III SA/Gd 172/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. T. L. wystąpił w dniu 27 stycznia 2006 r. do Starosty z wnioskiem o wydanie zaświadczeń, iż lokale mieszkalne o numerach: 10; 5; 3; 2; 6; 7; 8; 9 znajdujące się w budynku mieszkalnym przy [...] w T. nie stanowią samodzielnych lokali mieszkalnych. Wskazał, iż powodem wystąpienia z wnioskiem jest fakt wystawienia dla M. B. zaświadczeń, iż powyższe lokale wraz z pomieszczeniami przynależnymi stanowią samodzielne lokale mieszkalne. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2006 r. nr [...] Starosta, powołując się na treść art. 219 k.p.a. w związku z art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 203 z późn. zmianami), odmówił T. L. wydania zaświadczeń o żądanej przezeń treści. W uzasadnieniu organ wskazał, że przepisy ustawy o własności lokali nie zawierają upoważnienia do wydawania zaświadczeń o "niesamodzielności" lokalu. Nadto w ocenie organu wydanie zaświadczeń o "niesamodzielności" sporych lokali byłoby poświadczeniem nieprawdy. Sporne lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zostały zaznaczone na rzutach poszczególnych kondygnacji budynku. Inwentaryzację techniczną wykonała osoba posiadająca uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i zgodnie z przedstawioną dokumentacją techniczną lokale te są samodzielne w myśl art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. W zażaleniu T. L. podniósł, że w dniu [...] kupował lokal bez przypisanych pomieszczeń przynależnych wraz z wynoszącym 97/1000 części udziałem w nieruchomości wspólnej i lokal ten był pierwszym, który został wyodrębniony. W ocenie strony należało w pierwszej kolejności przypisać pomieszczenia przynależne istniejącym lokalom, a następnie z nich tworzyć nowe lokale lub wydzielić nowe lokale bez pomieszczeń przynależnych nie naruszając części wspólnych nieruchomości. Następnie T. L. zarzucił, iż wydane przez organ pierwszej instancji zaświadczenia zawierają nieścisłości, M. B. nie posiadała interesu prawnego składając wniosek, zaś inwentaryzacja architektoniczna powstała bez jego wiedzy i zgody, nadto błędnie podano jakoby B. D. była właścicielką 10 mieszkań, gdyż lokal, który powstał w częściach wspólnych (strych) tylko w części jest własnością B. D. Zdaniem odwołującego się M. B. posługując się inwentaryzacją architektoniczną zmniejsza jego udziały w części wspólnej budynku z 97/1000 na 78/1000. T. L. przyznał, iż część lokali spełnia wymogi samodzielności, on jednak kwestionuje wydanie zaświadczenia dla lokalu, który powstał na częściach wspólnych nieruchomości oraz podanie w zaświadczeniach pomieszczeń przynależnych (piwnic). Po rozpoznaniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 1 marca 2007 r. nr [...], powołując się na treść art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 219 i art. 218 § 1 k.p.a. oraz art. 2 ustawy o własności lokali, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że z dokumentacji technicznej budynku wynika, iż znajduje się w nim 10 mieszkań oraz lokal użytkowy. Wszystkie lokale mieszkalne, oprócz lokalu nr 5 posiadają piwnice. Lokal użytkowy położony jest na parterze, ma powierzchnię 50,60 m2 , nie posiada piwnicy, jest on samodzielnym lokalem z określonym na 97/1000 części udziałem w częściach wspólnych budynku i działki nr 262 obszaru 310 m2. Właścicielami tegoż lokalu są małżonkowie E. i T. L., którzy kupili lokal bez pomieszczeń przynależnych, co nie oznacza jednakże, że właściciel lokali mieszkalnych – B. D., posiadająca udział w częściach wspólnych w 903/1000 części nie nabyła lokali mieszkalnych z pomieszczeniami przynależnymi. Organ odwoławczy wskazał, iż udział w częściach wspólnych nieruchomości nie oznacza udziału w częściach stanowiących pomieszczenia przynależne do danego lokalu. Jak stanowi art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Następnie organ podał, że w sytuacji, gdy lokale, których wniosek dotyczy są samodzielnymi lokalami nie można wydać zaświadczenia o żądanej przez stronę treści, gdyż stanowiłoby to potwierdzenie nieistniejących faktów i nieistniejącego stanu prawnego. Również przepisy ustawy o własności lokali nie zezwalają na wydanie takowego zaświadczenia, możliwe jest jedynie wydanie zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali. W tej sytuacji decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T.L. wskazał, iż został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, gdyż postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygające powstały pomiędzy Wojewodą a