III SA/Gd 163/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Asesor WSA Maja Pietrasik, Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi E. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2025 r. nr 2201-IGC.4344.4.2024 w przedmiocie zajęcia towaru oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 stycznia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania E. z siedzibą w Z. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 17 września 2024 r. w przedmiocie zajęcia towaru. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 21 maja 2024 r. firma L. Spółka z o.o. z siedzibą w G., jako główny zobowiązany zgłosiła do procedury tranzytu towar w postaci: - czynnika chłodniczego R410A w 750 butlach o masie brutto 11475 kg, masie netto 8 475kg, masie gazu luzem 11,30 kg, ekwiwalent C02: 17695,801 - 750 butli a 11,3 kg netto. - czynnika chłodniczego R32 w 400 butlach o masie brutto 5 520 kg, masie netto - 3 800kg, ekwiwalent C02: 2565,001-400 butli a 9,5 kg netto. Zgłoszenie tranzytowe zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr [...] Funkcjonariusze Oddziału Celnego Terminala Kontenerowego Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni przeprowadzili weryfikację ww. zgłoszenia celnego, która polegała na rewizji celnej towaru oraz badaniu dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego. Z przedstawionych do kontroli celnej dokumentów, w tym dokumentu o nazwie "The People's Republic of China Manufacture Supervision Inspection Certyficate for Exported Gas Cylinders (Welding Gas Cylinders)" No: [...] wynikało, że czynnik chłodniczy R410A oraz czynnik chłodniczy R32 transportowany jest w butlach (model HJP - 12B), które wykonane zostały według normy EN 13322-1:2003 tj. ze stali spawanej z możliwością ponownego napełnienia. Z dokumentu o nazwie "Certyficate Type Approval According To The Directive 2010/35/EU" No: [...] z dnia 24 lutego 2021 r. wynikało, że butle, w których przewożony jest czynnik chłodniczy posiadają zawory do butli gazowych wielokrotnego napełniania do czynników chłodniczych z zaworem bezpieczeństwa, typ QF-13E. W wyniku rewizji celnej ustalono, że są to typowe butle jednorazowego użytku. Zawory w tych butlach są wspawane, a nie wkręcane (tak jak to ma miejsce w butlach wielokrotnego użytku, które produkowane są zgodnie z europejska normą EN 13322-1), tym samym nie spełniają one wymogów europejskiej normy EN 13322-1, która ściśle określa wymogi odnośnie pojemników ciśnieniowych wielokrotnego użytku, przeznaczonych do przechowywania i transportowania czynników chłodniczych. Nie posiadają również wymaganego oznaczenia "Pi" ("TT"). Wspawany w butle zawór jest typowym zaworem jednokrotnego użycia, który nie umożliwia ponownego napełnienia butli. Zawór nie posiada żadnego oznaczenia, w tym oznaczenia "Pi" ("TT"), które wymagane jest zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz uchylająca dyrektywy Rady 76/767/EWG, 84/525/EWG, 84/526/EWG, 84/527/EWG (Dz. Urz. DE L 165/1 z dnia 30.6.2010 r.). Dodatkowo zawór zamontowany w butlach, nie jest zaworem typu QF-13E, o którym mowa w certyfikacie No: [...]. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni stwierdził, że dane zawarte w przedłożonej do kontroli celnej dokumentacji są niezgodne ze stanem faktycznym jaki został ustalony w trakcie rewizji celnej. Organ wyjaśnił, że czynnik chłodniczy R410A oraz czynnik chłodniczy R32 transportowane były w jednorazowych butlach, które nie są butlami do ponownego napełnienia. W związku z powyższym, organ I instancji wskazał, że w momencie przyjęcia zgłoszenia tranzytowego nr [...] obowiązywało rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/573 z dnia 7 lutego 2024 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, zmieniające dyrektywę (UE) 2019/1937 i uchylające rozporządzenie (UE) nr 517/2014 (Dz. Urz. UE 2024/573 z dnia 20.2.2024 r.), powoływane dalej w skrócie także jako "rozporządzenie". Mając na względzie regulacje z art. 11 ust. 3 ww. Rozporządzenia Naczelnik UCS wyjaśnił, że ponieważ gaz chłodniczy R410A o GWP 3922 jest mieszaniną fluorowanego gazu cieplarnianego (R32 i R125) a czynnik chłodniczy R32 (HFC-32) jest fluorowanym gazem cieplarnianym o GWP 675 - ma zastosowanie zakaz przywozu na obszar celny UE, który zgodnie z art. 3 pkt 7 rozporządzenia obejmuje m.in. tranzyt wewnętrzny i zewnętrzny (art. 210 UKC) pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I i w sekcji 1 załącznika II. Takie pojemniki mogą być przechowywane lub transportowane wyłącznie w celu ich późniejszego unieszkodliwienia. Następnie organ, na podstawie art. 23 ust. 12 rozporządzenia, poinformował zobowiązanego o żądaniu organu celnego zniszczenia towaru. W odpowiedzi na powyższe L. Spółka z o.o. z siedzibą w G., działając z upoważnienia E. wystąpiła o cofnięcie towaru do nadawcy stosownie do treści art. 11 ust. 1 akapit 4 rozporządzenia. Pismem z dnia 23 lipca 2024 r. organ I instancji poinformował stronę, że w stosunku do importowanego towaru zastosowanie ma art. 11 ust. 3 rozporządzenia, w którym jest mowa o zakazie przywozu, wszelkich późniejszych dostaw lub udostępniania innym podmiotom w Unii odpłatnie lub nieodpłatnie, użytkowania lub wywozu pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I i sekcji 1 załącznika II. Takie pojemniki mogą być przechowywane lub transportowane wyłącznie w celu ich późniejszego unieszkodliwienia, w związku z powyższym wniosek posiadacza towaru o jego zwrot do nadawcy nie może być uwzględniony, a wobec towaru należy zastosować działania, do których organy celne zostały zobowiązane w art. 23 ust. 12 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia 17 września nr [...] Naczelnik UCS dokonał zajęcia przedmiotowego towaru działając na mocy art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1373), powoływanej dalej w skrócie także jako "p.c.", w związku z art. 198 ust. 1 lit. b (IV) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269/1 z 10.10.2013 r. ze zm.), powoływanego dalej w skrócie jako "UKC". Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając w nim naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie art. 11 ust. 3 w związku z art. 3 pkt 7 rozporządzenia w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, poprzez uznanie, że tranzyt towaru wypełnia przesłankę "przywozu" na obszar Celny Unii, podczas gdy towar nie jest przeznaczony na rynek Unii Europejskiej; - błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie art. 23 ust. 12 w związku z art. 11 ust. 3 rozporządzenia, poprzez dokonanie zajęcia towaru i uznanie, że towar narusza zakaz z art. 11 ust. 3, w przypadku gdy hipoteza tego przepisu nie dotyczy towaru, gdyż tranzyt towaru nie stanowi "przywozu" na obszar celny, a pojemniki, w których jest on przechowywany nadają się do ponownego napełnienia; - błędną wykładnię pojęć "tranzyt wewnętrzny" oraz "tranzyt zewnętrzny", zdefiniowanych w UKC, do których odsyła rozporządzenie i w konsekwencji uznanie, że towar znajduje się w tranzycie unijnym; - błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie przepisów UKC w tym art. 198 ust. 1 tiret IV poprzez dokonanie rewizji i zajęcia towaru oraz uniemożliwienie jego dalszego transportu, w sytuacji, gdy UKC w ogóle nie ma zastosowania do towarów, które nie uczestniczą w unijnych procedurach celnych w tym do towaru a jedynym uprawnieniem organu jest w takiej sytuacji kontrola zgodności towaru ze zgłoszeniem celnym i zaplombowanie towaru do dalszego tranzytu; - niezastosowanie przepisów Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej sporządzonej w Interlaken dnia 20 maja 1987 r. (Dz.U. 1998 Nr 46, poz. 290, Dz. U. UE. L. z 1987 r. Nr 226, str. 2 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "Konwencja", podczas gdy towar uczestniczy we wspólnej procedurze tranzytowej; - błędną wykładnię i naruszenie art. 20 ust. 4 lit. a rozporządzenia, poprzez uznanie, że towar nie posiada wymaganej rejestracji w systemie F-GAS, w przypadku gdy importer towaru dysponuje ważną rejestracją, która towar obejmuje; - błędną wykładnię a w konsekwencji zastosowanie przepisów Prawa celnego, w tym art. 30, art. 31 oraz art. 73d poprzez dokonanie zajęcia towaru, podczas gdy przepisy te nie dają organowi kompetencji do rozstrzygania o zajęciu towarów, które pozostają w tranzycie nieuregulowanym w UKC; Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie: - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 pkt. 1 p.c., poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i niewystarczającą weryfikację stanu prawnego i faktycznego sprawy, w tym brak zbadania w jakiej procedurze tranzytowej towar uczestniczy, skąd towar pochodzi i jaki jest jego kraj przeznaczenia oraz nieuzasadnione uznanie, że towar jest przewożony w pojemnikach (butlach) jednokrotnego użytku, podczas gdy są to butle wielokrotnego użytku; - art. 197 UKC w związku z art. 31 ust. 1 pkt 1 p.c., poprzez wezwanie do zniszczenia towarów i odmowę ich powrotnego wywozu podczas, gdy organ może zażądać zniszczenia jedynie wtedy kiedy jest to uzasadnione, w przedmiotowej sprawie brak takiego uzasadnienia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie uwzględnił zarzutów odwołania i decyzją z dnia 23 stycznia 2025 r. nr 2201-IGC.4344.4.2024, wydaną na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2383), powoływanej dalej w skrócie jako "o.p." oraz art. 73 p.c., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył treść przepisów art. 3 ust. 7, art. 11 ust. 3, art. 20 ust. 1 i ust. 4 lit. a, art. 23 ust. 12 rozporządzenia oraz art. 30 ust. 1 i art. 31 p.c. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podkreślił, że unijny ustawodawca całkowicie zakazał przywozu pojemników na fluorowane gazy cieplarniane nienadających się do ponownego napełnienia. Organ wskazał, że z opinii koordynatora ochrony środowiska w Izbie Administracji Skarbowej w Gdańsku, przedmiotem importu są butle jednorazowego użytku, wykonane wg amerykańskiej normy DOT 39, które nie spełniają europejskiej normy EN 13322-1. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych określa minimalne wymagania dotyczące niektórych zagadnień związanych z materiałem, projektem, konstrukcją i wykonaniem, procedurami i testami w produkcji spawanych stalowych butli gazowych wielokrotnego napełniania. Celem wprowadzonej dyrektywy była poprawa bezpieczeństwa i zapewnienie swobodnego przepływu tych urządzeń w UE. Organ odwoławczy zwraca uwagę, że przedmiotowy towar nie posiada żadnego oznaczenia Pi. Powyższy znak wskazuje na zgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego z mającymi zastosowanie wymaganiami oceny zgodności określonymi w dyrektywie 2008/68/WE i dyrektywie 2010/35/UE. Rolą importera jest zapewnienie aby urządzenia były opatrzone znakiem zgodności Pi oraz aby, towarzyszyły im wymagane certyfikaty zgodności. Organ II instancji wskazał, że przenośne i wielokrotnego użytku butle gazowe używane do gazów sprężonych, skroplonych lub rozpuszczonych powinny być projektowane, wytwarzane i używane zgodnie z wymaganiami, które nie zagrażają bezpieczeństwu ludzi, mienia i środowiska. Jednocześnie sprzęt ten musi być zgodny z odpowiednimi przepisami prawnymi oraz normami krajowymi i międzynarodowymi. Zajęte przez organ I instancji decyzją nr [...] butle, przywiezione i wprowadzone na magazyn czasowego składowania (B. Sp. z o.o.) mają wspawany zawór jednokrotnego użycia, posiadają również wgłębienia, które w momencie wzrostu ciśnienia mogą się oderwać i spowodować ulatnianie czynnika. DIAS w Gdańsku nie zgodził się z twierdzeniem strony, że organ I instancji niezasadnie uznał, iż towar był zgłoszony do procedury tranzytu, uregulowanej w Unijnym Kodeksie Celnym i jest przedmiotem zakazów wynikających z art. 11 ust. 3 oraz art. 23 ust. 12 rozporządzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że procedura tranzytu powoduje zawieszenie należności celnych przywozowych do chwili dostarczenia towarów do ich miejsca przeznaczenia w Unii. Odnosi się do transportu lądowego, morskiego i lotniczego oraz dotyczy towarów pochodzących spoza UE. Art. 210 UKC, przytoczony również przez stronę w uzasadnianiu odwołania rozróżnia tranzyt wewnętrzny i zewnętrzny jako jedną z procedur specjalnych określona w przepisach UKC. Pozwala na przemieszczanie towarów o określonym statusie celnym z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym UE, przy