III SA/Gd 141/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 grudnia 2012 r. nr [...]; [...]; [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oraz wymiaru należności celno-podatkowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący W. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 grudnia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 sierpnia 2012 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że jej wykonanie grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody poprzez naruszenie jego płynności finansowej, co - z dużym prawdopodobieństwem - wpłynie negatywnie na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji przywołanego przepisu wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek w tym przepisie zawartych, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił istnienia takich okoliczności. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja sprowadzająca się do twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje naruszenie jego płynności finansowej jest zbyt ogólnikowa i w istocie niemożliwa do zweryfikowania. Skarżący nie podał jakichkolwiek danych, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Ponadto nie ma podstaw do prowadzenia przez Sąd w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Samo twierdzenie, czy też przekonanie skarżącego o wystąpieniu przesłanek z art. 61 §3 p.p.s.a. nie może być podstawą uwzględnienia wniosku. Podkreślenia wymaga, że sąd przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi. W tej sytuacji Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.