III SA/Gd 139/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Wnioskodawca, wniósł sprzeciw od ww. orzeczenia, w którym wskazał, że decyzja referendarza była błędna. W jego ocenie spełnia on przesłanki do otrzymania pomocy. Podał też, że jego dochody ledwo wystarczają na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych. Zarządzeniem z dnia 22 października 2014r. wezwano skarżącego do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń obrazujących sytuację majątkową skarżącego. W następstwie ww. wezwania skarżący przedłożył pismo, w którym podał, że wraz z żoną nie posiada żadnych kont bankowych. Żona otrzymuje wynagrodzenie bezpośrednio od pracodawcy. On z prac dorywczych otrzymuje od 300 do 400 zł miesięcznie. Pomaga przy rozbiórkach i sprzątaniu po nich. Z uwagi na to, że wniesiony sprzeciw nie podlegał odrzuceniu, zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 p.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego następuje, gdy dany podmiot wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd wskazuje, że instytucja prawa pomocy stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu, a zakres przyznanego prawa pomocy powinien być kształtowany obiektywnymi potrzebami strony podyktowanymi względami racjonalnego prowadzenia swojej sprawy. Stąd też przedmiotowe przepisy stanowią odstępstwo od wyrażonej w art. 199 ww. ustawy zasady, zgodnie z którą poza wyjątkami określonymi w przepisie szczególnym, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Na wnioskodawcy ciąży zaś obowiązek wykazania, że jego trudna sytuacja materialna uzasadnia wyjątkowe traktowanie. Postanowienie w przedmiocie prawa pomocy powinno być wydane po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji finansowej strony, która złożyła wniosek o jego przyznanie. Sąd po ponownym zbadaniu akt sprawy, doszedł do przekonania, że wnioskodawca wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a tym samym spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Uzasadniając swój wniosek podał, że nie ma dużego dochodu i z ledwością starcza on na utrzymanie rodziny. Z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów i złożonych oświadczeń wynika, że jest wraz z małżonką właścicielem lokalu mieszkalnego o pow. 40 m 2 , jest również właścicielem samochodu osobowego o wartości 900 zł. Ma na utrzymaniu troje dzieci. Wnioskodawca posiada status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z prac dorywczych uzyskuje dochód miesięczny w wysokości 800 zł, zaś jego żona uzyskuje dochód brutto w wysokości 1300 zł brutto miesięcznie ( druk PPF z dnia 1 lipca 2014 r.). Z przedłożonych do akt sprawy zaświadczeń wynika zaś, że żona wnioskodawcy pracując na stanowisku opiekunki środowiskowej uzyskuje miesięczny dochód brutto w różnej wysokości tj. 1356 zł, 1212 zł oraz 930 zł. W piśmie z dnia 5 listopada 2014 r. wnioskodawca oświadczył, że nie posiadają z żoną rachunku bankowego, zaś on z prac dorywczych ( pomaganie przy rozbiórkach i sprzątanie po nich ) otrzymuje miesięcznie od 300 – 400 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz stan faktyczny rozpatrywanej sprawy należało uznać, że poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów związanych z wynagrodzeniem profesjonalnego pełnomocnika przekracza w znacznej mierze możliwości finansowe wnioskodawcy. Stąd też Sąd postanowił przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, o czym orzeczono na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.