czym z faktem przemieszczania pod procedurą tranzytu wiążą się określone skutki prawne. Zgodnie z art. 5 pkt 22 UKC "status celny" oznacza określenie towaru jako towar unijny lub nieunijny. "Towarem unijnym" w myśl art. 5 pkt 23 ww. rozporządzenia jest towar: całkowicie uzyskany na obszarze celnym Unii i w których skład nie wchodzą towary przywiezione z krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Unii, towar wprowadzony na obszar celny Unii z krajów i terytoriów znajdujących się poza tym obszarem i dopuszczone do obrotu oraz towary uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Unii wyłącznie z wspomnianych wyżej towarów całkowicie uzyskany na obszarze UE lub z towarów dopuszczonych do obrotu. "Towary nieunijne" oznaczają towary inne niż te, o których mowa w pkt 23, lub takie, które utraciły unijny status celny. Organ odwoławczy wskazał, ze według przepisów zawartych w art. art. 226-227 UKC w ramach procedury tranzytu rozróżniamy dwie kategorie tranzytu unijnego: tranzyt zewnętrzny - towary o statusie nieunijnym ( Tl ) oraz tranzyt wewnętrzny - towary o statusie unijnym (T2 ). Zgodnie z art. 226 ust. 1 UKC procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszanie towarów nieunijnych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii, przy czym towary te nie podlegają należnościom celnym przywozowym, innym należnościom określonym w innych przepisach oraz środkom polityki handlowej, jeżeli nie zakazują one wprowadzenia towarów na obszar celny Unii lub wyprowadzenia towarów z obszaru celnego Unii. W myśl art. 227 ust. 1 UKC procedura tranzytu wewnętrznego pozwala na przemieszczanie towarów unijnych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii przez kraj lub terytorium nienależące do tego obszaru celnego, bez jakiejkolwiek zmiany statusu celnego towarów. Taki przewóz musi się odbywać na podstawie jednego dokumentu przewozowego. Zarówno dla procedury Tl i T2 (tranzytu zewnętrznego i tranzytu wewnętrznego) rozpoczyna się ona w urzędzie celnym wyjścia, a kończy wraz z przedstawieniem towarów w urzędzie celnym przeznaczenia zgodnie z przepisami tranzytowymi (art. 233 UKC). Poprzez dokonanie zgłoszenia tranzytowego osoba uprawniona do korzystania z procedury tranzytu ("główny zobowiązany" wymieniony w polu 50 zgłoszenia celnego) jest odpowiedzialna za zabezpieczenie procedury tranzytu, przedstawienie towaru w urzędzie celnym przeznaczenia w niezmienionym stanie (z nienaruszonymi zamknięciami celnymi jeżeli były nałożone) wraz z dokumentem tranzytowym w wyznaczonym czasie, za przestrzeganie przepisów celnych dotyczących ww. procedury celnej oraz za uiszczenie należności celnych i podatkowych oraz innych opłat, jakie mogą powstać w przypadku zaistnienia nieprawidłowości. Organ odwoławczy przyznał, że towar nie pochodzi z obszaru celnego Unii, nie został wprowadzony do obrotu na jej terenie i ma charakter nieunijny. Jednak nie zgodził się z twierdzeniem strony, że jego miejsce nadania - objęcie procedurą tranzytu i miejsce docelowe - zamknięcia procedury tranzytu znajduje się poza terytorium Unii. Organ odwoławczy wskazał, że z dokumentu tranzytowego nr [...], towar w postaci gazu chłodniczego: R410A o masie netto 8 475 kg przewożony w 750 butlach oraz R32 o masie netto 3 800 kg przewożony w 400 butlach (nienadających się do ponownego napełnienia pojemnikach) został objęty procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego (Tl). Urzędem celnym wyjścia jest [...] (G. OC "Terminal Kontenerowy"). DIAS w Gdańsku nie zgodził się z twierdzeniem strony, że jedynym uprawnieniem organu jest kontrola zgodności towaru ze zgłoszeniem celnym i zaplombowanie towaru do dalszego tranzytu. Organ odwoławczy podkreślił, że aby zweryfikować dokładność danych zgłoszenia tranzytowego, po przyjęciu zgłoszenia urząd celny wyjścia może przeprowadzić zgodnie z art. 188 UKC następujące kontrole: - kontrolę zgłoszenia i towarzyszących mu dokumentów; - zażądać od zgłaszającego dostarczenia innych dokumentów; - przeprowadzić rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej rewizji towarów. Jak wynika z historii ww. zgłoszenia tranzytowego towar nie został zwolniony do procedury tranzytu (wynik rewizji był | B1 niezgodne). Za nieuzasadniony organ odwoławczy wskazał, że jeżeli procedura tranzytu towarów nieunijnych zaczyna i kończy się na terenie UE to jest to tranzyt wewnętrzny. Tranzyt zewnętrzny towarów nieunijnych wymaga zastosowania dokumentu Tl oraz reguł określonych w unijnych przepisach celnych. Organ celny przyznał, że od października 2022 r. Ukraina jest stroną Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej. Ww. umowa stanowi ramy prawne określające obowiązki podmiotów gospodarczych i organów celnych w odniesieniu do towarów w tranzycie celnym między umawiającymi się stronami. Została ona zawarta między państwami UE (występującymi jako jedna umawiająca się strona) oraz 8 państwami wspólnego tranzytu (Islandia, Macedonia Północna, Norwegia, Serbia, Szwajcaria, Turcja, Ukraina i Zjednoczone Królestwo) występującymi jako odrębne umawiające się strony. Wspólna procedura tranzytowa umożliwia zawieszenie należności celnych, podatku akcyzowego, VAT i innych opłat na czas przewozu towarów z urzędu celnego wyjścia do urzędu celnego przeznaczenia. Przedsiębiorcy mogą korzystać z tej procedury, by łatwiej przemieszczać towary z obszaru jednej umawiającej się strony na obszar innej. Nie ma jednak obowiązku stosowania tej procedury. Odnosząc się do braku zastosowania ww. Konwencji organ odwoławczy podkreślił, że objęcie procedurą tranzytu dokonywane jest na podstawie zgłoszenia celnego, które zgodnie z art. 5 pkt 12 UKC oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, według zapisów widniejących w nocie tranzytowej Tl, jako podstawowym dokumencie procedury tranzytowej, "głównym zobowiązanym" była L. Sp. z o. o., wpisana w polu nr 50 zgłoszenia tranzytowego jako osoba uprawniona do korzystania z procedury tranzytu unijnego. Nawet gdyby strona zadeklarowała zamiar skorzystania z objęcia towaru procedurą tranzytu w ramach WPT to Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podkreślił, że ww. procedura, umożliwia przewóz ładunku przez uznające je