III SA/Gd 182/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 13 grudnia 2005r. nr [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez W. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 grudnia 2005r. na okres 3 miesięcy z powodu nieusprawiedliwionego niestawienia się w wyznaczonym terminie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że W. B. nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Od tej decyzji W. B. wniosła odwołanie, w którym wskazała, że do urzędu pracy zgłaszała się zawsze w wyznaczonym terminie zapisanym w terminarzu. Podczas ostatniej wizyty podano jej kolejny termin zgłoszenia tj. 5 lutego 2006r., na dowód czego strona przedłożyła kserokopię terminarza. Decyzją z dnia 3 lutego 2006r. nr [...], powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt l k.p.a. oraz art. 33 ust. 3 i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że W. B. została zarejestrowana w urzędzie pracy w dniu 3 listopada 2004r. jako osoba bezrobotna. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że strona będąc w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. potwierdziła własnoręcznym podpisem na dokumencie urzędowym termin stawiennictwa wyznaczony jej na dzień 5 grudnia 2005r. Zdaniem organu powyższe stanowi wystarczający dowód w sprawie. Organ powołał się przy tym na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 76 § 1, który przyznaje szczególną moc dowodową dokumentom urzędowym, a za taki należy uznać terminarz stawiennictwa bezrobotnego w Powiatowym Urzędzie Pracy S. Strona podważając decyzję powołuje się na zapis, którego dokonała sama w terminarzu stawiennictwa bezrobotnego do prywatnego użytku, jednak nie jest on dokumentem w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i zapisy tam dokonane nie maja znaczenia w sprawie. Organ wskazał nadto, że z akt sprawy nie wynika, aby strona składała podpis przy dacie stawiennictwa w urzędzie pracy wyznaczonej na dzień 5 lutego 2006r., a dowód na tę okoliczność leży po stronie odwołującej się. W konkluzji organ odwoławczy odwołując się do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stwierdził, że organ pierwszej instancji zobligowany był do wydania orzeczenia o utracie przez W. B. statusu osoby bezrobotnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła na powyższą decyzję W. B., podnosząc, że jest ona dla nie krzywdząca. Zdaniem strony Wojewoda [...] winien był kierować się przy rozpoznawaniu sprawy nie tylko treścią przepisów prawa, ale nadto rozpatrzyć wszystkie jej aspekty, w tym uwzględnić interes strony, do czego obligują go przepisy K.p.a. Zdaniem strony organ winien był przesłuchać pracownicę urzędu pracy, która w dniu 8 listopada 2005r. dała skarżącej terminarz stawienia się w urzędzie do podpisu, a następnie poinformowała ją o kolejnej dacie stawienia się w urzędzie pracy na dzień 5 lutego 2006r., co skarżąca, jak zawsze, zapisała w swoim terminarzu. Skarżąca dopatruje się nadto w tej sprawie manipulacji po stronie urzędu. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm., zwana dalej ustawą) bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Z kolei, w myśl art. 33 ust. 4 starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Skarżąca przyjęła do wiadomości termin obowiązkowego stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 5 grudnia 2005r. składając podpis na "karcie potwierdzeń gotowości do podjęcia pracy". Bezspornym jest, że nie stawiła się w tym terminie w powiatowym urzędzie pracy. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca została należycie poinformowana o obciążających ją obowiązkach, w tym również o obowiązku i trybie usprawiedliwienia niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Skarżąca potwierdziła bowiem własnoręcznym podpisem przyjęcie w dniu 3 listopada 2004r. dokumentu zawierającego odpowiednie pouczenie. Nie można tym samym uznać, jak chce tego skarżąca, że została wprowadzona w błąd przez pracownicę urzędu pracy, o czym świadczyć ma inny wpis w terminarzu skarżącej, a co z kolei miałoby usprawiedliwić brak zgłoszenia się w urzędzie pracy w dniu 5 grudnia 2006r. Nadto skarżąca nie może czynić organom działającym w sprawie zarzutu braku przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, z uwagi na fakt, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia i wystarczał do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto, w toku postępowania administracyjnego strony mogą żądać przeprowadzenia dowodu, o czym stanowi art. 78 § 1 k.p.a., jednak strona z takiej możliwości nie skorzystała. Należy tym samym stwierdzić, że prowadząc postępowanie dowodowe organy nie naruszyły przepisów art. 77 i 80 k.p.a. W tej sytuacji uznać należało, że właściwe organy zasadnie zastosowały wobec skarżącego sankcję wynikającą z przywołanego powyżej przepisu, pozbawiając ją statusu osoby bezrobotnej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.