III SA/Gd 195/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie WSA Alina Dominiak (spr.), NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 stycznia 2009 r. nr ...] w przedmiocie zmiany miejsca pełnienia służby 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 9 grudnia 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 18 ust. 2 w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2004r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a., od dnia 1 stycznia 2009 r. przeniósł M. K. do pełnienia służby do Urzędu Celnego w G. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przeniesienie spowodowane jest ważnymi względami służbowymi polegającymi na konieczności zapewnienia odpowiedniej obsady kadrowej, niezbędnej do prawidłowej realizacji zadań. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. K. podniósł, iż od 20 grudnia 2007r. był już pięciokrotnie przenoszony do pełnienia służby, co w jego ocenie nosi znamiona uporczywości i nękania jego osoby. Decyzją z dnia 28 stycznia 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 81 ustawy o Służbie Celnej, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż nie znalazł podstaw do zmiany przedmiotowej decyzji. Podniósł, że w ramach realizacji polityki kadrowej dokonuje się przeniesień funkcjonariuszy celnych i pracowników, kierując się aktualnymi potrzebami kadrowymi komórek Izby Celnej w G. oraz podległych Urzędów Celnych. Podstawą wydania ww. decyzji był wniosek Naczelnika Urzędu Celnego o zwiększenie obsady w Referacie Karnym Skarbowym, z którego w ostatnim czasie odeszło kilku doświadczonych funkcjonariuszy. M. K. pełnił już służbę w tym Referacie, wobec czego jego doświadczenie i stosowne wykształcenie uzasadniało przeniesienie go do Urzędu Celnego w G. i wyznaczenie do pełnienia służby w Referacie Karnym Skarbowym. Organ dodał, że decyzja miała jedynie podstawy służbowe, nie nosiła znamion bezprawia ani nie naruszała godności funkcjonariusza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. K. wniósł o uchylenie ww. rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej, zarzucając naruszenie art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż Dyrektor Izby Celnej nie rozpatrzył dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie uzasadnił wnikliwie i logicznie swojej decyzji. Wskazywanie na niedobory kadrowe i określenie, że w okresie ostatniego roku miały miejsce przypadki przeniesień funkcjonariuszy, nie poparte żadnymi danymi lub dokumentacją, nie może stanowić podstawy decyzji uznaniowej jakim jest przeniesienie pracownika do innej jednostki. Skarżący podniósł, iż w jego ocenie częste przenoszenie do pełnienia służby ma na celu wyeliminowanie go z zespołu pracowniczego. Twierdził ponadto, że prawdopodobną przyczyną wydania przez Dyrektora Izby Celnej. decyzji o jego przeniesieniu służbowym był fakt ubiegania się o udział w konkursie na stanowisko Dyrektora Izby. W jego ocenie działania organu mają charakter mobbingu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej ( t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), funkcjonariusza celnego można, gdy wymagają tego ważne względy służbowe, przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innego urzędu, w tej samej lub innej miejscowości. W decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 grudnia 2008 r. nie przytoczono żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego ( art. 107 § 3 k.p.a.) , powołano się jedynie literalnie na "ważne względy służbowe" polegające na konieczności zapewnienia odpowiedniej obsady kadrowej. Decyzja o przeniesieniu funkcjonariusza celnego powinna określać, że przeniesienie następuje na takie samo lub równorzędne stanowisko. Tymczasem skarżącego nie przeniesiono "na takie samo lub równorzędne stanowisko" , nie wskazano stanowiska służbowego, lecz podano jedynie , że dokonuje się przeniesienia "do pełnienia służby do Urzędu Celnego w G.". W zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 stycznia 2009 r. znajduje się już uzasadnienie faktyczne i prawne dotyczące przeniesienia skarżącego z uwagi na ważne względy służbowe, lecz pominięto fakt, że w decyzji z dnia 9 grudnia 2009 r. nie określono, na jakie stanowisko przenosi się skarżącego. Wbrew stanowisku pełnomocnika organu, zaprezentowanym na rozprawie , sam fakt przywołania w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej nie jest równoznaczny z określeniem, na jakie stanowisko funkcjonariusz został przeniesiony. Przepis art. 107 § 1 k.p.a., określający składniki decyzji administracyjnej, wyraźnie oddziela "powołanie podstawy prawnej" od "rozstrzygnięcia". Z uwagi na to z treści decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej musi w sposób nie budzący wątpliwości wynikać, że przeniesienie funkcjonariusza następuje na takie samo lub równorzędne stanowisko. Nie jest też trafna argumentacja, że z braku zapisu w decyzji o zmianie stanowiska wynika, że stanowisko nie zostało zmienione. Wbrew twierdzeniu organu przeniesienia skarżącego na takie samo lub równorzędne stanowisko nie można domniemywać z podania stanowiska przy oznaczeniu strony. Oznaczenie strony jest czymś innym niż rozstrzygnięcie ( art. 107 § 1 k.p.a.). Brak określenia w treści decyzji z dnia 9 grudnia 2008 r. na jakie stanowisko przeniesiono skarżącego narusza art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej , czego nie wziął pod uwagę organ, wydając zaskarżoną decyzję z dnia 28 stycznia 2009 r. Z tych względów wadliwa jest też ta ostatnia, zaskarżona skargą decyzja. Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących przede wszystkim niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz działań organu noszących znamiona mobbingu stwierdzić należy, że zawarte w art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej sformułowanie "ważne względy służbowe" pozostawia sposób rozstrzygnięcia tzw. uznaniu administracyjnemu, co jednak nie oznacza dowolności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja uzasadnia w sposób prawidłowy i wyczerpujący powody przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w Urzędzie Celnym w G. i nie nosi cech dowolności. Organ wskazał powody, dla których zaistniała potrzeba wzmocnienia kadry w tym właśnie urzędzie , jak i powody, dla których uznał, że osobą właściwą do pełnienia służby będzie właśnie skarżący. Zarzut mobbingu, skierowany wobec organu, który wydał zaskarżoną decyzję wymyka się spod kontroli sądu. Mobbing, najogólniej rzecz ujmując, to celowe, systematyczne zachowanie naruszające godność jakiejś osoby. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd dokonuje oceny - co już wyżej zostało wskazane- legalności wydanej decyzji, nie zaś oceny całokształtu działań organu. Z podanych wyżej powodów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Dyrektor Izby Celnej będzie miał na uwadze powyższe wskazania. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.