III SA/Gd 188/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 października 2016 r. nr [...] nałożono na M. W. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. W. (dalej jako: "skarżąca") z siedzibą w miejscowości J. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. W rozstrzygnięciu decyzji znalazł się zapis "[...] nakłada się karę pieniężną w wysokości 3.500 (słownie; trzy tysiące pięćset złotych) za następujące naruszenie: [...] – l.p. 6.3.4. zał. Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – kara pieniężna 3000". W uzasadnieniu decyzji mającej postać formularzową z wypełnionymi polami w prawej kolumnie określającej wysokość kary pieniężnej w złotych polskich wpisano "3.000". W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 93 ust. 1 w związku z art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło stwierdzenie używania tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców. Powyższe stwierdzono w dniu 23 maja 2016 r. podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w miejscowości R. na autostradzie A1. Kontroli poddano zespół pojazdów, w skład którego wchodziły samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], którym kierował S. S., wykonując w imieniu i na rzecz skarżącej krajowy transport drogowy rzeczy. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 23 maja 2016 r. Na podstawie wydruku z cyfrowej karty kierowcy umieszczonej w szczelinie nr 1 cyfrowego tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe ustalono, iż w tachografie zalogowana była od godz. 06:02 dnia 23 maja 2016 r. cyfrowa karta nr [...] wydana na kierowcę M. W. Kierowca S. S. swoją kartę cyfrową o nr [...] posiadał przy sobie, ale nie używał jej do prowadzenia zapisów swojego czasu aktywności związanego z pracą kierowcy w tym dniu. Na podstawie danych z cyfrowej karty kierowcy M. W. oraz danych pobranych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, jak też na podstawie zeznań złożonych przez kontrolowanego kierowcę do protokołu przesłuchania w charakterze świadka stwierdzono, iż w okresie od godz. 06:02 dnia 23 maja 2016 r. do godz. 17:25 dnia 23 maja 2016 r. włącznie (moment wylogowania karty z tachografu podczas kontroli) kierowca S. S., kierując kontrolowanym pojazdem posługiwał się cyfrową kartą nr [...] należącą do M. W. Organ pierwszej instancji w decyzji powołał się na treść art. 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego wskazując, iż karta kierowcy jest imienna. Kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną, imienną kartą kierowcy. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadza pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (art. 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 165/2014). Dalej organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 1 i 3 wyżej wskazanego rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ zacytował również treść art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 w przedmiocie organizacji pracy kierowców. Zdaniem organu, w niniejszym przypadku doszło do naruszenia sankcjonowanego karą w wysokości 3.000 zł (lp. 6.3.4 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym). W odwołaniu od powyższej decyzji M. W. podniosła zarzut naruszenia art. 92 c ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, iż strona miała wpływ na powstanie naruszenia określonego pod lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest używania tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców wbrew zeznaniom kierowcy. W ocenie strony został również naruszony art. 10 rozporządzenia nr 3821/85 poprzez uznanie, iż doszło do niewłaściwej organizacji pracy przez przedsiębiorcę w sytuacji gdy treść wyjaśnień złożonych przez kierowców potwierdza, iż zadania przewozowe zostały zrealizowane poprawnie z poszanowaniem obowiązujących przepisów a jedynie w wyniku samowolnego działania kierowców doszło do popełnienia naruszenia. Ponadto odwołująca zarzuciła organowi naruszenie szeregu przepisów proceduralnych m.in. art. 103 § 7 k.p.a. poprzez błędne wskazanie w sentencji decyzji kary pieniężnej w wysokości 3.500 zł, podczas gdy powinna wynosić 3.000 zł zgodnie z lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do ustawy. Ponadto, sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nieodpowiadającego wymogom przepisu, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, co uniemożliwiło pełne odtworzenie toku rozumowania organu pierwszej instancji i poznanie motywów rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł narusza art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2016 r. organ pierwszej instancji sprostował część nagłówkową własnej decyzji co do oznaczenia kwoty kary pieniężnej nałożonej wydaną decyzją (3.000 zł.) uznając widniejącą w treści decyzji rozbieżność za oczywistą omyłkę pisarską. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 14 grudnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej w skrócie jako "k.p.a."), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 92 a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 zł. Stosownie zaś do art. 92 a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Organ odwoławczy zacytował treść art. 27 rozporządzenia nr 165/2014 oraz wskazał, że konsekwencją określonych w tym przepisie rozwiązań jest treść lp. 6. 3. 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców karą pieniężną w wysokości 3.000 zł. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać W realiach sprawy organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na błąd w kwocie sankcji w decyzji organu niższej instancji. W treści decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 października 2016 r. została bowiem błędnie określona wysokość kary pieniężnej, wyrażona zarówno w zapisie liczbowym, jak i słownym. Co prawda, organ pierwszej instancji w dniu dnia 2 listopada 2016 r. wydał postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, jednakże w ocenie organu odwoławczego błąd ten nie mógł być usunięty w drodze sprostowania. Organ powołał się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Go 258/16). Zdaniem organu odwoławczego, wysokość kary pieniężnej wyrażona w zapisie liczbowym, jak i słownym stanowi istotny element decyzji i nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W związku z powyższymi okolicznościami przedmiotową decyzję organu niższej instancji należało uchylić. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. W. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego, to jest: art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie w aspekcie uchylenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone podczas kontroli naruszenie; rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. poprzez niezastosowanie art. 3 i art. 13 w aspekcie wykorzystywania pojazdów należących do strony do wykonywania przewozów zwolnionych spod obowiązywania w/w rozporządzenia nr 561/2006; - naruszenie prawa procesowego, to jest.: art. 6 art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 75 w zw. z art. 78, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skrzącej, organ odwoławczy bezpodstawnie uchylił decyzję organu pierwszej instancji wadliwie prowadząc postępowanie administracyjne i wydając decyzję administracyjną całkowicie niezgodnie z obowiązującymi przepisami. W żadnym miejscu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie wskazał bowiem powodów, dla których uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i z jakich powodów nie uwzględnił zarzutów podniesionych w odwołaniu. W ocenie skarżącej organy orzekające nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do treści protokołu kontroli. Nie ustalono m.in. charakteru przewozu wykonywanego w dniu kontroli w aspekcie wyłączeń określonych w art. 3 i art. 13 rozporządzenia nr 561/2006 oraz przesłanek zawartych w treści art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Zignorowano ponadto treść dowodów przeprowadzonych na podstawie art. 75 w zw. z art. 78 k.p.a. z przesłuchania kierowców na okoliczność odstępstw od obowiązujących norm czasu pracy kierowców i wpływu na powstałe naruszenia przez przedsiębiorcę w aspekcie art. 92 b oraz art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. W ocenie skarżącej decyzja wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zawiera w swojej konstrukcji istotne wady, które winny skutkować jej usunięciem z obrotu prawnego już przy wstępnym rozpoznaniu. Decyzja ta jest bowiem aktem wydanym z rażącym naruszeniem przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, co skarżąca podnosiła w treści odwołania, a do którego to zarzutu organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób. Ponadto skarżąca wskazała, że na etapie postępowania odwoławczego została pozbawiona możliwości czynnego udziału w sprawie. Organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie poinformował skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie przed wydaniem decyzji, czym bezwzględnie naruszył art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd uznał za zasadne wskazanie określonego w art. 138 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "k.p.a.") katalogu rozstrzygnięć podejmowanych przez organ administracji w postępowaniu odwoławczym. I tak, organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organ odwoławczy ma również kompetencję do umorzenia postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). Stosownie natomiast do treści art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Orzekając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, gdyż wydając decyzję (postanowienie) kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Skoro organ odwoławczy nie rozstrzyga sprawy merytorycznie również sąd nie może wypowiadać się na temat meritum, gdyż byłoby to przedwczesne. Rola sądu administracyjnego kontrolującego rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę. W ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd administracyjny ocenia zatem, czy organ odwoławczy powinien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaistniała konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Przenosząc powyższe rozważania w realia rozpatrywanej sprawy Sąd wskazuje, że niepoprawne jest stanowisko organu odwoławczego co do tego, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniające wydanie rozstrzygnięcia kasacyjnego. Należy bowiem zauważyć, że organ odwoławczy co do zasady, jak wynika to z treści art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej jest zaś odstępstwem od tej zasady. Samo naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Uznanie przez organ odwoławczy, że w treści decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 października 2016 r. została błędnie określona wysokość kary pieniężnej (wyrażona zarówno w zapisie liczbowym, jak i słownym) nie może być determinantem odstępowania przez organ odwoławczy od merytorycznego załatwienia sprawy. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek podjęcia wszelkich, oczywiście możliwych, kroków prowadzących do merytorycznego załatwienia sprawy. W przypadku stwierdzenia wadliwości decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy zobligowany jest więc do wydania orzeczenia reformatoryjnego zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Od tego obowiązku organ odwoławczy nie może się uwalniać przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być bowiem podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone wprost w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania czy wady decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. To oznacza, że wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. jest niedopuszczalna. W opozycji do twierdzeń organu odwoławczego należy ponadto wskazać, że w realiach tej konkretnej sprawy postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej nie było aktem z założenia wadliwym. Mając na uwadze treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji pierwszoinstancyjnej uznać bowiem należy, że postanowienie o sprostowaniu – wbrew temu co twierdzi organ odwoławczy – w żaden sposób nie zmieniło rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji jak i odnośnik wskazujący wysokość kary zawarty w uzasadnieniu tej decyzji (mającej - tak jak wskazano wcześniej - postać formularzową) nie powinien nasuwać wątpliwości, że decyzją organu pierwszej instancji nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Podkreślenia przy tym wymaga, że sama skarżąca miała pełną świadomość co do wysokości kary jak i tego, że kara w wysokości 3.000 zł odnosi się do naruszenia określonego pod pozycją l.p. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Świadczy o tym bezsprzecznie treść odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W związku z naruszeniem przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na brak stosownego wniosku ze strony skarżącej złożonego przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku (zob. art. 210 § 1 p.p.s.a.) Sąd, pomimo uwzględnienia wniesionej skargi, nie rozstrzygał o kosztach postępowania. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i wiążą organ odwoławczy w świetle art. 153 p.p.s.a. Po ponownym rozpoznaniu sprawy i rozważeniu zasadności wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie merytoryczne, mając na uwadze przedstawione wyżej zapatrywania Sądu jak i wymogi przewidziane w art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.