III SA/Gd 182/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 11 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę. Decyzją z dnia 1 września 2015r. nr [...] Starosta zmienił swoją decyzję z dnia 15 marca 2004r. w ten sposób, że zobowiązał T. P. do ponoszenia odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w R. w okresie od 1.09.2015r. w kwocie 637,10 zł miesięcznie, tj. w wysokości 70 % dochodu, na który składa się świadczenie rentowe i zasiłek pielęgnacyjny. Jednocześnie organ odmówił zwolnienia T. P. z częściowej opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w R. uznając, że nie wystąpiły żadne szczególne okoliczności, pozwalające na zwolnienie go z ponoszenia opłaty za pobyt . Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S., kurator T. P. podając, że T. P. nie posiada dochodu w postaci zasiłku pielęgnacyjnego, ponieważ nie składał wniosku o jego przyznanie i nie ma decyzji przyznającej to świadczenie. Wyjaśnił również, że T. P. od 16 roku życia choruje na schizofrenię i jest osobą niepełnosprawną. Decyzją z dnia 11 stycznia 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 131 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 2 pkt 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z treści art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i 2 ustawy wynika, że pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny. W pierwszej kolejności koszty pobytu w placówce pokrywa mieszkaniec. Małżonek, krewni oraz gmina uiszczają opłatę dopiero wtedy, gdy mieszkaniec domu nie jest jej w stanie uiścić w całości. T. P. w związku z pobytem w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w S.od dnia 18.02.2012r. był zwolniony z odpłatności za pobyt w DPS w R.. W dniu 13.08.2015r. wrócił do DPS w R., a zatem zaistniała podstawa do obciążenia go odpłatnością za pobyt w w/w domu pomocy społecznej. Dochód T. P. stanowi świadczenie rentowe w kwocie 757,21 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł. - łącznie dochód wynosi 910,21 zł. Mając na uwadze powyższe w ocenie organu odwoławczego organ I instancji trafnie zobowiązał T. P. do ponoszenia odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w R. w okresie od 1.09.2015r. w kwocie 637,10 zł miesięcznie, tj. w wysokości 70 % dochodu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł jest dochodem T. P., a wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej ponoszonej przez jego mieszkańca jest zależna od dochodu tej osoby. Organ odwoławczy, odnosząc się do wniosku o częściowe zwolnienie z opłaty za pobyt stwierdził, że T. P. jest osobą samotną, bierną zawodowo. Ma zapewnioną całodobową opiekę i utrzymanie w DPS w R.. Po uiszczeniu opłaty za pobyt w DPS pozostaje mu na dodatkowe własne potrzeby kwota 273,06 zł, która w przypadku osoby mającej zapewnioną całodobową opiekę i utrzymanie powinna wystarczyć na zapewnienie takich potrzeb. T. P. nie posiada długów alimentacyjnych i innych zobowiązań finansowych. Jego długotrwała choroba psychiczna nie generuje jakiś znacznych dodatkowych wydatków na koszty leczenia i leki. Konieczność ponoszenia przez kuratora wydatków na rzecz T. P. na dodatkowe artykuły żywnościowe, ubranie oraz inne artykuły i usługi niezbędne do życia (np. książki, prasa, bilety, fryzjer, karta telefoniczna, laptop) nie stanowi uzasadnionych okoliczności w rozumieniu art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy. Podobne potrzeby związane z codziennym życiem posiada każdy mieszkaniec domu pomocy społecznej i występowanie takich potrzeb nie stanowi co do zasady podstawy do obniżenia opłaty. Za takie uzasadnione okoliczności nie można tym bardziej uznać kosztów zakupu papierosów, czy też kosztów dojazdu kuratora do DPS w R.. T. P., reprezentowany przez kuratora J. S., wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Twierdził, że wypłacany zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł nie jest jego dochodem , a świadczeniem wypłacanym jako zasiłek niezbędny na zaspokojenie potrzeb skarżącego w związku z jego niepełnosprawnością w stopniu znacznym. Zarzucił, że organy nieprawidłowo oceniły jego stan zdrowotny i finansowy , bowiem kwota, która pozostaje w jego dyspozycji, nie wystarcza na zakup ubrań i leków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 163), zwanej dalej "ustawą". Przepis art. 54 ust. 1 ustawy stanowi, że jedną z form pomocy społecznej jest skierowanie i umieszczenie w domu pomocy społecznej osoby wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Skarżący uzyskał pomoc we wskazanej formie poprzez umieszczenie go - w 2004 r. - w domu pomocy społecznej. