III SA/Gd 135/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia 23 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. J. na opisane postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...]. Wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2011 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie akt sprawy, złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 8 kwietnia 2011 r. (m.in. odpisu rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy, zaświadczenia o wysokości emerytury, kopii umowy zlecenia, wyciągu z rachunku bankowego skarżącego, kopii dowodów ponoszonych opłat za energię, gaz, faktur dokumentujących zakup leków, dodatkowego oświadczenia z dnia 18 kwietnia 2011 r.) ustalono, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, prowadzącą wspólne gospodarstwo z dwoma synami, nie posiada jakichkolwiek zasobów pieniężnych, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Źródłem dochodu skarżącego jest emerytura oraz dodatek pielęgnacyjny w wysokości brutto 1 304,38 zł. Po dokonaniu potrąceń m.in. z tytułu prowadzonej egzekucji, do dyspozycji wnioskodawcy pozostaje kwota 985,79 zł. Uzyskany przez skarżącego dochód za 2010 r. wyniósł 12 912,98 zł. Jeden z synów skarżącego w okresie od listopada 2010 r. do marca 2011 r. był osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zaś drugi wykonuje dorywcze prace na podstawie umów zlecenia. Wysokość dochodów z tego tytułu w marcu br. wyniosła 700 zł brutto. Udokumentowane przez wnioskodawcę niezbędne wydatki (opłaty za energię, gaz, leki) wynoszą średnio miesięcznie 240,24 zł. Biorąc pod uwagę aktualną sytuację materialną skarżącego oraz pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie osób, a w szczególności wysokość, źródła dochodów, ponoszone koszty utrzymania, potwierdzone załączonymi do akt sprawy dokumentami źródłowymi, uznać należało, że wykazał on dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.