państwa bez konieczności przeprowadzania odpraw celnych, urzędem celnym wyjścia byłby nadal [...], natomiast Chiny nie są członkiem Konwencji WPT. Odnosząc się do twierdzenia strony, że art. 31 p.c. uprawnia organ do zajęcia towarów, w przypadku gdy umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne zakazują ich posiadania, rozpowszechniania lub obrotu nimi albo uzależniają ich posiadanie, rozpowszechnianie lub obrót nimi od spełnienia określonych wymogów, a wymogi te nie zostały spełnione, organ II instancji wyjaśnił, że z art. 11 ust. 3 rozporządzenia wprost wynika zakaz przywozu butli jednorazowych. Natomiast w art. 20 ust. 12 ww. rozporządzenia jest dokładnie określony tryb postępowania w przypadku naruszenia powyższego zakazu. Nie ma racji odwołujący, że żadna z przesłanek wynikająca z art. 31 p.c. nie została spełniona. Ponadto, przepisy Konwencji nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu drugiej instancji, w przedmiotowej sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania, mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, organ I instancji zgromadził materiał dowodowy, który jest wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia, realizując tym samym zasadę kompletności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1 o.p. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawił przesłanki, którymi organ kierował się zajmując towar. Końcowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, odnosząc się do żądania przeprowadzenia, zgodnie z art. 229 o.p., dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie oraz o przeprowadzenie dowodów ze: zgłoszenia tranzytowego towaru na formularzu SAD Tl, faktury zakupu towaru, listu producenta do organu z 2 lipca 2024 r. wyjaśnił, że: - zgłoszenie tranzytowe MRN nr [...] jest w aktach sprawy i zostało ocenione; z zapisów w powyższym dokumencie wynika jednoznacznie, że towar został objęty procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego, gdzie urzędem przeznaczenia jest OC Terminal Kontenerowy, - w przypadku faktury zakupu nr [...] organ odnotowuje, że faktycznie jest tam umieszczony zapis "refillable cylinder", co można przetłumaczy jako "w butlach wielokrotnego użytku", natomiast z opinii koordynatora ochrony środowiska w Izbie Administracji Skarbowej, w Gdańsku przedmiotem importu są butle jednorazowego użytku; dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie ma rzeczywisty rodzaj towaru; a nie jego opis na fakturze handlowej, który nie może być uznany za miarodajny dokument w tym względzie, - jak już wyżej wspomniano, zakazuje się przywozu, wszelkich późniejszych dostaw lub udostępniania innym podmiotom w Unii odpłatnie lub nieodpłatnie, użytkowania lub wywozu pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych i nie ma możliwości powrotnego wywozu towaru. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że gdyby istniała wątpliwość dotycząca rodzaju przedmiotowych butli gazowych to odwołujący mógł wystąpić do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z wnioskiem o ocenę. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podkreślił, że strona w trakcie prowadzonego postępowania mogła zwrócić się o wydanie opinii dotyczącej importowanych butli do Transportowego Dozoru Technicznego z czego nie skorzystała. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, E. z siedzibą w Z. wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: a) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a." naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. błędną wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 11 ust. 3 w związku z art. 3 pkt 7 rozporządzenia w związku z art. 226 ust. 1 UKC poprzez uznanie, że tranzyt towaru wypełnia przesłankę "przywozu" na obszar Celny Unii, podczas gdy towar nie jest przeznaczony na rynek Unii Europejskiej, krajem przeznaczenia towaru jest Ukraina, i w konsekwencji błędne ustalenie, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 2024/573, ustanawiający zakaz przywozu, pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I i w sekcji 1 załącznika II rozporządzenia w sprawie gazów cieplarnianych. b) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. błędną wykładnię i zastosowanie art. 11 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku gdy hipoteza zakazu z art. 11 ust. 3 nie dotyczy towaru i pojemników, w których jest on przewożony i przewidziany zakaz nie może naruszać wolnego handlu między państwami trzecimi, które nie są członkami Unii Europejskiej - podstawowe zasady funkcjonowania rynku wewnętrznego stoją bowiem temu na przeszkodzie, i w konsekwencji powyższych naruszeń błędne ustalenie, że organ I instancji słusznie zastosował art. 23 ust. 12 rozporządzenia i dokonał zajęcia towaru; c) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędną wykładnię i zastosowanie przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz uchylająca dyrektywy Rady 76/767/EWG, 84/525/EWG, poprzez: - uznanie, że skarżąca jest importerem w rozumieniu przepisów Dyrektywy, w przypadku gdy skarżąca nie zamierza wprowadzić towaru do obrotu na terenie Unii Europejskiej, a jego krajem przeznaczenia jest Ukraina, - przyjęcie, że pojemniki, w których przewożony jest towar powinny spełniać wymogi wynikające z Dyrektywy, podczas gdy towar nie ma zostać wprowadzony do obrotu na terenie Unii Europejskiej, a skarżąca nie jest ani producentem, ani importerem, ani dystrybutorem towaru w rozumieniu art. 2 Dyrektywy, w konsekwencji powyższych naruszeń ustalenie, że pojemniki, w których przewożony jest towar nie są zgodne z normą EN 13322-1 podczas gdy pojemniki jako nieprzeznaczone na rynek Unii Europejskiej nie podlegają Dyrektywie o urządzeniach transportowych. d) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędną wykładnię i zastosowanie przepisów UKC w tym art. 198 poprzez uznanie, że towar jest przedmiotem zakazu określonego w art. 11 ust. 3 rozporządzenia i dokonanie zajęcia towaru, i w konsekwencji uniemożliwienie jego dalszego transportu i narażenie skarżącej na ponoszenie znacznych kosztów przechowania towaru, w przypadku gdy towar ma charakter nieunijny, jego miejsce produkcji i załadunku znajduje się