III SA/Gd 151/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na pismo Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 16 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za parkowanie pojazdu postanawia odrzucić skargę. W dniu 28 sierpnia 2008 r. J. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Pomoc Drogowa [...] złożył w Drugim Urzędzie Skarbowym w G. rachunek nr [...] – opłata parkingowa dotycząca pojazdu Ford Escort nr rej. [...] za okres od 1 sierpnia do 11 grudnia 2007 r. w kwocie 2.660 zł. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego zwrócił stronie wskazany rachunek, a w piśmie wyjaśniającym z dnia 16 września 2008 r. zaznaczył, że Urząd Skarbowy w S. poinformował o wpływie z dniem 12 grudnia 2007 r. kompletu dokumentów z Sądu Rejonowego w S. pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego dotyczącego przedmiotowego pojazdu. W związku z tym organ opłacił rachunek nr [...] za parkowanie tego pojazdu w okresie od 12 grudnia 2007 r. do dnia 11 czerwca 2008 r., tj. daty likwidacji pojazdu. Organ powołał się także na stanowisko wyrażone w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 3 września 2003 r. nr [...] w sprawie pokrywania kosztów deponowania ruchomości wyłącznie od dnia otrzymania akt lub informacji pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. Następnie J. B. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej o wyjaśnienie sprawy. Po rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 25 listopada 2008 r. podzielił stanowisko Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego. Opisał stan faktyczny sprawy i stwierdził, że organ dokonujący likwidacyjny ponosi całość kosztów powstałych w związku z likwidacją, a więc parkowaniem, wyceną, transportem. Przy czym koszt przechowywania ruchomości do czasu przekazania akt pozwalających na dokonanie likwidacji w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji winny obciążać organy decydujące o koszcie i okresie deponowania tych ruchomości. W niniejszej sprawie uzupełnienie dokumentów, pozwalających na przeprowadzenie likwidacji, nastąpiło dopiero w dniu 12 grudnia 2007 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. B. zaskarżył "postanowienie" Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 16 września 2008 r. domagając się jego uchylenia. Skarżący wskazał na naruszenie przez organ art. 7, art. 8, art. 123 § 1, art. 124 § 1 k.p.a. oraz art. 130 a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W jego ocenie organ winien wydać postanowienie o zwrocie koniecznych wydatków za dozór pojazdu i to od chwili przekazania orzeczeń sądowych organowi likwidacyjnemu (31 lipca 2007 r.). W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wniósł: 1) o odrzucenie skargi jako wniesionej z naruszeniem przepisów postępowania, tj. - art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., który wymaga, aby przed wniesieniem skargi, skarżący skierował do właściwego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa; - art. 53 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi winno nastąpić w nieprzekraczalnym terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, 2) oddalenie skargi w razie nie uwzględnienia wniosku o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ potrzymał swoje stanowisko i podkreślił m.in., że zaskarżone pismo nie jest postanowieniem, a zwrot rachunku był czynnością materialno-techniczną. Skarżący miał prawo wystąpić na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Powołany przez skarżącego art. 130 a ust. 10 w/w ustawy nie ma zastosowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Rozwinięcie powyższego przepisu stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a., który przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Mając na uwadze fakt, iż skarżone pismo nie mieści się w żadnej z wyżej wymienionych kategorii aktów organów administracji publicznej należy uznać, że rozpatrzenie skargi leży poza kognicją sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd nie ma podstaw do merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.