III SA/Gd 169/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K.J. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 20 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwiększenia stypendium doktoranckiego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 6 listopada 2017 r., nr [...]. K. J., doktorant Środowiskowych Studiów Doktoranckich na Wydziale Oceanografii i Geografii Uniwersytetu [...] wystąpił z wnioskiem o zwiększenie na rok akademicki 2017/2018 stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, o której mowa w art. 94b ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2016r., poz. 1842 ze zm., dalej zwana "ustawą"). Decyzją z dnia 6 listopada 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 200a ust. 1 i 2 cyt. ustawy oraz § 7 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 ust. 2 Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego w Uniwersytecie [...] (załącznik do zarządzenia nr [...] Rektora [...] z dnia 17 sierpnia 2016 r. w sprawie tekstu ujednoliconego Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego w Uniwersytecie [...]) Rektor Uniwersytetu [...] odmówił K. J. zwiększenia stypendium doktoranckiego. Jako powód odmowy wskazano uzyskanie przez wnioskodawcę niewystarczającej liczby punktów tj. 49,75 punktów, przy wymaganym pułapie 52 punktów koniecznych dla uwzględnienia wniosku. W dniu 20 listopada 2017 r. K. J. wystąpił do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia 20 grudnia 2017 r., nr [...] Rektor [...], po rozpatrzeniu ww. wniosku, wniesionego za pośrednictwem Wydziałowej Komisji Stypendialnej Wydziału Oceanografii i Geografii [...], w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowił utrzymać w mocy decyzję z dnia 6 listopada 2017 r. [...] o odmowie zwiększenia stypendium. Organ podkreślił, że doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku uzyskał mniej niż 52 punktów nie można przyznać zwiększenia stypendium doktoranckiego. Jednocześnie ocena spełnienia przez K. J. kryteriów przyznania zwiększenia stypendium została dokonana prawidłowo tj. w zgodzie ze Szczegółowymi kryteriami przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego określonymi Regulaminem. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego obliczenia punktów przyznanych za publikacje naukowe, organ wskazał, że według Szczegółowych kryteriów przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego odnośnik**** do części II.A.2., punkty są przyznawane za każdą publikację, zgodnie z ostatnim wykazem opublikowanym przed terminem złożenia wniosku na podstawie rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym. Za ostatni wykaz czasopism naukowych opublikowany przed terminem złożenia wniosku należy zatem uznać wykaz czasopism opublikowany w dniu 9 grudnia 2016 r. na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w komunikacie "Wykaz czasopism naukowych na 2016r.". Zgodnie z tym wykazem za publikację w czasopiśmie Postępy Biologii Komórki przyznaje się 5 pkt. Tym samym liczba przyznanych K. J. jako drugiemu autorowi ww. artykułu zgłoszonego we wniosku jest prawidłowa i wyniosła 3, 75 pkt. Organ wskazał jednocześnie, że w sprawie nie może mieć zastosowania wykaz opublikowany komunikatem z dnia 26 stycznia 2017 r., ponieważ jest on stosowany jedynie do kompleksowej oceny dotyczącej przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutem nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. J. wniósł o uchylenie decyzji Rektora [...] z dnia 20 grudnia 2017 r., wraz z poprzedzająca ją decyzją tego organu z dnia 6 listopada 2017r. i o zobowiązanie organu do wydania w tym zakresie decyzji przyznającej skarżącemu zwiększenie stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2017/2018. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wykazu zamieszczonego w komunikacie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 grudnia 2016 r. nie można uznać za ostatni wykaz opublikowany przed terminem złożenia wniosku. W ocenie skarżącego ostatnim wykazem opublikowanym przed terminem złożenia wniosku był wykaz zamieszczony w komunikacie z dnia 26 stycznia 2017 r. opublikowany na podstawie rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statusami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych (Dz.U. 2016, poz. 2154), które w ocenie strony zastąpiło rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym. Zgodnie zaś z wykazem opublikowanym w komunikacie z dnia 26 stycznia 2017r., opublikowanym na podstawie ww. rozporządzenia z 2016 r., za publikacje w czasopiśmie Postępy Biologii Komórki przyznaje się nie 5, ale 15 pkt. Tym samym liczba punktów