III SA/Gd 154/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 17 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. Komendant Miejski Policji postanowieniem z dnia 9 września 2008 r. wezwał J. K. oraz osoby wspólnie z nim zamieszkujące do opróżnienia lokalu przy ul. [...] m. [...] w G. Jednocześnie organ postanowił, w przypadku nie wykonania wskazanego obowiązku, zastosować środek egzekucyjny w celu opróżnienia lokalu. Postanowienie zostało wydane w związku z nieuregulowaniem należności czynszowych. J. K. wniósł zażalenia. Następnie Komendant Miejski Policji postanowieniem z dnia 30 października 2008 r. nie uwzględnił zarzutów zażalenia. Organ w podstawie prawnej wskazał art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania strony Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 17 grudnia 2008 r. utrzymał w mocy postanowienie organu niższej instancji. W treści decyzji organ prawidłowo pouczył o trybie zaskarżania rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 22 grudnia 2008 r. W dniu 20 stycznia 2009 r. J. K. wniósł skargę do sądu administracyjnego za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji. Organ pierwszej instancji pocztą resortową przekazał skargę do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który był organem właściwym. Jak wynika z rejestru poczty wewnętrznej skarga została przesłana do organu odwoławczego w dniu 23 stycznia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. W wykonaniu zarządzenia Sędziego w dniu 23 marca 2009 r. zwrócono się do skarżącego o wskazanie kiedy złożył skargę oraz czy dysponuje dowodem potwierdzającym datę złożenia skargi w Komendzie Miejskiej Policji. Skarżący nie wykonał wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy sąd jest zobligowany odrzucić skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd zauważa, że zaskarżone postanowienie zawiera pouczenie o treści "Strony mogą zaskarżyć Postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem organu, który wydał Postanowienie, w terminie 30 dni od daty otrzymania". Taka treść pouczenia jest zgodna z dyspozycją art. 54 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Upływ terminu do wniesienia skargi musi być uwzględniony z urzędu przez sąd i powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Treść powoływanych przepisów i utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych nakazuje uznać, iż skierowanie skargi do organu niewłaściwego nie powoduje uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r. IV SA/GL 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2005, str. 248). Taki skutek następuje dopiero z datą nadania skargi do organu właściwego lub złożenia skargi w organie właściwym. Z akt sprawy wynika, iż skarga została przekazana Komendantowi Wojewódzkiemu w dniu 23 lutego 2009 r., po upływie 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 i 54 § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.