III SA/Gd 162/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na pismo Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia 11 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy postanawia oddalić wniosek skarżącego o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 162/10. Powołanym postanowieniem z dnia 10 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. P. na pismo Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia 11 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Pismem z dnia 13 maja 2010 r. skarżący wniósł o wyjaśnienie treści tego postanowienia, wyrażając wątpliwość, czy jego przedmiotem jest skarga na pismo Powiatowego Urzędu Pracy w [...], czy też skarga na odmowę usunięcia naruszenia prawa przez Powiatowy Urząd Pracy w [...]. Uzasadniając wniosek, skarżący podał, że nie składał skargi na pismo Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia 11 marca 2010 r., lecz za pośrednictwem tego urzędu wniósł skargę na odmowę usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do treści art. 166 p.p.s.a, można dokonać wykładni także postanowienia. W ocenie Sądu, złożony przez skarżącego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie z dnia 10 maja 2010 r. odrzucające jego skargę jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a.. Tymczasem konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. I OZ 698/08 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (T. Woś Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 576). W niniejszej sprawie sentencja postanowienia jest jasna i wynika z niej, że Sąd odrzucił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał zasadnicze powody takiego rozstrzygnięcia. Po przedstawieniu stanu faktycznego w sprawie Sąd wskazał, iż skarga J. P. nie mieści się w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 8 i art. 3 § 3 p.p.s.a. kategorii aktów lub czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Dlatego też odrzucił skargę jako nie należącą do właściwości sądu administracyjnego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, zarówno sentencja jak i uzasadnienie postanowienia z dnia 10 maja 2010 r. zostały sformułowane w sposób jasny i nie rodzą problemów w odkodowaniu rozstrzygnięcia. Nie zachodzi też sprzeczność rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia z jego uzasadnieniem. Jasne są również skutki i cele powziętego orzeczenia. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 158 p.p.s.a. a contrario w związku z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.