III SA/Gd 156/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ż. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia 27 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie opinii służbowej postanawia: przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi. W dniu 20 kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga R. Ż. na decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia 27 sierpnia 2010 r. utrzymującą w mocy opinię służbową z dnia 20 lipca 2010 r. W skardze strona zawarła jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący podniósł, że w/w decyzja o utrzymaniu w mocy opinii służbowej nie zawierała pouczenia o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Dla oceny zasadności złożonego wniosku podstawowego znaczenia nabierają postanowienia art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zez m.), który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Nadto, w myśl art. 87 § 1 tejże ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; zgodnie zaś z § 2 przedmiotowego artykułu w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W rozpatrywanym przypadku strona wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w związku z czym należało ocenić w pierwszej kolejności czy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że przedmiotowe ustalenie nie jest możliwe. Z uwagi zaś na to, że fakt ewentualnego spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku bądź z okoliczności faktycznych sprawy i Sąd nie ma prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej a nie w innej dacie Sąd zobowiązany był rozstrzygnąć merytorycznie w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 w/w ustawy tj. ocenić czy uchybienie terminowi nie było zawinione. Wobec faktu, iż ustawodawca nie określił w art. 86 § 1 w/w ustawy, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, Sąd ma możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, które uzna za istotne. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega z kolei na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając zaś wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., FZ 13/04, nie publ.). Dla oceny zawinienia przez skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi zasadniczego znaczenia nabiera kwestia braku pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego zawartego w decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia 27 sierpnia 2010 r. utrzymującej w mocy wydaną opinię służbową. Należy zaś wskazać, że zgodnie z wynikającą z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) zasadą udzielania informacji organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Co istotne, organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przejawem realizacji w/w zasady jest zaś, stosownie do regulacji wynikającej z art. 107 § 1 k.p.a., obowiązek zawarcia w decyzji administracyjnej pouczenia o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z kolei skoro na wydaną przez Komendanta Powiatowego Policji decyzję z dnia 27 sierpnia 2010 r. przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (co w obecnym stanie prawnym jest bezsporne i co potwierdza orzecznictwo sądowe – vide: postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 listopada 2006 r., Tw 5/05, publ. OTK – B 2006/6/253, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r., I OZ 93/2008, nie publ.) a skarżący o przysługującym mu prawie nie został we właściwym czasie pouczony to należy przyjąć, iż skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu przedmiotowy brak wprowadził skarżącego w błąd co do niemożności zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Jeżeli w decyzji przedmiotowego pouczenia zabrakło skarżący z oczywistych względów mógł domniemywać, ze jego sprawa jest definitywnie zamknięta. Późniejsze powzięcie wiadomości o możliwości kwestionowania w/w rozstrzygnięcia przed sądem administracyjnym w konsekwencji prowadziło do wniesienia skargi jednakże z uchybieniem ustawowego terminu. Nie można zatem przyjąć, aby spóźnione wniesienie skargi poczytywać w kategoriach działania zawinionego. Tym samym zasadnym jest przyjęcie, iż skarżący nie dopuścił się swoistego zaniedbania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.