III SA/Gd 155/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie odmowy wydania uwierzytelnionych kopii akt sprawy postanawia: przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako miejscowo właściwemu. Zgodnie z dyspozycją art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Stosownie natomiast do treści § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm.), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., poz. 874 z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Z powyższego wynika, że tylko sprawy w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych należą do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, na obszarze których strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Skoro w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego zaskarżone zostało postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie odmowy wydania uwierzytelnionych kopii akt sprawy, a nie decyzja w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, to uznać należy, iż do przedmiotowej sprawy właściwy miejscowo jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Oczywistym jest bowiem, że sąd niewłaściwy w sprawie nie może podejmować jakichkolwiek czynności związanych z oceną wniesionej skargi pod względem formalnym bądź merytorycznym. Z uwagi na to, że kwestie dopuszczalności skargi, jak i jej merytoryczna ocena mogą być dokonane tylko przez sąd właściwy w sprawie, tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.