III SA/Gd 136/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Celnej w [...] o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 136/10 w sprawie ze skargi A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 29 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru postanawia odmówić wykładni wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r. Powołanym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję w części określenia klasyfikacji taryfowej towaru i w części określenia kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (pkt 1 sentencji); orzekł, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu (pkt 2 sentencji) oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz skarżącego A. Ł. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3 sentencji). W dniu 7 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) Dyrektor Izby Celnej w [...] złożył wniosek o wykładnię wskazanego wyroku w zakresie dotyczącym intencji Sądu, co do uchylenia decyzji organu celnego pierwszej instancji, w szczególności poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy po wydaniu wyroku w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 7 sierpnia 2007 r. nr [...], także w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru oraz określenia ostatecznego cła antydumpingowego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że istnieją rozbieżności w ocenie przedmiotowej kwestii pomiędzy stronami postępowania. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, przywołanym wyrokiem Sąd uchylił decyzję organu celnego drugiej instancji, zalecając uzupełnienie postępowania odwoławczego. Strona skarżąca uważa natomiast, że z analizy sentencji wyroku oraz zakresu, w jakim została uchylona decyzja organu odwoławczego (a zwłaszcza, w jakim nie została uchylona) wynika, że nie istnieje w obrocie prawnym decyzja organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W ocenie Sądu, złożony przez Dyrektora Izby Celnej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wyrok z dnia 24 czerwca 2010 r. jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie i uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a.. Tymczasem konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. I OZ 698/08 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (T. Woś Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 576). W niniejszej sprawie sentencja wyroku jest jasna i wynika z niej, że Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części określenia klasyfikacji taryfowej towaru i w części określenia kwoty ostatecznego cła antydumpingowego; ponadto orzekł, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał zasadnicze powody takiego rozstrzygnięcia. Po przedstawieniu stanu sprawy, naruszeń przepisów procesowych, dostrzeżonych w toku postępowania celnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, Sąd podkreślił m.in., że nie bez wpływu dla wyników postępowania celnego, w tym określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru pozostaje kwestia zapewnienia stronie skarżącej prawa do wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu dopuszczonego przez organ celny z urzędu; umożliwienie jej skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 190 Ordynacji podatkowej, a przede wszystkim odniesienie się biegłego co do wyników badań fotospektrometrem próbek tkaniny, przekazanych wraz z pytaniami. Dokonana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I GSK 981/08, wykładnia prawa, którą był związany Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, nie może wykraczać poza zakres kontroli i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej. W końcowej części uzasadnienia Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni stanowisko zaprezentowane w wyroku, a po przeprowadzeniu postępowania podejmie rozstrzygnięcie stosowne do poczynionych ustaleń. Zdaniem Sądu, zarówno sentencja jak i uzasadnienie wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r. zostały sformułowane w sposób jasny i nie rodzą problemów w odkodowaniu rozstrzygnięcia. Nie zachodzi też sprzeczność rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku z jego uzasadnieniem. Jasne są również skutki i cele powziętego orzeczenia. Jego konsekwencją jest pozbawienie mocy obowiązującej zaskarżonej decyzji w części określenia klasyfikacji taryfowej towaru i w części określenia kwoty ostatecznego cła antydumpingowego i powoduje, co do zasady, powrót do sytuacji, która istniała przed jej wydaniem. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 158 p.p.s.a. a contrario orzekł jak w sentencji.