III SA/Gd 137/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na decyzję Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji z dnia 7 listopada 2013r. w przedmiocie wznowienia studiów postanawia odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 16 września 2013 r. D. J. zwróciła się do Prodziekana Uniwersytetu G. o wyrażenie zgody na wznowienie studiów. W uzasadnieniu wyjaśniła, że została skreślona z listy studentów z powodu nieuregulowania opłaty i nierozliczenia semestru z przyczyn zdrowotnych. Decyzją z dnia 24 września 2013 r. (doręczoną 22 października 2013 r.) Prodziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu G. odmówił wnioskodawczyni wyrażenia zgody na wznowienie przez nią studiów. Pismem datowanym na dzień 30 października 2013 r. (nadanym w dniu 4 listopada 2013 r.), D. J. wniosła do Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji o anulowanie odmowy wznowienia studiów w roku akademickim 2013/2014 i udzielenie jej zgody na wznowienie studiów. Prodziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu G. decyzją z dnia 7 listopada 2013 r. stwierdził brak podstaw do wyrażenia zgody na ich wznowienie. Pismem z dnia 13 listopada 2013 r., nr [...] poinformowano D. J., że Prodziekan Uniwersytetu G. ponownie nie wyraził zgody na wznowienie przez nią studiów. Pismo to doręczono wnioskodawczyni w dniu 24 grudnia 2013 r. D. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na wznowienie studiów, określając, że jest to decyzja z dnia 13 listopada 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazała, że decyzja ta wydana została z naruszeniem wymogów określonych w art. 107 k.p.a. polegających na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz braku pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi do Sądu. Nadto zarzuciła naruszenie zasady dwuinstancyjności albowiem w jej ocenie decyzja została wydana przez nieuprawniony organ, gdyż organem właściwym jest Rektor Uniwersytetu G. jako instytucja odwoławcza. Wyjaśniła także, iż nie otrzymała zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia jej z listy studentów, jak również po wszczęciu takiego postępowania nie została jej doręczona decyzja o skreśleniu jej z listy studentów. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu G. wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż została wniesiona po terminie wskazanym w art. 53 § 1 p.p.s.a.. Dalej organ wyjaśnił, że gdyby przyjąć że przedmiotem skargi jest pismo z dnia 13 listopada 2013 r. traktowane przez skarżącą jako decyzja organu pierwszej instancji to wówczas stwierdzić należałoby, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako wniesioną przed wyczerpaniem dostępnych środków zaskarżenia. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, zgodnie z którą sądy administracyjne, jako powołane do kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, w tym trybu postępowania administracyjnego, nie mogą zastępować organów w wykonywaniu powierzonych im ustawowo zadań. Należy każdorazowo mieć na względzie, że sądowa kontrola stanowi ostateczny czynnik weryfikacji działań administracji, uruchamiany dopiero wówczas, gdy inne ustawowe mechanizmy zawiodły. Zaś brak wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). W tym miejscu podnieść trzeba, iż zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm., dalej jako ustawa) do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, a więc także dotyczących wznowienia studiów, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako k.p.a.). Jak wynika z akt sprawy w przedmiotowej sprawie w dniu 17 września 2013 r. D. J. złożyła do organu wniosek o wznowienie studiów w roku akademickim 2013/2014 w semestrze siódmym i w dniu 24 września 2013 r. Prodziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu G. nie wyraził zgody na ich wznowienie. Powyższą decyzję skarżąca odebrała w dniu 22 października 2013 r. i w ustawowym terminie, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. tj. w dniu 4 listopada 2013 r. wniosła co prawda nie do organu odwoławczego tj. Rektora Uczelni lecz do Prodziekana pismo, z treści którego wynikało, że jest to odwołanie. Prodziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu G. błędnie uznając, że wpłynęło ono po upływie przewidzianego terminu nie przekazał go do rozpoznania organowi odwoławczemu, którym zgodnie z art. 207 ust. 1 w z związku z art. 70 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym jest Rektor Uczelni lecz uznał, że jest to kolejny wniosek o wznowienie studiów i wszczął z urzędu - nie zawiadamiając o tym strony - nowe postępowanie w tej sprawie wydając kolejną decyzję w dniu 7 listopada 2013 r. stwierdzającą brak podstaw do wznowienia studiów. O treści tej decyzji skarżąca została poinformowana pismem z dnia 13 listopada 2013r., na które następnie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Należało jednak uznać, że przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji z dnia 7 listopada 2013 r., a nie jak wskazała skarżąca pismo z dnia 13 listopada 2013 r.. Mając powyższe na uwadze, ze względu na brak wyczerpania środka zaskarżenia przysługującego stronie w postępowaniu administracyjnym, skargę należało odrzucić (art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy). Na marginesie tylko wyjaśnić należy skarżącej, że poprzez odrzucenie przedmiotowej skargi skarżąca nie zostaje pozbawiona prawa do sądu i merytorycznego rozpoznania sprawy, gdyż po rozpatrzeniu przez organ odwoławczy odwołania od decyzji z dnia 24 września 2013 r. możliwe będzie ponowne złożenie skargi. Skarżąca może zresztą w trybie skargi na bezczynność domagać się by jej odwołanie zostało rozpatrzone przez organ odwoławczy. Wskazać należy także, że gdyby uznać, jak skarżąca wskazała w skardze, że przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest pismo z dnia 13 listopada 2013 r., nr [...], to wówczas jej skarga również podlegałaby odrzuceniu z uwagi na fakt, iż sprawa nie należałaby do właściwości sądu administracyjnego tj. nie mieściła się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przedmiotowe pismo jest jedynie informacją wskazującą skarżącej na fakt załatwienia sprawy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem decyzji z dnia 7 listopada 2013 r.. Pismo to nie ma zatem charakteru władczego i nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jednostki, nie jest też żadnym aktem procesowym otwierającym, czy też w tym wypadku tamującym jakiekolwiek postępowanie jurysdykcyjne, czy nawet wpadkowe. W konsekwencji nie mogłoby być ono zaskarżone do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.