III SA/Gd 186/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie zapłaty za pracę postanawia odrzucić skargę. J. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę (nazwaną przez niego "pozwem"), w której domagał się przyznania mu wynagrodzenia za pracę wykonywaną na rzecz Zakładu Karnego w okresie od 15 listopada .2014 r. do 12 lutego 2015 r. W skardze skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 4 marca 2016 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na postawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 marca 2016 r. (k.25 akt sprawy). Skarżący nie złożył na nie zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z ww. przepisów wynika wprost, że właściwość sadów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. Skarżący w skardze nie wskazał decyzji, postanowienia lub innego aktu czy czynności, które mogłyby być przedmiotem kontroli Sądu. Skarżący wystąpił o zapłatę za pracę wykonywaną na rzecz Zakładu Karnego i Sąd stwierdza, że kwestia ta nie mieści się w zakresie kognicji sadu administracyjnego. Postępowanie w tych sprawach unormowane jest bowiem przez przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90 poz. 557 ze zm.), dalej zwanej "k.k.w.", tj. przez przepisy oddziału 5 "Zatrudnienie", zawarte w rozdziale X tego kodeksu, zatytułowanym: "Kara pozbawienia wolności" i nie może być przedmiotem rozstrzygania sądu administracyjnego. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że dyrektor zakładu karnego jest organem administracji państwowej i jego działania podlegają kontroli sądu administracyjnego, Sąd wskazuje, że kwestie związane z zatrudnieniem skazanego rozstrzygane są przez dyrektora zakładu karnego w drodze decyzji za zakresu prawa karnego wykonawczego i podlegają one zaskarżeniu w trybie przewidzianym w przepisach k.k.w. Zgodnie z art. 7 § 1 i 2 k.k.w. skazany może zaskarżyć do sądu decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 z powodu jej niezgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skargi rozpoznaje sąd właściwy zgodnie z art. 3 k.k.w. (sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, lub w niektórych przypadkach sad penitencjarny). Podkreślić trzeba, że sąd administracyjny nie został wymieniony w katalogu organów postępowania wykonawczego (art. 2 k.k.w.). Na koniec należy dodać, że skarżący do skargi załączył odpis postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt [...] w sprawie z powództwa J. B. przeciwko Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu o wynagrodzenie, w którym Sąd uznał się za niewłaściwy rzeczowo do rozpoznania sprawy i przekazał ją zgodnie z właściwością Sądowi Rejonowemu – Wydziałowi Cywilnemu. Wynika z powyższego, że skarżący podjął kroki zmierzające do rozstrzygnięcia sporu dotyczącego jego wynagrodzenia z tytułu wykonywanej pracy w postępowaniu przed sądem powszechnym. Sąd nie może przy tym, z uwagi na brak właściwości, czynić rozważań – jak chce tego skarżący – czy zawisła przed sądem powszechnym sprawa "należy do prawa pracy czy prawa cywilnego". Zgodnie z art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi, ponieważ sprawa będąca jej przedmiotem nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie sprawy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.