przyznanych skarżącemu jako drugiemu autorowi powyższego artykułu zgłoszonego we wniosku powinna wynosić 11, 25 pkt, a nie, jak niewłaściwie przyjęto, jedynie 3, 75 pkt. Zdaniem strony poprzez opisane wyżej nieprawidłowe naliczenie punktów w sprawie doszło do naruszenia: - art. 200 a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w związku z odnośnikiem **** do części II.A.2. Załącznika nr 2 do zarządzenia Rektora [...] nr [...] ze zm., szczegółowe kryteria przyznawania zwiększenia doktoranckiego w [...] rok akademicki 2017/2018, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nieprzyznanie skarżącemu zwiększenia stypendium, - § 32 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych ( Dz.U. poz. 2154), poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, - § 15 ust. 7 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1126) poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, - art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji o nieprzyznaniu zwiększenia stypendium doktoranckiego, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia i przyznania zwiększenia stypendium. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw dla uwzględnienia podniesionych przez skarżącego zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części Sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanego powyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie skarżący uczynił decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 20 grudnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję własną tego organu z dnia 6 listopada 2017 r. o odmowie przyznania skarżącemu zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2017/2018 ze względu na nieuzyskanie wymaganej liczby punktów. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przywołano m.in. art. 200a ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym ( tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2183, zwanej dalej "ustawą"), § 9 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego w Uniwersytecie [...] ( tj. załącznik do zarządzenia nr [...] Rektora [...] z dnia 17 sierpnia 2016r. w sprawie tekstu ujednoliconego Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego w Uniwersytecie [...], stanowiący załącznik do nr [...] do zarządzenia nr [...] rektora [...] z dnia 28 lipca 2015r. ze zm.). Zgodnie z art. 200a ust. 1 ustawy zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, o której mowa w art. 94b ust. 1 pkt 5, przysługuje doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej. Tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego określa regulamin określony przez rektora po uzyskaniu opinii właściwego organu samorządu doktorantów, z uwzględnieniem zasady, że uprawnienie do otrzymywania tego stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich. Decyzję o przyznaniu stypendium doktoranckiego, jak również jego zwiększeniu podejmuje w uczelni rektor, a w jednostce naukowej - jej dyrektor (art. 200 ust. 3 ustawy). Ustawodawca na mocy przepisów wskazanej ustawy wyposażył organy uczelni (rektora, dyrektora jednostki naukowej) w kompetencje do decydowania o przyznaniu doktorantowi stypendium (art. 200 ust. 1) jak i o możliwości zwiększenia tego stypendium z dotacji projakościowej (art. 200a ust. 1). Przepis art. 207 ust. 1 ustawy obliguje organy uczelni, aby do podejmowanych decyzji w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, stosować odpowiednio przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Przyznanie stypendium uczestnikom studiów doktoranckich należy niewątpliwie do kategorii spraw, o których mowa w tym przepisie. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Chociaż w świetle wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) zasady autonomii szkół wyższych decyzje organów uczelni nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzje organów administracji publicznej, to jednak, skoro zostały poddane kontroli pod względem zgodności z prawem prowadzonej przez sądy administracyjne (art. 207 ust. 1 ustawy), muszą one spełniać wymogi umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli. Oznacza to, że organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego winny przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego i respektować podstawowe założenia procedury. Powinny poczynić ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania stypendium doktoranckiego uzasadnić zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Dokonując kontroli sądowej rozstrzygnięć podejmowanych w takich sprawach Sąd ocenia, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem z zachowaniem