trakcie prowadzonego postępowania WKU w S. uzyskał informację z Urzędu Gminy w S. o blisko rocznym pobycie zainteresowanego za granicą, co wskazuje na fakt, że nie jest on niezbędny dla firmy, w której pracuje. W skardze na opisaną decyzję K. I.. zarzucił, że decyzję wydano bez uwzględnienia ważnych spraw życiowych /osobistych/ skarżącego, wniósł o jej uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi. W skardze podniesiono, że organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie po niemal roku od wydania decyzji przez organ I instancji, nie zwrócił się do skarżącego z zapytaniem o aktualną sytuację rodzinną / finansową/. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy powołuje się na okoliczności nie mające znaczenia dla sprawy /pobyt skarżącego za granicą/ lub – niezgodne ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że ustalanie aktualnego stanu faktycznego sprawy nie było niezbędne wobec bezzasadności wniosku. W piśmie procesowym z dnia 7 maja 2007 roku /data wpływu do Sądu/, skarżący ponownie zarzucił organom orzekającym niechęć do wyjaśnienia rzeczywistego stanu sprawy i działanie na niekorzyść skarżącego. Skarżący zarzucił "organowi pozwanemu" błędy formalne, przedstawianie nieprawdy w odpowiedzi na skargę oraz zastraszanie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę K. I. Sąd uznał za niezasadną z następujących względów. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że ocenie Sądu – pod względem zgodności z prawem – podlegają zaskarżone decyzje organów II i I instancji. Zatem okoliczności, jakie miały miejsce po wydaniu decyzji jak i naganne ( w ocenie skarżącego) zachowanie pracowników organów wojskowych ( telefonowanie do miejsca pracy, poszukiwanie skarżącego) nie mają wpływu na ocenę legalności decyzji dokonywaną przez Sąd. Zgodnie z przepisami art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r,. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153 poz. 1270 z późn, zmianami) Sąd uwzględniając skargę na decyzję (lub postanowienie) uchyla zaskarżony akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa uzasadni uchylenie zaskarżonej decyzji (lub postanowienia) tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy". Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet w wypadku prawidłowego zastosowania prawa materialnego i procesowego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy nie dopuściły się naruszeń prawa mających wpływ na treść zaskarżonych decyzji. Zgodnie z treścią przepisu art. 39 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U Nr 241 poz. 2416 z późn. zmianami), odroczenia zasadniczej służby wojskowej udziela się poborowemu na jego udokumentowany wniosek ze względu m.in. na: konieczność sprawowania bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny wspólnie z nim zamieszkałym, który nie ukończył szesnastego roku życia lub został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy i do samodzielnej egzystencji albo który ukończył siedemdziesiąty piąty rok życia, jeżeli nie ma innego pełnoletniego członka rodziny bliższego lub równego stopniem pokrewieństwa obowiązanego do sprawowania tej opieki, albo ze względu na obowiązek sprawowania opieki wynikającej z prawomocnego orzeczenia sądu - na czas sprawowania tej opieki, z zastrzeżeniem ust. 4. Ta część przepisu nie odnosi się - jak wynika z okoliczności sprawy – do sytuacji skarżącego. Jak stanowi cytowany przepis w ustępie 3, odroczenia zasadniczej służby wojskowej można udzielić również ze względu na ważne sprawy osobiste lub rodzinne poborowego, a w szczególności związane z zaistnieniem trudnej sytuacji osobistej lub rodzinnej, które nie upoważniają do udzielenia poborowemu odroczenia z tytułu sprawowania bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny albo z powodu konieczności załatwienia spraw związanych z prowadzeniem przez poborowego przedsiębiorstwa, gospodarstwa rolnego albo innej działalności gospodarczej. Odroczenia, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 39 ust. 1 pkt 3, udziela się nie więcej niż trzy razy, każdorazowo na czas określony we wniosku, nie dłuższy jednak niż dwanaście miesięcy. Odroczenia, o którym mowa w art. 39 ust. 3, udziela się tylko jeden raz na okres od trzech do dwunastu miesięcy. Jak z kolei wynika z treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 czerwca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania odroczeń zasadniczej służby wojskowej (Dz. U. z dnia 30 czerwca 2004 r.), poborowy ubiegający się o odroczenie zasadniczej służby wojskowej zobowiązany jest udokumentować okoliczności, na które się powołuje poprzez dołączenie do wniosku, odpowiednio do okoliczności sprawy, dokumentów mogących mieć wpływ na udzielenie odroczenia. W tym stanie prawnym obowiązkiem strony skarżącej było przedłożenie stosownych dowodów na okoliczność albo udzielenia odroczenia zasadniczej służby wojskowej ze względu na konieczność sprawowania bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny albo też ze względu ważne sprawy osobiste i rodzinne, czego jednak skarżący nie uczynił, pomimo, że o tym, iż wniosek jego nie został udokumentowany, skarżący dowiedział się już z uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia [...] nr [...]. Z zacytowanych przepisów prawa wynika, że obowiązek udowodnienia okoliczności, o których mowa w art. 39 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U Nr 241 poz. 2416 z późn. zmianami) spoczywa na tym, kto z danego faktu wywodzi skutki prawne. Pogląd ten znalazł akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych( zob. wyrok NSA w W-wie z dnia 19 stycznia 1999r sygn akt III SA7942/98). Zauważyć należy, że skarżący nie podnosił również w toku całego postępowania, iż nie ma możliwości udokumentowania stanu faktycznego opisanego w cytowanym art. 39 ust. 3 przywołanej wyżej ustawy oraz, że w związku z tym wnosi o odebranie przez komendanta wojskowego stosownego oświadczenia w tym zakresie. Sąd zauważa, że ustalenia dokonane przez organ administracji w toku prowadzonego postępowania – o około rocznym pobycie skarżącego za granicą - przeczą twierdzeniom strony skarżącej zawartym we wniosku, jak też w skardze o niemożności odbycia zasadniczej służby wojskowej. W świetle powyższego uznać należy tak, jak uczyniły to organy wojskowe, że sytuacja życiowa skarżącego nie wypełniła dyspozycji normy prawnej zawartej w przepisie art. 39 ust. 1 pkt 3, czy ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U Nr 241 poz. 2416 z późn. zmianami). W świetle powyższego nie ma znaczenia dla sprawy, że organ II instancji rozpoznając odwołanie nie zwrócił się do skarżącego o przedstawienie aktualnej sytuacji życiowej skarżącego, jak również i to, że dokumenty w sprawie wpłynęły do organu w innym terminie, niż podano w uzasadnieniu decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r,. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153 poz. 1270 z późn, zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.