III SA/Gd 191/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem zawartym w skardze na opisaną decyzję Wojewody [...], uzupełnionym na urzędowym formularzu w dniu 21 marca 2012 r., skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., Poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (m.in. kopii potwierdzenia odbioru renty za grudzień 2011 r. oraz decyzji organu rentowego z dnia 8 marca 2011 r. w przedmiocie waloryzacji renty) ustalono, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Jedynym źródłem dochodu wnioskodawcy jest renta w wysokości 1 012,15 zł brutto miesięcznie. Po dokonaniu potrąceń m.in. z tytułu świadczeń alimentacyjnych na rzecz synów, kwota pozostająca do jego dyspozycji to 280,07 zł. Dając wiarę danym zawartym we wniosku oraz biorąc pod uwagę załączone dokumenty źródłowe uznać należało, że skarżący wykazał dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Za taką oceną przemawia miesięczna wysokość dochodów pozostających do dyspozycji wnioskodawcy oraz konieczność ponoszenia podstawowych kosztów utrzymania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.