Samorządowym Kolegium Odwoławczym spór kompetencyjny doręczono mu 3 marca 2007 r., zaś zaskarżone postanowienie odebrał w dniu 6 marca 2007 r. Następnego dnia udał się do SKO w celu zapoznania się z aktami sprawy, ale zostały one już odesłane. Został w ten sposób pozbawiony możliwości złożenia wniosku o przeprowadzenie dowodu oraz przeglądnięcia akt sprawy, co stanowi naruszenie art. 73 k.p.a. Skarżący ponadto zarzucił, iż organ odwoławczy wbrew dyspozycji art. 7, 8, 9 k.p.a. w sposób wyczerpujący nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ponadto wbrew treści art. 136 k.p.a. nie przeprowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Nadto wskazał, iż organ drugiej instancji nie rozpatrzył spraw własnościowych, to jest sprawy własności elementów nieruchomości wspólnej (132,26 m2), które to bez jego zgody zostały połączone z lokalami należącymi do B. D. (469,73 m2) i w inwentaryzacji wskazano je łącznie jako jej własność (razem 601,99 m2). W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zgodnie z art. 217§ 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 203 z późn. zmianami) spełnienie wymagań jakie ustawa ta w art.2 ust. 2 określa dla lokali mieszkalnych stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Skarżący domagał się od organu administracji wydania zaświadczenia o niesamodzielności lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku, którego jest współwłaścicielem. Jak wynika z akt administracyjnych motywem działania skarżącego było wcześniejsze wydanie zarządcy nieruchomości przez organ administracji zaświadczeń potwierdzających samodzielny charakter tychże lokali mieszkalnych. Nie budzi wątpliwości, że przepis art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali przewiduje obowiązek wydania zaświadczenia jedynie w przedmiocie potwierdzenia samodzielności lokalu mieszkalnego. Podstawą żądania skarżącego nie mógł być zatem przepis art. 217§2 pkt 1 k.p.a. Można natomiast przyjąć, że skarżącemu, jako współwłaścicielowi nieruchomości przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 217 §2 pkt 2 k.p.a. w urzędowym potwierdzeniu charakteru lokali stanowiących przedmiot jego współwłasności. Jednakże skarżący w toku postępowania nie podnosił żadnych okoliczności świadczących o tym, by wymienione w jego wniosku lokale nie odpowiadały wymogom określonym przepisem art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Z inwentaryzacji architektonicznej znajdującej się w aktach administracyjnych wynika jednoznacznie, że lokale wymienione we wniosku odpowiadają powyższym wymogom. Skoro zatem posiadane przez organ administracji dane nie uzasadniały wydania zaświadczenia o treści określonej przez wnioskodawcę to rzeczą tego organu było wydanie postanowienia odmawiającego wydania takiego zaświadczenia na podstawie art. 219 k.p.a. Nie zasługiwał na uwzględnienie podnoszony przez skarżącego zarzut jakoby organ drugiej instancji naruszył przepisy art. 7 – 9, oraz 73 i 136 k.p.a. Wskazać należy, że postępowanie w sprawach o wydanie zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym o jakim mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Wydanie zaświadczenia nie jest aktem stosowania prawa lecz czynnością faktyczną, aktem wiedzy, w którym organ administracji stwierdza co jest mu wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym organ administracji nie ma obowiązku w postępowaniu o wydanie zaświadczenia prowadzenia postępowania obejmującego czynności wyjaśniające i ocenę dowodów (zob. Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. M. Jaśkowska , A. Wróbel. Zakamycze 2005 str. 1060-1064). Niezasadne są zatem zarzuty dotyczące wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego lub pominięcia w jego toku osoby skarżącego. Na marginesie tylko należy zwrócić uwagę, że wydanie przez organ administracji zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych położonych w nieruchomości, której współwłaścicielem jest skarżący nie narusza jego prawa własności. Nie może bowiem dojść do wydzielenia odrębnej własności lokali bez zgody ich współwłaściciela wyrażonej w drodze stosownej umowy lub bez orzeczenia sądu cywilnego rozpatrującego sprawę o zniesienie współwłasności. Wszelkie argumenty dotyczące wielkości udziału we współwłasności oraz sposobu zniesienia współwłasności, w tym także dotyczące ustalenia, które pomieszczenia przynależne są do konkretnych lokali mogą być przez skarżącego podnoszone w toku postępowania przed sądem cywilnym. Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.).