III SA/Gd 198/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2021 r. sprawy ze skargi R. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 928/18 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę o wznowienie postępowania. R. K. w dniu 14 marca 2021 r. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 928/18, którym oddalono jej skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 września 2018 r. w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca wskazała na pozbawienie jej możności działania na skutek naruszenia przepisów prawa oraz pozbawienie skarżącej należytej reprezentacji. Wskazała na art. art. 271 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzając, że w/w naruszenia skutkowały nieważnością postępowania przez pozbawienie jej możności obrony swych praw na podstawie art.183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Podała, że nie została zawiadomiona na piśmie przez sąd o terminie posiedzenia jawnego w dniu 7 marca 2019 r., które odbyło się bez jej udziału , przez co zostały rażąco naruszone przepisy art. 91 § 2 zdanie 1 i art. 67 § 1 p.p.s.a. przez ich niezastosowanie. W związku z tym naruszeniem skarżącej, nieobecnej na posiedzeniu jawnym, należało doręczyć zawiadomienie na następne posiedzenie, czego zaniechano i w konsekwencji rażąco naruszono art. 91 § 2 zdanie 2 p.p.s.a. Skarżąca podniosła, że w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 928/18 nie ustanowiła pełnomocnika lub osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym, toteż doręczenie zawiadomienia o posiedzeniu jawnym w dniu 7 marca 2019 r. należało dokonać jej osobiście. Ponadto, przywołując treść art. 118 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego podniosła, że radca prawny D. W. nie została zwolniona przez sąd od obowiązku zastępowania skarżącej i powinna być zawiadomiona o posiedzeniu jawnym w dniu 7 marca 2019 r., czego zaniechano, pozbawiając skarżącą należytej reprezentacji. Dodała, że mimo nieistnienia w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulacji zawierającej normy przepisu art. 118 § 3 k.p.c., ma on jednak zastosowanie ze względu na treść § 4 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2020 r. w sprawie: "Zasad techniki prawodawczej". Skarżąca wskazała na brak wniosku do sądu r.pr. D. W. o zwolnienie od obowiązku zastępowania strony w procesie, dokumentu wystawionego przez sąd, zwalniającego r.pr. D. W. od obowiązku zastępowania strony w procesie, dokumentu wystawionego przez sąd , w którym zwraca się on do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczenie innego radcy prawnego. W związku z tym wyznaczenie przez dziekana na pełnomocnika z urzędu K. T. było samowolne, a sąd rażąco naruszył w/w przepis przez jego niezastosowanie. W uzupełnieniu skargi pełnomocnik skarżącej z urzędu wniósł, na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r. oraz o uchylenie tego wyroku. Wskazano, że w ocenie skarżącej została ona pozbawiona możliwości działania w postępowaniu toczącym się przed sądem. Ustanowiony pełnomocnik z urzędu został co prawda zawiadomiony o rozprawie, która odbyła się w dniu 7 marca 2019 r., jednak nie stawił się na nią. Także sama skarżąca nie stawiła się osobiście na termin rozprawy, na której zapadł wyrok. Również w ustawowo przepisanym terminie pełnomocnik nie wniósł o uzasadnienie wyroku, w konsekwencji czego nie doszło do zaskarżenia niekorzystnego dla skarżącej wyroku, który się następnie uprawomocnił. Skarżąca nie dysponuje przy tym opinią o braku podstaw do wnoszenia skargi kasacyjnej. Z uwagi na charakter postępowania skarżąca nie jest w stanie oszacować doznanej szkody w znaczeniu cywilistycznym i dochodzić ewentualnych roszczeń odszkodowawczych w postępowaniu cywilnym. W ocenie strony skarżącej została ona pozbawiona możności działania wskutek naruszenia art. 6 p.p.s.a. Brak pouczenia o konieczności złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem dla skorzystania w dalszej kolejności ze środków odwoławczych stanowi naruszenie art. 93 p.p.s.a. Jest to brak, który czyni nieprawidłowym zawiadomienie o terminie rozprawy. Naruszenie przepisów art. 6 w zw. z art. 93 p.p.s.a. stanowi w konsekwencji przesłankę z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza sprawa dotyczy wznowienia postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 928/18. Mając na uwadze treść art. 270 do art. 