III SA/Gd 144/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Gruszecki, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 9 lutego 2005r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. III SA/Gd 144/05 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 9 czerwca 2004 r. Prezydent Miasta [...] przyznał K. K. dodatek mieszkaniowy w wysokości 36,38 zł na okres od 1 czerwca 2004 r. do 30 listopada 2004 r. Od powyższej decyzji odwołała się jej adresatka podnosząc, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z córką jedynie w soboty i niedziele; w związku z tym w przekonaniu odwołującej dochody jej i córki nie powinny być uwzględnione przy ustalaniu wysokości dodatku. Rozpatrując to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia 23 listopada 2004 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało K. K. dodatek mieszkaniowy w wysokości 74,29 zł na okres od 1 czerwca 2004 r. do 30 listopada 2004 r., gdyż w jego przekonaniu stan faktyczny został ustalony prawidłowo, ale miały miejsce błędy w obliczeniach arytmetycznych uzasadniające inne orzeczenie. Następnie z urzędu wszczęte zostało postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji, w wyniku którego decyzją z dnia 6 stycznia 2005 r. Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego, która po rozpatrzeniu wniosku K. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia 9 lutego 2005 r. W związku z powyższym zachodziła jednak konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania K. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego. Miało to miejsce w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 9 lutego 2005 r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 6 ust. 8 i art. 17 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że art. 4 ustawy w związku z art. 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 240, poz. 2406) stanowi, że przez gospodarstwo domowe rozumie się lokatora samodzielnie zajmującego lokal lub lokatora, jego małżonka i inne osoby wspólnie z nim stale zamieszkujące i gospodarujące, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tego lokatora. Z akt sprawy, jak również z treści odwołania, zdaniem organu odwoławczego wynika, wbrew temu co twierdzi strona, że prowadzi ona wraz z córką J. K. wspólne gospodarstwo domowe. Córka na stałe zamieszkuje w lokalu nr 8 przy ul. [...], ponosi również koszty związane z utrzymaniem lokalu. Fakt, iż od poniedziałku do piątku przebywa na zajęciach na uczelni nie powoduje utraty więzi łączącej ją z domem i matką. Bezsporne jest zatem, iż odwołująca się wraz z córka J.K. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Dochód miesięczny dwuosobowego gospodarstwa domowego wynosi 1.313,49 zł, zatem na jednego członka gospodarstwa przypada dochód w wysokości 656,75 zł. Powierzchnia zajmowanego lokalu wynosi 49,42 m2, zaś powierzchnia normatywna dla 2 osób, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy – 40 m2. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnica między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie 2-osobowym (art. 17 ust. 2 ustawy). Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki w wysokości 90% tj. 335,21 zł. Wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się, zgodnie z treścią art. 5 ust. 4 ustawy, dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób składnik przez normatywną powierzchnię (tutaj (335,73 zł : 49,42) x 40 = 271,31 zł). Wydatki na normatywną powierzchnię użytkową wynoszą w niniejszej sprawie 271,31 zł. Stosownie do wcześniej przywołanego art. 17 ust. 2 ustawy od tak obliczonych wydatków (271,31 zł) należy odjąć 15% dochodu gospodarstwa tj. 197,02 zł. Różnica w wysokości 74,29 zł jest dodatkiem mieszkaniowym. Z kolei przepis art. 6 ust. 8 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi, że jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od 110% najniższej emerytury, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę. Najniższa emerytura to kwota 562,58 zł (Komunikat Prezesa ZUS w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sieroty zupełnej oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent z dnia 21 lutego 2004 r. (MP. Nr 10, poz. 162), zatem 110% tej kwoty wynosi 618,84 zł. Na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy przypada dochód w wysokości 656,75 zł i przekracza on o 37,91 zł kwotę stanowiącą 110% najniższej emerytury. W tym stanie rzeczy wyliczony wyżej dodatek w wysokości 74,29 zł należało obniżyć o kwotę 37,91 zł, co po odjęciu daje kwotę 36,38 zł i w takiej wysokości dodatek mieszkaniowy stronie przysługuje. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła K. K. stwierdzając, że w myśl zaświadczenia z dnia 3 lipca 1998 r. prawo do przebywania mają 3 osoby a nie dwie jak błędnie przyjęły organy administracji. W przekonaniu skarżącej treść postanowień art. 6 ust. 8 ustawy o dodatkach mieszkaniowych uległ zmianie, w związku z czym prawidłowo naliczony dodatek powinien wynosić 580,93 zł. W odpowiedzi na powyższą skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W myśl natomiast art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Niniejsza sprawa na wniosek K. K. rozpatrzona została w trybie uproszczonym. Dlatego też Sąd na podstawie art. 119 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpatrzył ją na posiedzeniu niejawnym. W rozpatrywanej sprawie sporna pomiędzy stronami postępowania pozostaje ilość osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego skarżącej oraz interpretacja postanowień art. 6 ust. 8 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Jeżeli chodzi o pojęcie gospodarstwa domowego to należy ono do języka prawnego i zgodnie z postanowieniami art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w związku z art. 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych rozumie się przez nie lokatora samodzielnie zajmującego lokal lub lokatora, jego małżonka i inne osoby wspólnie z nim stale zamieszkujące i gospodarujące, które swoje prawa do zamieszkiwania w tym lokalu wywodzą z prawa tego lokatora. Z postanowień tego przepisu jednoznacznie wynika więc, że do przyjęcia, iż określona osoba wchodzi w skład wspólnego gospodarstwa domowego niezbędne jest łączne spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze osoby te muszą wspólnie zamieszkiwać (a nie mieć tylko prawo do tego) oraz po drugie muszą prowadzić wspólne gospodarstwo. W rozpatrywanym przypadku K. K. w oświadczeniu z dnia 25 maja 2004 r. stwierdziła, że jej córka A. K. nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego i aktualnie zamieszkuje w Poznaniu. W związku z tym organy administracji prawidłowo przyjęły, że gospodarstwo skarżącej składa się z dwóch osób, co nie wyklucza zmiany tego stanu w przyszłości. Natomiast jeżeli chodzi o wspólnotę gospodarstwa domowego z drugą córką, to z punktu widzenia przytoczonych wyżej przepisów prawa nie budzi ona wątpliwości przez wspólne gospodarowanie i zamieszkiwanie; należy bowiem rozumieć wspólnotę interesów a nie tak jak wywodzi skarżąca wspólnotę wszystkich działań. Natomiast jeżeli chodzi o zarzut wadliwej interpretacji postanowień art. 6 ust. 8 ustawy o dodatkach mieszkaniowych to przepis ten stanowił zarówno w dacie złożenia wniosku jak i w dacie orzekania, że "Jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tą kwotę". Przepis ten obliguje więc organy administracji do określonego w nim działania w przypadku stwierdzenia określonych w nim przesłanek. W przedmiotowej sprawie ich zaistnienie zostało przez organy administracji udowodnione. Nie miały zatem one możliwości ich pominięcia, konsekwencją czego było przyznanie dodatku mieszkaniowego, którego wysokość jest wynikiem operacji arytmetycznych określonych w przepisach prawa przywołanych przez organ odwoławczy. Sąd nie stwierdził również z urzędu innych naruszeń prawa mogących mieć wpływ na wynik postępowania. Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.