w Chinach, a miejsce docelowe na Ukrainie; e) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędną wykładnię i niezastosowanie przepisów Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej sporządzonej w Interlaken dnia 20 maja 1987 r. (Dz.U. 1998 Nr 46, poz. 290, Dz. U. UE. L. z 1987 r. Nr 226, str. 2 ze zmianami, (dalej jako: "Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej") poprzez uznanie, że dokonując zgłoszenia celnego na formularzu Tl, towar został automatycznie objęty procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego oraz uznanie, że zamiarem strony nie było dokonanie zgłoszenia celnego w oparciu o przepisy Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, i w konsekwencji pomięcie okoliczności, że towar nie jest przeznaczony na obszar celny Unii Europejskiej lecz do Ukrainy i uznanie, że wobec towaru można zastosować zakaz przewidziany w art. 11 ust. 3 rozporządzenia i dokonać na tej podstawie jego zajęcia; f) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s..a naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie art. 30 oraz art. 31 p.c., poprzez uznanie, że organ I instancji był uprawniony do zastosowania środków, o których mowa w art. 198 UKC i dokonanie zajęcia towaru, i w konsekwencji uniemożliwienie jego dalszego transportu i narażenie skarżącej na ponoszenie znacznych kosztów przechowania towaru, w przypadku gdy towar ma charakter nieunijny, jego miejsce produkcji i załadunku znajduje się w Chinach, a miejsce docelowe na Ukrainie. g) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie art. 187 § 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 pkt. 1 p.c., poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i niewystarczającą weryfikację stanu faktycznego sprawy, a w szczególności brak zbadania jaki jest kraj przeznaczenia towaru i weryfikacji czy towar ma zostać wprowadzony do obrotu na terenie Unii Europejskiej i czy podlega on zakazom lub ograniczeniom przewidzianym w prawie materialnym Unii Europejskiej i w konsekwencji powyższych naruszeń błędne ustalenie, że pojemniki, w których przewożony jest towar naruszają zakaz wynikający z art. 11 ust. 3 rozporządzenia i że organ I instancji słusznie dokonał zajęcia towaru. W ocenie strony skarżącej, organ wydał zaskarżoną decyzję rażąco naruszając obowiązujące prawo. Nie zbadał stanu faktycznego sprawy. Zastosował przepisy rozporządzenia dokonując ich błędnej wykładni i na tej podstawie rozstrzygnął o utrzymaniu w mocy decyzji o zajęciu towaru wydanej przez organ I instancji. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja powoduje, że jest zobowiązania do pokrywania znacznych kosztów przechowania towaru, co naraża ją na szkodę. Organ I instancji odmawia jednocześnie powrotnego wywozu towaru oraz unieważnienia zgłoszenia celnego. Powoduje to, że skarżąca nie ma obecnie możliwości wnioskowania o zmianę statusu celnego towaru i jego zwrot do nadawcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wynika, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, w sposób, który mógłby mieć istotne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy, ani prawa materialnego w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była prawidłowość zastosowania przez organy norm rozporządzenia (UE) 2024/573 z dnia 7 lutego 2024 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, zmieniającego dyrektywę (UE) 2019/1937 i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 517/2014. Rozporządzenie to wskazuje, że w ramach Europejskiego Zielonego Ładu określonego w komunikacie Komisji z dnia 11 grudnia 2019 r. zapoczątkowano nową unijną strategię na rzecz wzrostu, której celem jest przekształcenie Unii w sprawiedliwe i dobrze prosperujące społeczeństwo żyjące w nowoczesnej, zasobooszczędnej i konkurencyjnej gospodarce. W strategii tej potwierdzono, że ambicją Komisji jest, by do 2050 r. Europa stała się pierwszym kontynentem neutralnym dla klimatu i wolnym od zanieczyszczeń, a celem strategii jest również ochrona zdrowia i dobrostanu obywateli przed zagrożeniami i negatywnymi skutkami związanymi ze środowiskiem, przy jednoczesnym zapewnieniu inkluzywnej, uczciwej i sprawiedliwej transformacji, tak by nikt nie został wykluczony. Ponadto Unia zobowiązała się do zapewnienia pełnego wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 3 oraz 8. programu działań w zakresie środowiska ustanowionego decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/591 4 , a także do realizacji Agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i określonych w niej celów zrównoważonego rozwoju. Celem rozporządzenia w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych jest ograniczenie i zapobieganie emisjom tych gazów, wspieranie celów klimatycznych UE oraz zapewnienie zgodności z Protokołem montrealskim w sprawie substancji niszczących warstwę ozonową. Rozporządzenie to definiuje zasady dotyczące ograniczania, stosowania, odzyskiwania, recyklingu, odzyskiwania i niszczenia fluorowanych gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej W art. 23 ust. 12 rozporządzenia wskazano, że organy celne konfiskują lub zajmują pojemniki nienadające się do ponownego napełnienia, o których mowa w art. 11 ust. 3 akapit drugi lit. a) niniejszego rozporządzenia, z których korzystanie jest zabronione na mocy niniejszego rozporządzenia, w celu unieszkodliwienia przez zniszczenie zgodnie z art. 197 i 198 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, lub informują właściwe organy w celu zapewnienia konfiskaty i zajęcia takich pojemników w celu ich unieszkodliwienia przez zniszczenie. Ponadto organy nadzoru rynku wycofują takie pojemniki z obrotu lub odzyskują je zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) 2019/1020. W art. 