III SA/Gd 144/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. S. - prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] - zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 lutego 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 8 października 2010 r., w której organ odmówił unieważnienia zgłoszenia celnego z dnia 20 maja 2009 r., określił wartość celną towaru objętego tym zgłoszeniem na 271.676 zł, określił całkowitą kwotę należności celnych na kwotę 32.601 zł oraz określił podatek od towarów i usług z tytułu importu na kwotę 67.816 zł. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że wykonanie decyzji wpłynie na kondycję finansową firmy, spowoduje realny wzrost kosztów jej funkcjonowania, a co za tym idzie zagrozi istnieniu firmy, dającej zatrudnienie wielu pracownikom. Zwróciła uwagę, że ocena realnego zagrożenia stabilności finansowej firmy, utrata kontrahentów i w krótkim czasie jej likwidacja powinna być postrzegana z uwzględnieniem wysokości obciążeń i możliwości finansowych firmy. Mając na uwadze obecną sytuację ekonomiczną i gospodarczą wielu podmiotów gospodarczych w Polsce, w tym skarżącej, wstrzymanie wykonania decyzji umożliwi obronę jej praw z jednoczesnym pozostaniem w sferze działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu tylko wówczas, gdy zostaną spełnione wymienione przesłanki. Obowiązkiem wnioskodawcy natomiast jest uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Kwestie związane z oceną legalności zaskarżonej decyzji nie są brane pod uwagę na tym etapie postępowania. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Poza powołaniem się na możliwość utraty stabilności finansowej, wyrażonym bardzo ogólnymi sformułowaniami, skarżąca w żaden konkretny sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować problemy finansowe firmy. Mimo iż sama skarżąca zwraca uwagę na konieczność oceny realnych aspektów zagrożenia, swych twierdzeń nie poparła jakimikolwiek danymi lub dokumentami dotyczącymi sytuacji finansowej czy majątkowej firmy. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że wnioskodawca powinien skonkretyzować swoją argumentację, a nawet przedstawić odpowiednie dokumenty na jej poparcie (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2011 r. II FZ 104/2011, baza LexPolonica nr 2488164). Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń skarżącej oznaczałoby, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy. Wobec powyższego, z braku przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a a contrario, orzekł jak w sentencji postanowienia.