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny. Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji wójt (burmistrz, prezydent miasta) gminy właściwej dla osoby kierowanej do domu pomocy społecznej (art. 59 ust. 1). W art. 61 ust. 1 ustawy określone zostały osoby zobowiązane do wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. Są nimi w kolejności: mieszkaniec domu pomocy społecznej, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. W przepisie art. 61 ust. 2 pkt 1-3 ustawy wskazano reguły, według których są ustalane opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, które powinny wnosić zobowiązane podmioty oraz granice swobody określania wysokości tych opłat. I tak, zgodnie z art. 61 ust.2 ustawy, opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: 1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70 % swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70 % tego dochodu; 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300 % tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300 % kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300 % kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2. Wynika z powyższego, że pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny, a w pierwszej kolejności osobą zobowiązaną do uiszczania opłat jest mieszkaniec domu. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący od dnia 1 marca 2012 r. był zwolniony z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej z uwagi na umieszczenie go w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w S., przy czym nieznany był termin zakończenia jego pobytu w tym szpitalu. Wobec powrotu skarżącego w dniu 13 sierpnia 2015 r. do DPS organ zmienił decyzję dotyczącą odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, zobowiązując skarżącego do ponoszenia odpłatności z tytułu przebywania w DPS od dnia 1 września 2015 r. w wysokości 70 % dochodu, na który składa się świadczenie rentowe i zasiłek pielęgnacyjny. Na zmianę decyzji zezwala art. 106 ust. 5 ustawy, który stanowi, że decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5. W niniejszej sprawie nastąpiła zmiana sytuacji osobistej strony, związana z opuszczeniem szpitala. Organy prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy, z którego wynika, że opłata uiszczana za pobyt w domu pomocy społecznej przez mieszkańca domu wynosi nie więcej niż 70 % jego dochodu. W niniejszej sprawie spór przede wszystkim dotyczył tego, czy do dochodu skarżącego można wliczyć zasiłek pielęgnacyjny. Skarżący, działający przez kuratora, kwestionował wliczenie przez organy do jego dochodu zasiłku pielęgnacyjnego zarzucając, że to nie jemu , a jego kuratorowi ten zasiłek został przyznany, że sprzeciwia się temu cel, na jaki to świadczenie jest przyznawane, bowiem jest to zasiłek opiekuńczy, czyli zasiłek celowy, że nie można wliczać zasiłku pielęgnacyjnego do dochodu ustalanego na potrzeby ustawy o pomocy społecznej, bowiem świadczenie to zostało przyznane na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych. Powołał się także na treść uchwały 7 sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt OPS 8/09 stwierdzając na podstawie jej treści, że zasiłek pielęgnacyjny nie jest wliczany do dochodu. Na koniec twierdził, że przedmiotowe świadczenie nie jest ani jego dochodem , ani dochodem jego kuratora (k.23), a jedynym jego dochodem jest jego renta. Z powyższymi twierdzeniami nie sposób się zgodzić. Zauważyć w tym miejscu należy, także z uwagi na zarzuty skarżącego zawarte w skardze i pismach składanych w toku postępowania , że nierzadko różne ustawy posługują się takimi samymi pojęciami ( instytucjami) , ale pojęcia te mają często różny zakres znaczeniowy, przyjęty na potrzeby konkretnej ustawy. Jest to celowy zabieg ustawodawcy i należy używać tylko takiego sposobu