III SA/Gd 145/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Gruszecki, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 9 lutego 2005r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. III SA/Gd 145/05 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 9 lutego 2005 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 127 § 1 i 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6 ust. 8 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 6 stycznia 2002 r. Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 23 listopada 2004 r. Nr [...] w sprawie przyznania K. K. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że decyzją z dnia 6 stycznia 2005 r. sygn. akt [...] Kolegium stwierdziło nieważność wydanej przez siebie w dniu 23 listopada 2004 r. decyzji nr [...], którą rozpoznało odwołanie K. K. od wydanej w dniu 4 czerwca 2004 r. decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego, orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przyznając K. K. dodatek w kwocie 74,29 zł miesięcznie na okres od 1 czerwca 2004 r. do 30 listopada 2004 r. Od powyższego orzeczenia K. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dowodząc, że w błędny sposób został ustalony dochód jej rodziny, gdyż bezzasadnie doliczono do niego alimenty otrzymywane przez jej córkę J. K., które są tylko jej dochodem. Rozpatrując ten wniosek Kolegium stwierdziło, że art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych związku z art. 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 240, poz. 2406) stanowi, że przez gospodarstwo domowe rozumie się lokatora samodzielnie zajmującego lokal lub lokatora, jego małżonka i inne osoby wspólnie z nim stale zamieszkujące i gospodarujące, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tego lokatora. Z kolei przepis art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi, że za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Z treści cytowanego przepisu wynika, że również alimenty otrzymywane przez członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy zalicza się do dochodu gospodarstwa domowego. Przy ustaleniu wysokości przysługującego stronom dodatku mieszkaniowego uwzględnia się dochód wnioskodawcy i wszystkich członków gospodarstwa domowego uzyskany w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Wynika to z treści art. 17 ust. 1, jak również załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817). Wbrew zatem twierdzeniom wnioskodawczyni istnieje przepis, który stanowi podstawę do zaliczenia alimentów otrzymywanych przez córkę do dochodu gospodarstwa domowego strony. W tym stanie stwierdzono, że w rozpatrywanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. uzasadniające podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła K. K. stwierdzając, że organ odwoławczy przekroczył swoje kompetencje doliczając dochód jej córki do dochodu rodziny. W odpowiedzi na powyższą skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Niniejsza sprawa na wniosek K. K. rozpatrzona została w trybie uproszczonym. Dlatego też Sąd na podstawie art. 119 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpatrzył ją na posiedzeniu niejawnym. Dla oceny prawidłowości postępowania organu administracji w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zasadniczego znaczenia nabierają postanowienia tego przepisu, który określa, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu oraz wówczas, gdy jego skutków społeczno-gospodarczych nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności (J. Jendrośka, B. Adamiak: Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym, PiP 1986, Nr 1, s. 66-71). W rozpatrywanym przypadku organy administracji prawidłowo ustaliły na podstawie oświadczenia wnioskodawczyni, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z córką J. K.. W związku z tym podstawę do ustalenia dochodu gospodarstwa rodzinnego powinny stanowić dochody wszystkich osób wchodzących w jego skład, gdyż takie reguły wynikają z postanowień art. 4 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a co za tym idzie stanowią one równocześnie podstawę do ustalenia, czy wnioskodawcom przysługuje dodatek mieszkaniowy oraz ewentualnie w jakiej wysokości. Przy ustalaniu należnego świadczenia zgodnie jednak z postanowieniami art. 6 ust. 8 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w przypadku gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od 110% najniższej emerytury, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę. W rozpatrywanym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ustaleniu stanu faktycznego sprawy, przy ustalaniu wysokości należnego stronie świadczenia pominęło postanowienie przytoczonego wyżej art. 6 ust. 8 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W związku z tym należy stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszyło jego postanowienia, a zatem miało miejsce rażące naruszenie prawa w znaczeniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zachodziły zatem przesłanki do stwierdzenia jego nieważności. Dlatego też mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.