III SA/Gd 185/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na formularzu PPF w dniu 20 stycznia 2018 r., skarżący M. L. zwrócił się przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których należy dokonać oceny zasadności wniesionego przez stronę żądania. Z tego względu zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. O odpowiednim ich stosowaniu stanowi bowiem art. 262 p.p.s.a. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Z oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dołączonego do niego zaświadczenia ZUS z dnia 20 marca 2018 r. oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką. Skarżący ani jego matka nie posiadają żadnego majątku – zajmują mieszkanie komunalne o powierzchni 31 m2. Skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim, jako bezrobotny został skierowany przez powiatowy urząd pracy do wykonywania prac społecznie użytecznych, które podjął w dniu 19 lutego br. i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 230 zł. Innego dochodu skarżący nie uzyskuje. Natomiast jego matka otrzymuje rentę z tytułu niezdolności do pracy, która, po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych, wynosi 562,50 zł netto miesięcznie. Na opłaty za energię elektryczną, zakup gazu w butli oraz środków czystości i higieny skarżący oraz jego matka przeznaczają średnio kwotę około 175 zł miesięcznie. Skarżący i jego matka korzystają z pomocy w formie dodatku mieszkaniowego, który został im przyznany w kwocie 160 zł i w całości przekazywany jest na rachunek zarządcy nieruchomości. W tym stanie sprawy, referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał, że nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów pełnomocnika z wyboru i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.