przewiedzianych procedur. Istotne znaczenie ma w związku z tym zachowanie wymogów (procedur) dotyczących trybu postępowania w sprawie przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego przewidzianych w obowiązujących w tym zakresie regulacjach. Zachowanie prawidłowego trybu postępowania, z jednej strony - zapewnia rzetelne rozpoznanie wniosku doktoranta ubiegającego się o przyznanie zwiększenia stypendium, z drugiej zaś - pozwala na zachowanie ustawowych uprawnień oraz podstawowych gwarancji procesowych. Zatem wydanie decyzji w sprawie zwiększenia stypendium doktoranckiego powinno być poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem z zachowaniem wymaganej przepisami prawa procedury. Zdaniem Sądu orzekającego, w niniejszej sprawie tryb postępowania dotyczący przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego, w stosunku do skarżącego doktoranta nie został zachowany z przyczyn wskazanych poniżej. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zgodnie z § 3 ust. 2 Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego w Uniwersytecie [...] ( tj. załącznik do zarządzenia nr [...] Rektora [...] z dnia 17 sierpnia 2016r. w sprawie tekstu ujednoliconego Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego w Uniwersytecie [...], stanowiący załącznik do nr 1 do zarządzenia nr [...] rektora [...] z dnia 28 lipca 2015r. ze zm., dalej w skrócie jako "Regulamin") zwiększenie stypendium na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który w orku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium wyróżniał się w pracy naukowej i dydaktycznej oraz w działalności organizacyjnej, w tym w samorządzie doktorantów bezpośrednio związanej z pracą naukową i dydaktyczną. Szczegółowe kryteria przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego na Wydziale Oceanografii i Geografii Uniwersytetu [...] określono z kolei w załączniku do zarządzenia Rektora [...] nr [...] ze zm.. Trzeba zaznaczyć, że uczelni wyższej (rektorowi) pozostawiona została swoboda ukształtowania trybu przyznawania stypendium doktoranckiego. Jest też oczywiste, że zasada autonomii szkół wyższych musi się mieścić w granicach prawa. Niewątpliwe granice tej swobody wyznaczają przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w tym ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Ponadto, rektor jako organ uczelni wyższej, a także organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym (art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a.) związany jest zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP). Oznacza to, że tworzone przez niego akty prawa wewnętrznego: regulaminy i zarządzenia, nie mogą być sprzeczne z ww. ustawą. Przy czym, akta prawa wewnętrznego muszą być przez organ uczelni wyższej (rektora) przestrzegane i prawidłowo stosowane. Z omawianego Regulaminu, które stanowi podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika jednoznacznie, że wniosek doktoranta ubiegającego się o zwiększenie stypendium podlega zaopiniowaniu przez komisję, następnie Rektor podejmuje decyzję w przedmiocie zwiększenia stypendium doktoranckiego. Jak stanowi bowiem § 2 ust. 2 Regulaminu, zwiększenie stypendium przyznaje Rektor, po zaopiniowaniu wniosków o przyznanie zwiększenia stypendium przez wydziałową doktorancką komisję stypendialną (...). Stosownie zaś do § 6 Regulaminu komisja, po zaopiniowaniu wniosków o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego, sporządza – odrębnie dla każdego roku studiów - listę doktorantów rekomendowanych do zwiększenia stypendium z zachowaniem wskazanych w pkt 1 – 6 zasad. Listy są podpisywane przez dziekana i zawierające dane, o których w § 5 ust. 2 pkt 1. Następnie, komisja przekazuje Rektorowi w terminie do 14 października roku akademickiego: 1) listy, o których wyżej mowa; 2) zaopiniowane wnioski o przyznanie zwiększenia stypendium; 3) protokół z obrad komisji, określający w szczególności liczbę doktorantów danego roku studiów doktoranckich na dzień sporządzenia listy doktorantów rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium (§ 6 ust. 2). Zgodnie z § 7 Regulaminu Rektor podejmuje decyzję w sprawie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego. Przy czym, również w przypadku złożenia wniosku do Rektora o ponowne rozpoznanie sprawy, wniosek o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego jest ponownie opiniowany przez komisję ("po ponownym zaopiniowaniu przez komisję wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium") stosownie do § 9 ust. 1 i 2 Regulaminu. Nie może więc budzić wątpliwości, że obowiązek opiniowania wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego przez komisję został przewidziany przepisami prawa wewnętrznego przez Rektora [...]