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych, wskazano, że wprowadzanie do obrotu produktów i urządzeń, w tym ich części, wymienionych w załączniku IV, z wyłączeniem sprzętu wojskowego, jest zakazane od dnia określonego w tym załączniku, przy dokonaniu w stosownych przypadkach rozróżnienia w zależności od typu lub współczynnika globalnego ocieplenia gazów. W przywołanym w art. 23 ust. 12 rozporządzenia art. 11 ust. 3 akapit drugi lit. a rozporządzenia wskazano, że oprócz zakazów wprowadzenia do obrotu, o których mowa w pkt 1 załącznika IV, zakazuje się przywozu, wszelkich późniejszych dostaw lub udostępniania innym podmiotom w Unii odpłatnie lub nieodpłatnie, użytkowania lub wywozu pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I i w sekcji 1 załącznika II. Takie pojemniki mogą być przechowywane lub transportowane wyłącznie w celu ich późniejszego unieszkodliwienia. Ustęp ten nie ma zastosowania do pojemników wykorzystywanych do laboratoryjnych lub analitycznych zastosowań fluorowanych gazów cieplarnianych. Akapit pierwszy ma zastosowanie do pojemników nienadających się do ponownego napełnienia, a mianowicie: a) pojemników, które nie mogą być ponownie napełnione bez przystosowania do tego celu; oraz b) pojemników, które mogą być ponownie napełnione, ale są przedmiotem przywozu lub zostały wprowadzane do obrotu bez uprzedniego zapewnienia, że można je zwrócić do ponownego napełnienia. Załącznik nr IV określa zakazy dotyczące wprowadzania do obrotu, o których mowa w art. 11 ust. 1 i w punkcie 1 wymienia puste, częściowo lub całkowicie napełnione pojemniki nienadające się do ponownego napełnienia, przeznaczone do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I stosowanych do serwisowania, konserwacji lub napełnienia urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych lub pomp ciepła, systemów ochrony przeciwpożarowej lub rozdzielnic elektrycznych, lub stosowanych jako rozpuszczalniki, wskazując jako datę wprowadzenia zakazu dzień 4 lipca 2007 r. Zakaz ten został przez skarżącą naruszony, bowiem pojemniki, mimo deklaracji o możliwości ich wielokrotnego napełnienia były w rzeczywistości pojemnikami nienadającymi się do ponownego napełnienia. Ustalenia organu w tym zakresie nie zostały przez skarżącą w żaden sposób skutecznie podważone. Organ dokonał rewizji celnej i sporządził dokumentację fotograficzną butli. W wyniku analizy ustaleń rewizji celnej przez koordynatora do spraw ochrony środowiska Andrzeja Świstowskiego ustalono, że są to typowe butle jednorazowego użytku. Zawory w tych butlach są wspawane, a nie wkręcane (tak jak to ma miejsce w butlach wielokrotnego użytku, które produkowane są zgodnie z europejska normą EN 13322-1), tym samym nie spełniają one wymogów europejskiej normy EN 13322-1, która określa wymogi odnośnie pojemników ciśnieniowych wielokrotnego użytku, przeznaczonych do przechowywania i transportowania czynników chłodniczych. Nie posiadają również wymaganego oznaczenia "Pi" ("TT"). Wspawany w butle zawór jest typowym zaworem jednokrotnego użycia, który nie umożliwia ponownego napełnienia butli. Zawór nie posiada żadnego oznaczenia, w tym oznaczenia "Pi" ("TT"), które wymagane jest zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz uchylająca dyrektywy Rady 76/767/EWG, 84/525/EWG, 84/526/EWG, 84/527/EWG (Dz. Urz. DE L 165/1 z dnia 30.6.2010 r.). Zawór zamontowany w butlach, nie jest zaworem typu QF-13E, o którym mowa w certyfikacie No: [...]. Przeprowadzona analiza zawiera szczegółowe ustalenia wyjaśnienia oraz materiał porównawczy w postaci zdjęcia zaworu używanego w butlach wielokrotnego napełniania, odmiennego od zaworu znajdującego się na fotografiach przedmiotowych butli. Strona skarżąca nie złożyła żadnych wniosków dowodowych na poparcie swoich twierdzeń o możliwości wielokrotnego napełniania przewożonych butli. Treść przedstawionej faktury nie może wobec analizy wyniku oględzin stanowić wiarygodnego dowodu w tym zakresie. Zarzut skarżącej w tym zakresie nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Norma artykułu 11 ust. 1 tego rozporządzenia zakazuje wprowadzania takich produktów i urządzeń do obrotu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Okoliczność ta jest bezsporna między stronami. Natomiast norma art. 11 ust. 3 rozporządzenia rozszerza ten zakaz także na inne czynności, stanowiąc, że oprócz zakazów wprowadzenia do obrotu, o których mowa w pkt 1 załącznika IV, zakazuje się przywozu, wszelkich późniejszych dostaw lub udostępniania innym podmiotom w Unii odpłatnie lub nieodpłatnie, użytkowania lub wywozu pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych i takie pojemniki mogą być przechowywane lub transportowane wyłącznie w celu ich późniejszego unieszkodliwienia. Pojęcie "przywozu" użyte przez prawodawcę unijnego w art. 11 ust. 3 rozporządzenia wymagałoby wykładni, gdyby w rozporządzeniu nie zawarto jego legalnej definicji. Definicja ta zawarta została w art. 3 pkt 7 rozporządzenia i zgodnie z nią "przywóz" oznacza wprowadzenie substancji, produktów i urządzeń na obszar celny Unii, jeżeli w wyniku ratyfikacji obszar ten jest objęty Protokołem montrealskim z 1987 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (zwanym dalej "Protokołem"), oraz obejmuje czasowe składowanie i procedury celne, o których mowa w art. 201 i 210 rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Zatem zgodnie z rozporządzeniem, zarówno czasowe składowanie i procedury celne, o których mowa w art. 201 i 210 UKC stanowią przywóz w rozumieniu tego rozporządzenia. Norma art. 210 pkt a UKC do której odwołuje się art. 3 pkt 7 rozporządzenia, wymienia jako procedurę specjalną m.in. unijny tranzyt zewnętrzny. Przewozem w rozumieniu tego przepisu jest zatem także unijny tranzyt zewnętrzny. Norma art. 226 ust. 1 i 3a UKC pozwala na przemieszczenie towarów nieunijnych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii, przemieszczenie to odbywa się m.in. w ramach procedury unijnego tranzytu zewnętrznego. Z ustalonych przez organ okoliczności, niekwestionowanych przez stronę skarżącą wynika, że towar podlegał procedurze czasowego składowania w magazynie czasowego składowania B. Spółce z o.o. z siedzibą w G. Już ta okoliczność przesądza zatem w świetle art. 11 ust. 3 rozporządzenia w związku z art. 3 pkt 7 rozporządzenia, że przedmiotowy towar czasowo składowany na terytorium Polski (Unii Europejskiej) podlegał przywozowi do Unii Europejskiej i w konsekwencji znajduje do niego zastosowanie zakaz przywozu pojemników nienadających się do ponownego napełnienia. