III SA/Gd 197/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie WSA Alina Dominiak, WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa p o s t a n a w i a przekazać sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie jako właściwemu miejscowo. Decyzją z dnia 28 grudnia 2012 r. (Nr [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lipca 2012 r. (Nr [...]) w przedmiocie nałożenia na M. H., prowadzącego Zakład Stolarski H. M. z siedzibą w L., kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Na ww. decyzję M. H. za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. skargę, która wraz z odpowiedzią na skargę została zaadresowana i skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a." - do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W myśl natomiast art. 13 § 3 p.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Dnia 18 kwietnia 2011 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydał rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 z późn. zm.). W § 1 tegoż rozporządzenia wskazano, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Z akt sprawy wynika, że siedziba (miejsce zamieszkania) skarżącego znajduje się w miejscowości L., położonej w województwie [...]. Zgodnie natomiast z § 1 pkt 11 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) dla obszaru województwa [...] właściwym wojewódzkim sądem administracyjnym został ustalony Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. W myśl art. 59 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Mając na uwadze, iż siedziba (miejsce zamieszkania) skarżącego nie znajduje się na obszarze właściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., to właściwym do rozpoznania sprawy w przedmiocie nałożenia na M. H. w oparciu o art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 3 p.p.s.a. oraz § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego orzekł, jak w sentencji.