. Dodatkowo, również rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich określające m.in. warunki i tryb przyznawania stypendiów doktoranckich, ustanawia obowiązek opiniowania wniosków o przyznanie stypendium przez doktorancką komisję stypendialną. Rozporządzenie to zostało wydane w oparciu o normę kompetencyjną zawartą w art. 201 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i zgodnie z § 1 pkt 1 lit. c) określa ono m.in. warunki i tryb przyznawania stypendiów doktoranckich oraz okresy, na jakie są one przyznawane, z wyłączeniem stypendium doktoranckiego finansowanego ze środków przeznaczonych na realizację programu, o którym mowa w art. 26 ust. 3f ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2016 r. poz. 2045, z późn. zm.) oraz minimalną wysokość kwoty zwiększenia stypendium doktoranckiego (§ 1 pkt 1). I tak, § 12 ust. 1 rozporządzenia mówi, że stypendium doktoranckie przyznaje rektor uczelni albo dyrektor jednostki naukowej, po zaopiniowaniu wniosków o przyznanie stypendium przez doktorancką komisję stypendialną jednostki organizacyjnej uczelni albo jednostki naukowej. Stosownie zaś do § 14 ust. 3 rozporządzenia, komisja po zaopiniowaniu wniosków o przyznanie stypendium doktoranckiego, przekazuje rektorowi uczelni albo dyrektorowi jednostki naukowej, listę doktorantów, którzy złożyli wnioski o przyznanie stypendium, zawierająca dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1, wraz z uzasadnioną propozycją przyznania albo odmowy przyznania stypendium. Jak wynika zatem z literalnego brzmienia § 14 ust. 3 rozporządzenia, komisja przedstawia nie tylko propozycje przyznania albo odmowy przyznania stypendium ale - co istotne - uzasadnia te propozycje. Nie może więc w świetle przywołanych unormowań budzić wątpliwości, że wskazane powyżej rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, jak i Regulaminu jednoznacznie statuują - obowiązek opiniowania wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego - przez stosowną komisję. Dopiero, po przekazaniu zaopiniowanego wniosku, organ uczelni podejmuje decyzję w sprawie zwiększenia stypendium doktoranckiego. W realiach rozpatrywanej sprawy istnieją uzasadnione wątpliwości co do tego, czy przedstawiony powyżej modelowy tryb postępowania w odniesieniu do wniosku skarżącego został zachowany. W aktach sprawy przekazanych Sądowi brak jest opinii komisji opiniującej pierwotny wniosek skarżącego doktoranta o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego (to jest wniosek z dnia 2 października 2017 r. – data wpływu do uczelni). Z treści decyzji organu pierwszej instancji oraz jej uzasadnienia nie wynika w sposób bezpośredni, aby taka opinia została w ogóle sporządzona, jak i przedstawiona Rektorowi [...] przed wydaniem decyzji. W aktach sprawy brak jest również opinii Wydziałowej Doktoranckiej Komisji Stypendialnej na Wydziale Oceanografii i Geografii [...] sporządzonej w związku z wniesieniem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wprawdzie organ powołuje się na taką opinię ( opinia z dnia 22 listopada 2017 r.) w decyzji z dnia 20 grudnia 2017 r., jednak wobec braku jej w aktach sprawy przekazanych Sądowi ze skargą, Sąd nie jest w stanie ocenić czy ww. opinia spełnia wymagania, o których mowa ww. przepisach rozporządzenia i Regulaminu. Sąd stwierdza również, że w aktach sprawy brak jest złożonego przez skarżącego doktoranta w dniu 20 listopada 2017 r. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Brak w aktach sprawy tego wniosku uniemożliwia całościową ocenę rozstrzygnięcia organu II instancji, będącego po części "odpowiedzią" na zarzuty i żądania strony zawarte we wniosku. Skoro nie znana była dokładana treść wniosku, ocena Sądu co do podjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia nie była możliwa. Należy w tym miejscu podkreślić, że kognicja sądu administracyjnego, której przedmiotem jest kontrola legalności zaskarżonych decyzji, nie pozwala sądowi orzekającemu na dokonywanie samodzielnych ustaleń faktycznych w sprawie, w tym na podstawie domysłów bądź przypuszczeń. Ustaleń tych dokonują określone organy, przy czym dokonane ustalenia muszą znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym przez te organy materiale dowodowym. Wtedy to istnieje przypuszczenie, że organ przed wydaniem decyzji zapoznał się z dokumentacją stanowiącą podstawę ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wskazać w tym miejscu należy, że sąd administracyjny w świetle art. 133 § 1 p.p.s.a. orzeka na podstawie