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w sprawie miał miejsce unijny tranzyt zewnętrzny. Skarżąca nie wykazała by procedura tranzytu odbywała się na podstawie Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej sporządzonej w Interlaken dnia 20 maja 1987 r. Wskazać należy, że z druku zgłoszenia tranzytowego nie wynika tranzyt na podstawie przepisów tej Konwencji. Jak słusznie wskazał organ w zgłoszeniu tranzytowym towaru jako urzędy przeznaczenia i wyjścia towaru wskazano [...] G. OC Terminal Kontenerowy. Takie zapisy zgłoszenia wykluczały przyjęcie, że tranzyt odbywał się na podstawie przepisów konwencji. W myśl art. 1 ust. 4 Konwencji zgłoszenia tranzytowe i dokumenty tranzytowe dla wspólnej procedury tranzytowej muszą odpowiadać wzorom określonym w załączniku III i być wystawiane zgodnie z postanowieniami tego załącznika. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do Konwencji - Tytułem V PROCEDURA T1 Działem 1 - art. 10 ust. 1, jeżeli towary mają być przewożone w procedurze T1, wówczas stosownie do postanowień niniejszej konwencji należy je zgłosić do tranzytu zgłoszeniem tranzytowym T1. Zgłoszenie tranzytowe T1 jest zgłoszeniem towarów na formularzu zgodnym z wzorami określonymi w załączniku III. Załącznik III w art. 1 ust. 1 i 3a stanowi, że formularze, na których wystawiane są zgłoszenia tranzytowe T1 lub T2, muszą odpowiadać wzorom określonym w dodatkach od I do IV do niniejszego załącznika, a formularze należy wypełniać i stosować w następujący sposób: jako zgłoszenie tranzytowe T1 lub T2, z uwzględnieniem objaśnień zawartych w instrukcji zamieszczonej w dodatku VII, przestrzegając uwag zawartych w dodatku IX. Dodatek VII do załącznika nr III - Instrukcja dotycząca formularzy stosowanych do wystawiania zgłoszeń tranzytowych T1 i T2 w Tytule II zawierającym uwagi do poszczególnych pól, stanowi, że w polu nr 53: Urząd celny przeznaczenia (i kraj) należy podać urząd celny, w którym towary będą przedstawione przy zakończeniu procedury tranzytowej. Urzędy celne przeznaczenia wymienione są w "Wykazie urzędów celnych właściwych w sprawach stosowania procedury tranzytowej". Po nazwie urzędu celnego należy podać kod danego kraju. W rubryce tej skarżąca wskazała [...]. Skarżąca w rubryce tej nie wskazała właściwego urzędu celnego ukraińskiego, co winno nastąpić w przypadku tranzytu na podstawie Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej. Skarżąca zarzucała, że organ niezasadnie przyjął, iż dokonując zgłoszenia celnego na formularzu T1, towar został automatycznie objęty procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego oraz, że zamiarem strony nie było dokonanie zgłoszenia celnego w oparciu o przepisy Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej. Zarzut ten nie jest uzasadniony. W sprawie znaczenie ma nie tylko oznaczenie T1 lecz sposób wypełnienia poszczególnych rubryk formularza. Wskazać należy, że dokonanie zgłoszenia tranzytowego organowi celnemu jest procedurą sformalizowaną, w której nie dokonuje się odmiennych od treści sporządzonych przez zgłaszającego dokumentów ustaleń co do jego zamierzonej woli, dotyczącej wyboru procedury celnej. Procedura ta winna wynikać ze sporządzonej dokumentacji. W treści dokumentacji w niniejszej sprawie w żadnym miejscu nie wskazano by tranzyt odbywał się na podstawie Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, także sposób wypełnienia zgłoszenia tranzytowego nie potwierdza tej okoliczności. Zaznaczyć należy, że strona w dokumentacji celnej wskazała, że przewozi gaz w butlach wielokrotnego napełniania. Butle takie nie podlegają ograniczeniom wynikającym z rozporządzenia w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca powołała się na przepisy Konwencji dopiero w toku postępowania, po wykryciu niezgodności deklarowanego towaru z rzeczywistością, co wskazuje, że stanowisko takie podyktowane było chęcią uniknięcia zajęcia towaru, niezgodnego z przepisami rozporządzenia. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że ewentualny tranzyt na podstawie przepisów Konwencji, nie wykluczał uznania, że w sprawie zachodzi tranzyt unijny. Zgodnie z art. 1 ust. 1 Konwencji, konwencja ta ustanawia przepisy dotyczące przewozu towarów między Wspólnotą a krajami EFTA, jak również między poszczególnymi krajami EFTA; w tym celu wprowadza się wspólną procedurę tranzytową, w ramach której towary bez względu na ich rodzaj i pochodzenie, mogą być w danym wypadku również przeładowywane, wysyłane dalej lub składowane. Norma art. 1 ust. 2 Konwencji stanowi, że nie naruszając postanowień niniejszej konwencji, zwłaszcza tych dotyczących składania zabezpieczenia, przewozy towarów wewnątrz Wspólnoty traktowane są jako dokonywane we wspólnotowej procedurze tranzytowej. Także rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2015.343.558 z dnia 2015.12.29) w art. 293, dotyczącym Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, stanowi, że jeżeli posiadacz towarów korzysta ze wspólnej procedury tranzytowej, zastosowanie ma ust. 2 niniejszego artykułu i art. 189 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446. Towary przemieszczane na obszarze celnym Unii uznaje się jednak za objęte procedurą tranzytu unijnego zgodnie z art. 1 ust. 2 Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej. Reasumując, w sprawie zaistniały dwa przewidziane w art. 11 ust. 3 w związku z art. 3 pkt 7 Rozporządzenia przypadki przywozu towaru: składowanie celne oraz unijny tranzyt zewnętrzny. Zarzut błędnej wykładni i w błędnego zastosowania art. 11 ust. 3 w związku z art. 3 pkt 7 rozporządzenia 2024/573 w związku z art. 226 ust. 1 UKC poprzez uznanie, że tranzyt towaru wypełnia przesłankę "przywozu" na obszar Celny Unii, podczas gdy towar nie jest przeznaczony na rynek Unii Europejskiej, krajem przeznaczenia towaru jest Ukraina, nie zasługuje na uwzględnienie. Pojęcie przywozu nie jest bowiem tożsame z pojęciem wprowadzenia do obrotu. Okoliczność, że towar nie jest przeznaczony na rynek Unii Europejskiej a krajem przeznaczenia towaru jest Ukraina, wobec przytoczonych regulacji rozporządzenia nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut błędnej wykładni i zastosowania przepisów UKC w tym art. 198 poprzez uznanie, że towar jest przedmiotem zakazu określonego w art. 11 ust. 3 