rozumienia danego pojęcia , instytucji, jaki określa dana ustawa. Tak jest w przypadku pojęcia "dochód", który często różnie jest określany w różnych ustawach. W przypadku ustawy, która ma zastosowanie w niniejszej sprawie, czyli ustawy o pomocy społecznej, dochód należy ustalać w oparciu o treść art. 8 ust. 3 ustawy, w którym wskazano, że jest to suma miesięcznych przychodów (...) bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy , do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: 1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2) zasiłku celowego; 3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4) wartości świadczenia w naturze; 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych; 5a) 6 świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693); 6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego. Tak więc tylko takie kryteria należy mieć na uwadze przy ustalaniu dochodu na potrzeby art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli dochodu mieszkańca domu pomocy społecznej, wnoszącego opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej. Z decyzji z dnia 14 lutego 2014 r. Burmistrza Świecia, znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych przyznano tą decyzją zasiłek pielęgnacyjny "osobie niepełnoprawnej w wieku powyżej 16 roku życia , legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności". Osoba tą, wymienioną w decyzji , jest skarżący T. P., czego nie zmienia fakt zaadresowania decyzji do przedstawiciela ustawowego – kuratora - częściowo ubezwłasnowolnionego T. P.. Zasiłek pielęgnacyjny w myśl art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz.U z 2015 r., poz.114) jest świadczeniem opiekuńczym dla niepełnosprawnego dziecka, osoby niepełnosprawnej spełniającej określone warunki, osoby , która ukończyła 75 lat, a nie świadczeniem dla osób sprawujących faktyczną czy prawną opiekę nad takimi osobami, co wyraźnie wynika z treści tych przepisów. Zasiłek pielęgnacyjny nie jest ani zasiłkiem opiekuńczym, ani zasiłkiem celowym. Zasiłek opiekuńczy normuje ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ( Dz.U. z 2016 r. poz.372) - art. 2 pkt 6, art. 32 -35 tej ustawy. Przysługuje on ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania - co do zasady - opieki nad dzieckiem lub opieki nad chorym członkiem rodziny. Z kolei zasiłek celowy to instytucja unormowana w ustawie o pomocy społecznej – art. 36 pkt 1c, art. 39 – 41 . Zasiłek taki przyznawany jest w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Jest to instytucja odrębna od zasiłku pielęgnacyjnego. Podkreślenia wymaga, że w ustawie o pomocy społecznej nie wskazano, że z pojęcia dochodu ustalanego na potrzeby tej ustawy należy wyłączyć zasiłek pielęgnacyjny. W tej sytuacji, mimo że zasiłek pielęgnacyjny przyznawany jest na podstawie innej ustawy – ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek ten wliczany jest do dochodu ustalanego na potrzeby ustawy o pomocy społecznej. Zasiłek pielęgnacyjny nie jest objęty ani przepisem art. 8 ust. 3 ustawy, który wymienia pomniejszenia dochodu, ani art. 8 ust.4 ustawy, który wymienia świadczenia i dochody nie wliczane do dochodu, ustalanego na potrzeby ustawy o pomocy społecznej. Nietrafna jest też argumentacja skarżącego, dotycząca braku możliwości wliczania zasiłku pielęgnacyjnego do dochodu , oparta na treści uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 8/09. Uchwała ta dotyczy pojęcia "dochodu" unormowanego w zupełnie innej ustawie - ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz.U. Nr 71, poz.734 ze zm.). Definicja dochodu, przyjęta na potrzeby ustawy o dodatkach mieszkaniowych ( art. 3 ust. 3), zarówno w czasie podejmowania przez NSA przedmiotowej uchwały, jak i w chwili obecnej, określa szereg różnego rodzaju świadczeń, których nie wlicza się do dochodu, obliczanego w celu ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego. Nie oznacza to jednak, jak chciałby tego skarżący, że zasady dotyczące ustalania dochodu, przyjęte na potrzeby ustawy o dodatkach mieszkaniowych należy przenieść do ustawy o pomocy społecznej. Jak już wyżej wskazano, ustawodawca na potrzeby różnych ustaw inaczej kształtuje treść z pozoru takich samych instytucji, w