akt sprawy skompletowanej przez organ administracji publicznej (w ujęciu ustrojowym bądź - jak w rozpatrywanej sprawie – ujęciu funkcjonalnym), w których zawarty został materiał faktyczny i dowodowy pozwalający na określenie stanu wiedzy umożliwiającej dokonanie kontroli sądowej w związku ze złożeniem skargi do sądu administracyjnego. Brak kompletnych akt administracyjnych sprawy należy postrzegać jako uchybienie determinujące negatywną ocenę procedowania przez dany organ. Zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi ma obowiązek wraz z odpowiedzią na skargę przedstawić akta sprawy. Mając na uwadze wskazane zapatrywania skonstatować należy, że do obowiązku Rektora Uniwersytetu [...] należało przedłożenie wszystkich istotnych dokumentów umożliwiających skontrolowanie legalności zaskarżonych decyzji w przedmiocie nieprzyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego. W przedmiotowej sprawie na podstawie akt sprawy nie można stwierdzić czy fundamentalny dokument w postaci opinii Wydziałowej Doktoranckiej Komisji Stypendialnej został w ogóle sporządzony. Jeżeli taka opinia została sporządzona Sąd nie ma możliwości potwierdzenia korelacji treści opinii z treścią uzasadnienia decyzji z dnia 6 listopada 2017 r. Z uwagi na niekompletność akt postępowania administracyjnego (brak protokołów z posiedzeń Wydziałowej Doktoranckiej Komisji Stypendialnej, brak opinii ww. Komisji z dnia 22 listopada 2017 r.) trudno nadto ustalić skład osobowy komisji oraz czy odpowiadał on wymogom wskazanym w § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich. Powyższe uchybienia odnoszące się do zgromadzenia i przedstawienia materiału dowodowego uniemożliwiają jednoznaczną weryfikację ustaleń poczynionych przez organ a tym samym weryfikację prawidłowości wydanych w sprawie decyzji. Mając na uwadze obowiązki organów uczelni w zakresie odnoszącym się do przyznawania zwiększenia stypendiów doktoranckich uwypuklić należy obowiązek stosowania się do własnych regulacji w tej materii, w tym tych odnoszących się do trybu postępowania dotyczącego zasad przyznawania zwiększenia stypendiów doktoranckich (w realiach sprawy wskazywanego powyżej Regulaminu). Także regulacja przewidziana przez prawodawcę we wskazywanym wyżej rozporządzeniu musi być przez organy uczelni respektowana w pełnej rozciągłości. Trzeba bowiem podkreślić, że rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w § 12 ust. 1 i w § 14 ust. 3 przewiduje nie tylko obowiązek opiniowania wniosku ale również obowiązek szczegółowego uzasadnienia propozycji przyznania albo odmowy przyznania stypendium doktoranckiego. Tym samym potencjalny brak opinii, jak i uzasadnienia propozycji odmowy przyznania stypendium, nie może być obojętny dla treści podejmowanego przez rektora uczelni wyższej rozstrzygnięcia w sprawie zwiększenia stypendium doktoranckiego. Wobec dokonanych rozważań niepełne zgromadzenie materiału dowodowego stanowi w ocenie Sądu orzekającego uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym przyjąć należy, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca zostały podjęte z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 8 § 1, art. 11 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz § 12 ust. 1 i § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich oraz wymienionych wyżej przepisów Regulaminu regulujących tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego. W tym stanie rzeczy Sąd nie odnosi się merytorycznie do zarzutów naruszenia prawa materialnego, ponieważ na tym etapie postępowania byłoby to przedwczesne. Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 6 listopada 2017 r. Celem usunięcia dostrzeżonych naruszeń prawa w dalszym toku postępowania Rektor Uniwersytetu [...] w pierwszej kolejności uzupełni materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie przez dołączenie do akt obu opinii Wydziałowej Doktoranckiej Komisji Stypendialnej oraz wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Następnie organ na podstawie całokształtu materiału dowodowego dokona ponownej oceny wniosku skarżącego mając na uwadze przedstawioną ocenę prawną. Na podkreślenie zasługuje przy tym wskazanie, że wydając w niniejszej sprawie decyzję merytoryczną organ zobligowany jest do wskazania w jej uzasadnieniu konkretnych, obiektywnych powodów uzasadniających podjęcie danego rozstrzygnięcia. Treść uzasadnienia musi być przy tym skorelowana ze szczegółowymi kryteriami przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego na Wydziale Oceanografii i Geografii Uniwersytetu [...] określonymi w załączniku nr 2 do zarządzenia Rektora [...] nr [...] ze zm.