rozporządzenia i dokonanie zajęcia towaru, nie został zatem przez Sąd uwzględniony. Także zarzut skargi, że przewidziany zakaz nie może naruszać wolnego handlu między państwami trzecimi, które nie są członkami Unii Europejskiej nie jest, wobec treści rozporządzenia uzasadniony. Wbrew zarzutowi skargi organ nie dokonał błędnej wykładni i zastosowania przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz uchylająca dyrektywy Rady 76/767/EWG, 84/525/EWG, poprzez: uznanie, że skarżąca jest importerem w rozumieniu przepisów Dyrektywy, w przypadku gdy skarżąca nie zamierza wprowadzić towaru do obrotu na terenie Unii Europejskiej, a jego krajem przeznaczenia jest Ukraina oraz przez przyjęcie, że pojemniki, w których przewożony jest towar powinny spełniać wymogi wynikające z Dyrektywy, podczas gdy towar nie ma zostać wprowadzony do obrotu na terenie Unii Europejskiej, a skarżąca nie jest ani producentem, ani importerem, ani dystrybutorem towaru w rozumieniu art. 2 Dyrektywy, w konsekwencji powyższych naruszeń ustalenie, że pojemniki, w których przewożony jest towar nie są zgodne z normą EN 13322-1 podczas gdy pojemniki jako nieprzeznaczone na rynek Unii Europejskiej nie podlegają Dyrektywie o urządzeniach transportowych. Organ prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego sprawy na podstawie przepisów rozporządzenia (UE) 2024/573 w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych. Jak już wskazano, przepisy te nie wprowadzają dla dokonania zajęcia towaru wymogu importu, polegającego na wprowadzeniu towaru do obrotu na terenie Unii Europejskiej. Z normy art. 3 pkt 7 rozporządzenia wyraźnie wynika, że "przywóz" oznacza wprowadzenie substancji, produktów i urządzeń na obszar celny Unii, jeżeli w wyniku ratyfikacji obszar ten jest objęty Protokołem montrealskim z 1987 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (zwanym dalej "Protokołem"), oraz obejmuje czasowe składowanie i procedury celne, o których mowa w art. 201 i 210 rozporządzenia nr 952/2013. W sprawie nie musiała zatem zaistnieć przesłanka wprowadzenia towaru do obrotu na rynku europejskim. Za niezasadny w zawiązku z tym uznać należało także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 30 oraz art. 31 p.c., poprzez uznanie, że organ I instancji był uprawniony do zastosowania środków, o których mowa w art. 198 UKC. Także zarzut naruszenia art. 187 § 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 pkt. 1 p.c., poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i niewystarczającą weryfikację stanu faktycznego sprawy, a w szczególności brak zbadania jaki jest kraj przeznaczenia towaru i weryfikacji czy towar ma zostać wprowadzony do obrotu na terenie Unii Europejskiej i czy podlega on zakazom lub ograniczeniom przewidzianym w prawie materialnym Unii Europejskiej, nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż możliwość zajęcia towaru nie jest bowiem ograniczona do towaru wprowadzanego do obrotu na terenie Unii Europejskiej. Zajęcie towaru w takiej sytuacji w sposób jednoznaczny przewiduje cytowana już norma art. 23 ust. 12 rozporządzenia, zgodnie z którą organy celne konfiskują lub zajmują pojemniki nienadające się do ponownego napełnienia, o których mowa w art. 11 ust. 3 akapit drugi lit. a) niniejszego rozporządzenia, z których korzystanie jest zabronione na mocy niniejszego rozporządzenia. Organ zasadnie odmówił powrotnego wywozu towaru w celu jego zwrotu do nadawcy. Zwrot przedmiotowych butli do nadawcy nie był bowiem w świetle przepisów rozporządzenia możliwy. Stanowi o tym art. 11 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym, oprócz zakazów wprowadzenia do obrotu, o których mowa w pkt 1 załącznika IV, zakazuje się przywozu, wszelkich późniejszych dostaw lub udostępniania innym podmiotom w Unii odpłatnie lub nieodpłatnie, a także użytkowania lub wywozu pustych, całkowicie lub częściowo napełnionych, nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I i w sekcji 1 załącznika II. Takie pojemniki mogą być przechowywane lub transportowane wyłącznie w celu ich późniejszego unieszkodliwienia. Wywozem, zgodnie z art. 3 pkt 8 rozporządzenia jest wyprowadzenie substancji, produktów i urządzeń z obszaru celnego Unii, jeżeli w wyniku ratyfikacji obszar ten jest objęty Protokołem. Wywóz butli nie był zatem w świetle tych regulacji możliwy. Strona powoływała się na możliwość zwrotu wynikającą z art. 11 ust. 1 akapit 4 rozporządzenia, zgodnie z którym ponowny wywóz produktów i urządzeń, w przypadku których niezgodność z niniejszym rozporządzeniem stwierdzono przed ich dopuszczeniem do swobodnego obrotu, jest dozwolony, a w takich przypadkach nie ma zastosowania art. 22 ust. 3, stanowiący, że 3 od dnia 12 marca 2025 r. zabrania się wywozu pianek, aerozoli technicznych, stacjonarnych urządzeń chłodniczych i stacjonarnych urządzeń klimatyzacyjnych oraz stacjonarnych pomp ciepła, o których mowa w załączniku IV i które zawierają fluorowane gazy cieplarniane o GWP równym 1 000 lub większym lub których działanie jest od nich zależne. Norma ta nie ma, w ocenie Sądu, zastosowania do nienadających się do ponownego napełnienia pojemników przeznaczonych do fluorowanych gazów cieplarnianych. Z konstrukcji przepisu art. 11 rozporządzenia wynika, że ponowny wywóz produktów i urządzeń jest dozwolony w odniesieniu do towarów wymienionych w ustępie 1 tego artykułu, a więc towarów, co do których wprowadzono jedynie zakaz ich wprowadzenia do obrotu. Pojemniki z gazem, które nie mogą być ponownie napełnione, co do których wprowadzono znacznie szersze ograniczenie polegające na zakazie ich przywozu (niezależnym od zakazu wprowadzenia do obrotu na rynek unijny), wymienione zostały w innym przepisie - art. 11 ust. 3 rozporządzenia, stanowiącym odrębną od art. 11 ust. 1 rozporządzenia regulację. W przepisie tym brak jest normy przewidującej możliwość wywozu pojemników z gazem, które nie mogą być ponownie napełnione. Przeciwnie, prawodawca wskazał, że wywóz pustych lub napełnionych pojemników jest zakazany. Reasumując, organ nie naruszył w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego ani prawa procesowego, w stopniu, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę jako niezasadną.