III SA/Gd 165/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 5 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...]z dnia 18 listopada 2008 r., nr [...] w częściach obejmujących ustalenie opłaty za rok 2008; 2. stwierdza, że w zaskarżonej części decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej "A" Spółki Akcyjnej w G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 18 listopada 2008 r. nr [...] Burmistrz Miasta, działając na podstawie art. 40 ust. 1, 2 pkt 2, ust. 5, 10 i ust.13a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), § 1 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w U. z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Burmistrz Miasta [...] oraz pkt 2 załącznika do uchwały zmienioną uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w U. z dnia 30 marca 2006 r. [...] po rozpatrzeniu "A" SA w G. z dnia 7 listopada 2008 r. w sprawie wydania decyzji na umieszczenie w pasie drogowym dróg gminnych ul. [...] i ul. [...] w U., których zarządcą jest Burmistrz Miasta urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego tj. linii kablowej 0,4 kV w przepustach kablowych zezwolił na umieszczenie w pasie drogowym dróg gminnych urządzeń infrastruktury i ustalił opłatę roczną w kwocie 75,68 zł., wskazując sposób jej obliczenia oraz termin i miejsce wpłat pierwszej opłaty i opłat za lata następne. Od uzasadnienia organ odstąpił na podstawie art. 107 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego. W odwołaniu od powyższej decyzji "A" S.A. w G. wniosła o uchylenie wydanej decyzji w zakresie ustalenia opłaty za umieszczenie urządzenia za rok 2008 i ponowne naliczenie w wysokości uwzględniającej ilość dni zajętych przez urządzenie w roku bieżącym. W uzasadnieniu odwołania podniesiono m.in., iż opłata za rok 2008 nie uwzględnia ilości dni zajmowanych przez linię kablową w tym roku, a zgodnie z art. 40 ustawy o drogach publicznych opłata za umieszczenie linii kablowej powinna być ustalona z uwzględnieniem ilości dni zajmowanych przez umieszczone urządzenie. Decyzją z dnia 5 stycznia 2009 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 40 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy przytoczył przepis art. 40 ust. 1, 2 pkt 2 i ust.3 w/w ustawy. Podniósł, że regułą jest, że umieszczenie różnego rodzaju urządzeń stanowiących infrastrukturę techniczną w pasach drogowych następuje na czas nieokreślony, wynoszący kilkanaście czy nawet kilkadziesiąt lat. Z tego względu ustawodawca przewidział obowiązek opłat rocznych, powstający w momencie umieszczenia urządzenia i istniejący przez cały czas pozostawania urządzenia w pasie drogowym. Od powyższej reguły ustawodawca przewidział wyjątek w zakresie ustalania opłat w stosunku do tych urządzeń, które umieszczane są w pasie drogowym przez okres krótszy niż rok. Przewidywany krótszy niż rok czasokres umieszczenia urządzenia w pasie drogowym powinien być wskazany w treści wniosku o zezwolenie. Tylko w takiej sytuacji opłata roczna za zajęcie pasa drogowego ustalana jest proporcjonalnie do przewidywanych dni zajęcia pasa. W skardze od powyższej decyzji "A" S.A. w G. wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego podtrzymującej obowiązek zapłaty opłaty za 2008 rok w pełnej wysokości tytułem wydania zezwolenia na umieszczenie urządzeń w pasie drogowym, a tym samym uchylenie w stosownej części decyzji Burmistrza Miasta z dnia 18 listopada 2008 roku, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie nieprawidłowej zwężającej wykładni normy art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, iż na ubiegającym się o zezwolenie ciąży obowiązek zapłaty opłaty za rok 2008 w pełnej wysokości oraz naruszenie zasad postępowania poprzez dogmatyczne, niczym nieuzasadnione przyjęcie, iż " interpretacja" przepisu art.40 ust.5 cyt. ustawy przyjęta przez kolegium jest prawidłowa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl przepisu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie o którym mowa w ust. 1 dotyczy m.in. zgodnie z pkt 2 ust.2 umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W myśl ust.3 za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Stosownie do ust. 5 art.40 w/w ustawy opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust.2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata naliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Takie właśnie zezwolenie w drodze decyzji Burmistrza Miasta uzyskała skarżąca. W ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego, iż w treści wniosku o zezwolenie powinien być wskazany przewidywany krótszy niż rok czasokres umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, w okolicznościach przedmiotowej sprawy jest błędne. Skoro, jak wynika z decyzji organu pierwszej instancji, wnioskodawca wnosił o wydanie decyzji zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, co zostało przez niego potwierdzone w odwołaniu, a decyzja została wydana 18 listopada 2008 roku, to rację ma skarżący, na podstawie art. 40 ust.5 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z wykładnią językową tego przepisu, że opłata za rok bieżący tj. 2008 powinna być obliczona proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym w tym roku. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż urządzenie objęte zezwoleniem, w roku 2008, umieszczone będzie przez okres krótszy niż rok, tak jak stanowi o tym obowiązujący przepis prawa. Tym samym brak podstaw do uznania stanowiska organu odwoławczego za prawidłowe. Z powyższych rozważań wynika, iż trafny jest zarzut skargi naruszenia prawa materialnego tj. art.40 ust.5, które miało wpływ na wynik. Stąd decyzje organów w części dotkniętej wadą należy wyeliminować z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. W dalszym toku postępowania organ winien uwzględnić w/w rozważania koncentrujące się na prawidłowej wykładni przepisu stanowiącego podstawę wydania poprawnego rozstrzygnięcia administracyjnego.