tym przypadku instytucji "dochodu". Z uwagi na powyższe nie do zaakceptowania są wywody skarżącego, jakoby otrzymywany przez niego zasiłek nie był jego dochodem, bądź by zasiłek ten nie podlegał wliczeniu do dochodu, od którego zależy wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. W tej sytuacji wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, którą powinien ponosić skarżący , została przez organy ustalona w sposób prawidłowy. W ocenie Sądu prawidłowe jest także rozstrzygnięcie, dotyczące odmowy zwolnienia skarżącego z częściowej opłaty za pobyt w DPS. Zgodnie z art. 64 ustawy o pomocy społecznej , osoby wnoszące opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej można zwolnić, na ich wniosek, częściowo lub całkowicie z tej opłaty, w szczególności jeżeli: 1) wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia lub innej placówce; 2) występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych; 3) małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia; 4) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko. Jak wynika z powyższego, decyzja wydawana w oparciu o przytoczony powyżej przepis jest decyzją uznaniową. Zaskarżona decyzja została – co wynika z jej uzasadnienia – podjęta z uwzględnieniem różnych aspektów sprawy, w tym warunków pobytu skarżącego w DPS, stanu jego zdrowia, sytuacji finansowej skarżącego, zgłaszanych potrzeb, które miałyby być zaspokajane z pozostałych mu do dyspozycji środków. Z decyzji tej wynika, że większość potrzeb życiowych skarżącego zaspokajana jest w ramach jego pobytu w DPS, bowiem otrzymuje tam całodobowe wyżywienie, opiekę pielęgniarską i opiekuńczą, podstawowe artykuły chemiczne i pranie odzieży. Rozważono jednak też, że kwota , która skarżącemu pozostaje po uiszczeniu opłaty za pobyt w DPS nie jest kwotą niską, jego długotrwała choroba psychiczna nie generuje jakichś znacznych dodatkowych wydatków na koszty leczenia i opieki, że nie ma on żadnych zobowiązań finansowych. W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko organu , że konieczność ponoszenia wydatków na dodatkową żywność, ubranie, inne artykuły i usługi nie stanowi "uzasadnionych okoliczności" w rozumieniu art. 64 ustawy, a tym bardziej nie stanowi takich okoliczności potrzeba zakupu papierosów czy koszt dojazdów kuratora do DPS. Organ właściwie , w ocenie Sądu, argumentuje , że potrzeby związane z codziennym życiem ma każdy mieszkaniec DPS. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie nosi cech dowolności, a ocena zebranych materiałów nie została dokonana wbrew zasadom logiki czy doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły stan zdrowotny i finansowy skarżącego dla potrzeb rozważenia możliwości zwolnienia go częściowo z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Podnoszona przez skarżącego w skardze argumentacja o potrzebie zakupu ubrań czy leków nie może zmienić oceny Sądu dotyczącej prawidłowości zaskarżonej decyzji. Zgłaszane przez skarżącego potrzeby nie są generowane przez jego długotrwałą chorobę psychiczną, z powodu której został uznany za osobę niepełnosprawną, ale przez inne choroby ( m.in. przeziębienia) , na które cierpi wiele osób. Wskazywane do poniesienia wydatki wynikają też z chęci skarżącego do zaspokojenia swych potrzeb w szerszym zakresie. Skarżący, który twierdzi, że brakuje mu środków na podstawowe potrzeby wydaje jednak - co wynika wprost z treści odwołania- znaczne środki na zakup papierosów. To, że skarżący dotknięty jest nałogiem, a jednocześnie ma inne potrzeby związane z zakupem ubrań czy leków także nie jest okolicznością, która powinna determinować organ do podjęcia decyzji zwalniającej skarżącego z częściowej odpłatności za pobyt w DPS. Zauważyć należy, że wiele osób musi ograniczać swe potrzeby z uwagi na ilość środków, jakimi dysponuje. Nie jest to natomiast sama w sobie "uzasadniona okoliczność" , o jakiej mowa w art. 64 pkt 2 ustawy. Podkreślenia wymaga, że w sytuacji, kiedy choroba psychiczna skarżącego wymagała jego hospitalizacji, został on w całości zwolniony z opłat za pobyt w DPS. W tej sytuacji Sąd uznał, że decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania , mogących mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.