III SA/Gd 188/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 23 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. O., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 23 stycznia 2018 r. nr [...] utrzymującą decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. z dnia 17 listopada 2017 r., znak [...] na mocy której organ I instancji wymierzył skarżącej karę pienieżną w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzenia gier na automatach poza kasynem gry. W złożonej skardze pełnomocnik powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony podnosi, że wykonanie decyzji o nałożeniu kary w wysokości 24 000 zł pozostaje poza możliwościami finansowymi skarżącej. Osiągane przez skarżącą miesięczne dochody nie dają jej możliwości uiszczenia tej kwoty bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w stanie majątkowym skarżącej, a tym samym w codziennej egzystencji. Wbrew przekonaniu pełnomocnika strony, Sąd stwierdza, że przestawione wyżej uzasadnienie wniosku jest niewystarczające dla dokonania oceny wystąpienia w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Pełnomocnik strony sprzecznie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. przyjmuje, że za wystąpienie przesłanek należy uznać już samo prawdopodobieństwo ich wystąpienia. Stąd też uzasadniając wniosek nie przestawia żadnych konkretnych okoliczności, ani dokumentów, które świadczyłyby o rzeczywistym wystąpieniu, a nie tylko potencjalnej możliwości zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie ma zaś obowiązku poszukiwania, czy w sprawie występują okoliczności wskazujące na konieczność wstrzymania wykonania decyzji. Na gruncie procedury sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji nigdy nie jest bowiem stosowana z urzędu i rozważana w każdej zawisłej przed Sądem sprawie, lecz tylko na wniosek strony skarżącej Zasadą pozostaje zatem, że zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę, a nie przez Sąd. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale przede wszystkim ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Do wykazania zaistnienia ww. przesłanek nie jest więc wystarczające, choćby bardzo prawdopodobne, samo twierdzenie strony, że wystąpienie określonych okoliczności będzie miało dany skutek. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem pozwalać na stwierdzenie, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy, w związku z zaistnieniem konkretnych okoliczności, które jednocześnie mogą być łatwo zweryfikowane przez Sąd. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również mieć możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11, opubl. w Lex nr 1104112). Samo pogorszenie sytuacji majątkowej strony nie stanowi skonkretyzowanego argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonania decyzji. W tym kontekście Sąd wskazuje, że z uzasadnienia wniosku nie wynika jakie konsekwencje rzeczywiście zagrażają skarżącej. Wskazanie przez pełnomocnika, że zapłata kary wynikającej z decyzji będzie realnym zagrożeniem dla sytuacji finansowej strony, nie precyzuje o jakie zagrożenie chodzi. Jednocześnie pełnomocnik w żaden sposób nie uprawdopodobnił ww. twierdzenia. Sądowi nie jest znana sytuacja majątkowa ani życiowa skarżącej. Na tą okoliczność wnioskodawca nie przestawił żadnych dokumentów. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na postawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.