III SA/Gd 188/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2009 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF B. B. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 16 kwietnia 2009 r. (zaświadczenia z miejskiego ośrodka pomocy społecznej z dnia 21 kwietnia 2009 r., dodatkowego oświadczenia skarżącej) ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z trojgiem małoletnich dzieci, na które otrzymuje zasiłki rodzinne, świadczenia alimentacyjne, dodatek z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej, dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego oraz zasiłek pielęgnacyjny, w łącznej kwocie 1 255 zł miesięcznie. Skarżąca mieszka u rodziców, partycypując w kosztach eksploatacji lokalu, nie posiada nieruchomości ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych oraz przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Biorąc pod uwagę wysokość i źródło dochodu, przeznaczonego na potrzeby czteroosobowego gospodarstwa domowego skarżącej, a przede wszystkim konieczność zapewnienia stronie faktycznej realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, uznano, iż udowodniła ona dostatecznie, że nie ma możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.