III SA/Gd 143/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Komendanta Policji z dnia 27 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. IIISA/Gd 143/11 Uzasadnienie Powołując przepisy art. 124 ust.1 pkt.2 b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – prawo o ruchu drogowym (j .t. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz.908 ze zm.), w zw. z (błędnie) art. 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. z 2005 r., Nr 69, poz.622), Komendant Miejski Policji w [...] decyzją Nr [...] z dnia 22 października 2010 r. skierował K. G. na badania psychologiczne, dołączając do decyzji stosowny druk skierowania. W uzasadnieniu do decyzji wyjaśniono, że w dniu 7 stycznia 2010 r. K. G. dopuściła się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego i otrzymała łącznie 27 punktów przypisanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Wykroczenia w ruchu drogowym polegały na: - przekroczeniu prędkości od 41 do 50 km/h (art..97 a.92 § 1 kw, kod E0203r); - wyprzedzaniu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim (art.97,90 albo 86 § 1 lub 2 kw, kod B02 03r); - naruszeniu zakazu wyprzedzania przy dojeżdżaniu do wierzchołka wzniesienia (art.97 kw. kod F04 03r); - naruszeniu zakazu wyprzedzania na skrzyżowaniach (art.97 kw, kod F06 03r). Zgodnie z art. 124 ust.1 pkt.2 ppkt b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( publ. j.w), badaniu psychologicznemu, przeprowadzonemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany w drodze decyzji przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art.130 ust.1 Prawa o ruchu drogowym, a zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy, organem uprawnionym do wydania takiej decyzji jest Komendant Miejski Policji. W odwołaniu od decyzji K. G. wniosła o jej uchylenie, napisała, że organ podejmujący decyzję naruszył szereg przepisów prawa, a to: - art.124 ust.1 pkt 2 b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do jego zastosowania, - art. 130 ust.2 Prawa o ruchu drogowym, bowiem nie wskazano okresu, kiedy nastąpiło naruszenie przepisów ruchu drogowego i niemożliwym jest ustalenie, czy tzw. punkty karne zostały usunięte z ewidencji po roku od dnia naruszenia przepisów ustawy, - § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego , bowiem nie wskazano jaka liczby punktów została przypisana do każdego jednostkowego naruszenia prawa, - art. 130 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (jw.) poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie przypisujące liczbę punktów jest prawomocne, podczas gdy K. G. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego, - § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy poprzez wydanie decyzji po upływie 30 dni od dnia, kiedy nastąpiło naruszenie przepisów ruchu drogowego, - art. 9,10,77 i 81 kpa poprzez uniemożliwienie K. G. zarówno wypowiedzenia się jak i ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego, - art. 107 § 1 i 3 kpa , bowiem nie wskazano przepisów procesowych mających zastosowanie przy odwołaniu się od decyzji. Podniesione zarzuty zostały szeroko opisane i uzasadnione w dalszej części odwołania. Decyzją z dnia 12 maja 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] działając na podstawie art.138 §.1 pkt. 1 w zw. z art.124 ust. 1pkt.2 lit. b ustawy-Prawo o ruchu drogowym orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu do decyzji organ wyjaśnił, cytując mające zastosowanie przepisy prawa, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem, a podjęta została po ustaleniu w sposób prawidłowy stanu faktycznego. Orzeczenie sądu będące podstawą wydania decyzji organu I instancji było prawomocne. K. G. wniosła skargę na opisane decyzje organów Policji. W skardze powtórzono zarzuty formułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wniesiono również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola działalności administracji publicznej zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) i pkt 2 p.p.s.a.). Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych K. G., w dniu 7 stycznia 2010 r. w S. G., kierując samochodem osobowym marki [...] o nr rejestracyjnym [...], dopuściła się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego i otrzymała łącznie 27 punktów, przypisanych na podstawie art.130 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j. t. Dz. U. z 2005 r.,Nr.108, poz. 908 ze zm.). Wymieniony przepis stanowi, że: "Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji." Naruszenia przepisów ruchu drogowego zostały szczegółowo opisane i zakwalifikowane prawnie w decyzji organu I instancji, która doręczono skarżącej w dniu 3.11.2010r. (dowód – akta adm. k-14). Zatem nie jest zasadny zarzut podniesiony w skardze, że w zaskarżonej decyzji ( utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji) nie wskazano okresu, w jakim skarżąca dopuściła się zarzucanych naruszeń prawa. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut, że orzeczenie o ukaraniu K. G. za popełnione wykroczenia p-ko przepisom ruchu drogowego, będące podstawą skierowania skarżącej na badania psychologiczne, nie było prawomocne w dniu podjęcia decyzji organu I instancji, bowiem z akt sprawy wynika, że orzeczenie Sądu Rejonowego w S. G. z dnia 25.05.2010r. w sprawie [...] uprawomocniło się dnia 6.08.2010 r. (dowód: akta adm. k-20). O wszczęciu postępowania w sprawie skierowania skarżącej na badania psychologiczne K. G. zawiadomiona została w dniu 18.10.2010r. (k-10,11 akt adm.), a skarżąca, składając za pośrednictwem pełnomocnika obszerne odwołanie od decyzji organu I instancji dała wyraz temu, że zna zarówno treść stawianych zarzutów, jak i ich kwalifikację prawną, ilość przypisanych punktów za każde z naruszeń prawa, jakie miały miejsce w dniu 7 stycznia 2010r. w S. G. (akta adm. k-2-6). Data popełnienia przez skarżącą wykroczeń p-ko przepisom ruchu drogowego wskazuje, że w czasie podejmowania zaskarżonych decyzji przypisane skarżącej punkty nie mogły być usunięte z ewidencji prowadzonej przez Policję, a to stosownie do cytowanego już art. 130 – ust. 2 ustawy, który stanowi, że:". Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty /..../". I wreszcie – nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przy podejmowaniu zaskarżonych decyzji przepisów § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badan psychologicznych kierowców /..../ (publ. jw.), bowiem – wbrew podniesionym w skardze zarzutom, termin wydania przez organ kontroli ruchu drogowego decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne jest terminem instrukcyjnym, a naruszeniom terminów instrukcyjnych nie można skutecznie przypisać sankcji nieważności. Pogląd w tej kwestii ugruntowany został w orzeczeniach NSA ( por. wyrok NSA z dn.3.03.2008r., w sprawie IOSK 197/07, LEX nr 505375; uchwała 7 sędziów NSA z dn. 20.05.2010r., w sprawie I OPS12/09, ONSA/WSA 2010/5/83) i pogląd ten Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela. W opisanym stanie faktycznym sprawy organy Policji zasadnie uznały, że K. G. winna zostać skierowana na badania psychologiczne, bowiem, zgodnie z art. 124 ust.1.pkt.2 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym "badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy". Mając powyższe na uwadze i nie stwierdziwszy, by zaskarżone decyzje naruszały prawo w stopniu powodującym ich wadliwość, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę K. G., jako nieuzasadnioną, oddalił na podstawie art. 151 cyt. na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.