III SA/Gd 159/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. odrzuca skargę w części dotyczącej żądania zapłaty zadośćuczynienia, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie. Wojewoda [...] decyzją z dnia 28 grudnia 2005 r. nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 listopada 2005 r. o uznaniu S. M. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ podał, że S. M. spełnił w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. wymogi art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do uznania za osobę bezrobotną od dnia 17 listopada 2005 r. Nie wykazał się natomiast spełnieniem w dniu rejestracji przesłanek określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2a i 2d powołanej ustawy, to jest w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy, od dnia 16 maja 2004 r. do 16 listopada 2005 r., łącznie przez okres co najmniej 365 dni nie udokumentował opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, nie udokumentował również żadnego innego okresu uprawniającego do zasiłku w ciągu tychże 18 miesięcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. M. wskazał, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest niezgodna z ustawodawstwem europejskim oraz z art. 31 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał ponadto, że rządy polskie ratyfikowały prawa międzynarodowe, które chronią takie wartości jak godność człowieka, równe traktowanie oraz zakaz dyskryminacji. Odmowa przyznania zasiłku dla osoby bezrobotnej nie z własnej winy przez państwo polskie oznacza zdaniem skarżącego naruszenie prawa międzynarodowego. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od Skarbu Państwa na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 10.000 zł W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. W myśl art. 71 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy lub opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 71 ust. 1 pkt 2a i 2d). Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym określone okresy służby wojskowej, okresy za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego, inne niewymienione w ust. 1 pkt 2 okresy, za które były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz okresy między innymi pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że S. M., rejestrując się jako bezrobotny w dniu 17 listopada 2005 r., nie spełniał warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak wynika bowiem z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (karty rejestracyjnej bezrobotnego oraz oświadczenia skarżącego) w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem skarżący nie pracował łącznie przez co najmniej 365 dni, jak również nie opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności. Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych, co oznacza, iż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Sąd nie dostrzegł także sprzeczności pomiędzy przepisami na których oparły się organy rozpatrujące sprawę z wiążącymi Polskę aktami prawa międzynarodowego. Stwierdzić należy bowiem, że prawo międzynarodowe nie nakłada na Polskę obowiązku zagwarantowania nieograniczonych czasowo świadczeń finansowych na rzecz osoby pozostającej bez pracy, choćby bez własnej winy. Z tych względów, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł co do skargi w tej części w jakiej skierowana ona była wobec decyzji Wojewody [...] jak w pkt 2 sentencji wyroku. Natomiast w zakresie roszczenia o zadośćuczynienie stwierdzić należało, że jego rozpoznanie wykracza poza zakres właściwości sądów administracyjnych, wyznaczonej przez przepis art. 3§2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do rozpoznawania spraw cywilnych do których należą sprawy o odszkodowanie i zadośćuczynienie za krzywdę powołane są bowiem sądy powszechne. Uznając zatem, że sprawa w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego sąd orzekł na podstawie art. 58§1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w pkt 1 sentencji wyroku. Wobec tego, że Wojewoda [...] wniósł o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, a skarżący w zakreślonym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego (art. 119 pkt 1 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).