III SA/Gd 151/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 6 kwietnia 2012 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 14 marca 2012 r. do Starostwa Powiatu [...] z siedzibą w P. wpłynął wniosek A. Z. (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo – Usługowa Z. A.) o wydanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Pismem z dnia 15 marca 2012 r. wnioskodawca został wezwany do przedłożenia dokumentu poświadczającego sytuację finansową przedsiębiorcy wymaganego przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca nadesłał pismo, w którym wskazał, że firma dysponuje kapitałem o wartości 9.000 euro potrzebnych do prowadzenia działalności na jeden pojazd. Decyzją z dnia 6 kwietnia 2012 r. znak [...] Starosta Powiatu [...] odmówił udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ przywołał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; w skrócie "k.p.a.") w zw. z art. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że do dnia wydania przedmiotowej decyzji przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE. Złożony wniosek nie spełnia tym samym wymaganych prawem warunków niezbędnych do udzielenia licencji. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy udziela się licencji jeżeli posiada sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego określona dostępnymi środkami finansowymi lub określonym majątkiem (w wysokości odpowiednio: 9.000 euro – na pierwszy pojazd przeznaczony do transportu drogowego; 5.000 euro – na każdy następny pojazd samochodowy; 50.000 euro – przy wykonywaniu transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b ustawy). W dniu 25 kwietnia 2012 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynęło wniesione przez A. Z. odwołanie od ww. decyzji. Pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r. odwołanie wraz z aktami sprawy zostało w trybie art. 133 k.p.a. przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Następnie w dniu 14 czerwca 2012 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął kolejny wniosek A. Z. o wydanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Z uwagi na fakt, iż ww. wniosek był kompletny w dniu 25 czerwca 2012 r. Starosta [...] wydał wnioskodawcy licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Pismem datowanym na dzień 12 lipca 2012 r. (data wpływu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego– 18 lipca 2012 r.) Starosta Powiatu [...] poinformował Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że przedsiębiorca A. Z. w dniu 25 czerwca 2012 r. uzyskał żądaną licencję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w następstwie rozpatrzenia ww. odwołania od decyzji z dnia 6 kwietnia 2012 r. decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r. (sygn. akt [...]) uchyliło wydane rozstrzygnięcie i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W podstawie prawnej swojej decyzji organ odwoławczy przywołał art. 138 § 1 pkt 2 i art. 132 k.p.a. W uzasadnieniu wydanego aktu organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji działając w trybie autokontroli (art. 132 k.p.a.) - po wniesieniu ww. odwołania – udzielił odwołującemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W tym stanie należało uchylić decyzję o odmowie wydania licencji, przy czym właściwym w tej materii jest organ pierwszej instancji. W skardze na ww. decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. Z. wskazał, że stosowną licencję otrzymał w następstwie złożenia kolejnego wniosku, a nie w następstwie odpowiedzi na pierwotny wniosek. W związku z tym decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest aktem wadliwym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Co istotne, sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości; nie rozpatruje również sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze stan faktyczny przedmiotowej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W świetle zarzutów w niej podniesionych oraz zważywszy bezspornie ustalony stan faktyczny w sprawie, uznać należy rozstrzygnięcie organu odwoławczego za wadliwe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na etapie postępowania przed tym organem, skarżący uzyskał już licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu rzeczy wydaną przez Starostę [...] w dniu 25 czerwca 2012 roku na jego wniosek z dnia 14 czerwca 2012 roku. Informację w tym zakresie Kolegium uzyskało z pisma organu z dnia 18 lipca 2012 roku, znajdującego się w aktach administracyjnych. Zatem rozstrzyganie w przedmiocie złożonego uprzednio w dniu 14 marca 2012 roku identycznego wniosku stało się bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji rzeczą organu odwoławczego było, z uwagi na treść art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania pierwszej instancji /art.138 § 1 pkt 2 k.p.a./. Nie ma również racji organ odwoławczy, że rozpoznanie wniosku z dnia 14 marca 2012 roku nastąpiło w trybie art. 132 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy skarżący uzyskał licencję wskutek rozpoznania jego wniosku z dnia 14 czerwca 2012 roku. Tak więc tryb wskazany przez organ odwoławczy nie miał zastosowania a tym samym za całkowicie wadliwe uznać należało przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia /art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a./. W reasumpcji Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów pierwszej i drugiej instancji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku znajduje podstawę w art. 200 i 209 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.