III SA/Gd 179/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie NSA Marek Gorski (spr.), NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. J. i A. J. na decyzję Wojewody z dnia 21 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu oddala skargę. Zaskarżoną decyzję Wojewoda utrzymał w mocy decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 3.XII.2007 r. Nr [...] orzekającą o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o jej zameldowaniu wraz z dziećmi A. i Ł. na pobyt stały w lokalu Nr [...] przy ul. [...] Nr [...] w n. D.G. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 47 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 97 poz. 960 z późn. zm.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż D. J. wraz z dziećmi A. i Ł. nigdy nie zamieszkała w lokalu Nr [...] przy ul. [...] Nr [...] w N. D. G. Fakt ten zdaniem organu II instancji potwierdzili wszyscy zeznający w sprawie świadkowie, są to: A. J., J. D. i J. B. a także wnioskodawczyni M. P. - siostra skarżącej. Organ II instancji wskazał na to, iż do zameldowania osoby na pobyt stały w określonym lokalu konieczne jest jednoczesne spełnienie 2 przesłanek, a to fizyczne zamieszkiwanie w lokalu w dniu złożenia wniosku o zameldowanie i wola trwałego zamieszkania w przedmiotowym lokalu. Zameldowanie bez faktycznego zamieszkiwania w lokalu stanowiłoby fikcję meldunkową. W świetle powyższego zdaniem Wojewody Burmistrz Miasta i Gminy, zasadnie decyzją z dnia 11 października 2007 r. usunął z ewidencji ludności zapis o zameldowaniu D. J. wraz z dziećmi na pobyt stały w lokalu Nr [...] przy ul. [...] Nr [...] w N. D. G. Decyzję tą zaskarżyła D. J. i jej córka A. która w międzyczasie stała się osobą pełnoletnią. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżące oświadczyły, iż nie zgadzają się z zaskarżoną decyzją. Skarżące oświadczyły, że Gmina [...] nie dysponuje wolnym lokalem a jeśli lokal taki będą miały wówczas same wymeldują się z lokalu Nr [...] przy ul. [...] Nr [...] w N. D. G. Ponadto A. J. ukończyła 18 lat i do wystawienia dowodu osobistego niezbędny jest stały adres zamieszkania. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie powołując się na motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodzić należy się z organem II instancji, iż dla zameldowania osoby fizycznej pod określonym adresem niezbędnym jest aby osoba ta pod tym adresem faktycznie zamieszkiwała. Z akt sprawy wynika, iż w styczniu 2000 r. spłonął dom rodzinny w którym zamieszkiwały skarżące z wnioskodawczynią i jej rodziną. Pogorzelcy otrzymali dużo mniejsze mieszkanie do którego wprowadziła się wnioskodawczyni wraz z matką i niepełnosprawną córką. Około roku 1989 skarżąca D. J. wraz z córką zamieszkała w G. gdzie podjęła pracę. Skarżące liczyły na to, iż dopóki żyje ich matka i babcia będą miały prawo zamieszkiwać również z nią. W przedmiotowym lokalu nigdy nie zamieszkały z uwagi na warunki lokalowe a także na postawę wnioskodawczyni M. P., która nie udostępniła im kluczy. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku skarżąca D. J. potwierdziła te okoliczności i oświadczyła, że meldunek jest jej potrzebny aby Burmistrz przyznał jej mieszkanie. Powyższe dowodzi tego, iż skarżąca D. J. wraz z dziećmi nigdy w przedmiotowym lokalu nie zamieszkała. Stosownie do art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminny prowadzący ewidencję ludności ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu w ewidencji ludności, która to czynność nie nosi cech ani ostateczności ani prawomocności a jest czynnością materialnotechniczną. Usunięcie błędnego wpisu o zameldowaniu nastąpiło w formie decyzji. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę D. i A. J.