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", normującymi wznowienie postępowania, w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany był do zbadania, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżąca powołała przesłanki wznowienia określone w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Skarga o wznowienie postępowania oparta została formalnie na powyższych przesłankach i została wniesiona w ustawowym trzymiesięcznym terminie od dnia dowiedzenia się przez stronę o orzeczeniu ( art. 277 p.p.s.a.). Z twierdzeń skarżącej wynika bowiem, że o wydaniu wyroku dowiedziała się w dniu 16 grudnia 2020 r. z wiadomości e - mailowej , wystosowanej przez r. pr. J. S., a skarga o wznowienie postępowania wniesiona została w dniu 14 marca 2021 r. Pozytywne ustalenie, że spełnione zostały przesłanki skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania spowodowało konieczność zbadania, czy wskazana przez skarżącą podstawa wznowieniowa była merytorycznie uzasadniona. Obowiązek taki wynika z treści art. 281 p.p.s.a. Negatywny wynik tej oceny powoduje oddalenie skargi, natomiast istnienie przyczyny wznowienia postępowania uzasadnia uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia, o ile treść zapadłego orzeczenia jest niewłaściwa, a jego zmianę lub uchylenie uzasadniają okoliczności będące podstawą wznowienia. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze o wznowienie postępowania stwierdzić należy, że nie może ona odnieść pozytywnego skutku. W treści skargi podniesiono, konkretyzując sformułowany zarzut, iż skarżąca została pozbawiona możliwości działania na skutek naruszenia przepisów prawa oraz pozbawiona należytej reprezentacji. Skarżąca podała, że nie została powiadomiona przez sąd na piśmie o terminie posiedzenia jawnego, wyznaczonego na dzień 7 marca 2019 r. , które odbyło się z tego powodu bez jej udziału. Zdaniem skarżącej, skoro nie była ona obecna na wskazanym posiedzeniu, to sąd winien rozprawę odroczyć i doręczyć jej zawiadomienie o następnym posiedzeniu, czego zaniechano, naruszając art. 91 § 2 zd.2 p.p.s.a. Z twierdzeń skarżącej wynika ponadto, że w jej ocenie o terminie rozprawy w dniu 7 marca 2019 r. ( na której zapadł wyrok) zawiadomiono radcę prawnego , który nie był w istocie jej pełnomocnikiem, bowiem nie został on w tym charakterze prawidłowo ustanowiony. Zauważyć należy, że niemożność działania, czyli niemożność obrony swych praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Należy zaznaczyć, że konieczne jest wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego, a pozbawieniem strony możliwości działania. Zapewnienie możności działania strony rozumieć należy przede wszystkim jako umożliwienie jej dokonywania czynności procesowych poprzez np. składanie pism i wniosków, prawidłowe zawiadamianie o rozprawach i umożliwienie w nich uczestniczenia (w tym np. ich odraczanie w przypadkach przewidzianych w ustawie). Okoliczności te nie zachodzą w niniejszej sprawie. Nie można też podzielić stanowiska skarżącej , że została ona pozbawiona należytej reprezentacji. Analiza akt sprawy o sygn. III SA/Gd 928/18, w której skargę o wznowienie postępowania wniosła skarżąca pozwala stwierdzić, że wskazywane przesłanki wznowieniowe są niezasadne. Zgodnie z art. 91 § 2 p.p.s.a. , o posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony na piśmie lub przez ogłoszenie podczas posiedzenia. Stronie nieobecnej na posiedzeniu jawnym należy zawsze doręczyć zawiadomienie na następne posiedzenie. Zawiadomienie powinno być doręczone co najmniej na siedem dni przed posiedzeniem. W przypadkach pilnych termin ten może być skrócony do trzech dni. Z kolei art. 67 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu. Zauważyć wobec tego należy, że wskazywany przez skarżącą przepis art. 67 § 1 p.p.s.a. ma zastosowanie wobec osób fizycznych , które nie mają ustanowionego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z art. 67 § 5 p.p.s.a. , jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Przepis art. 67 § 5 p.p.s.a., wbrew przekonaniu skarżącej , odnosi się nie tylko do ustanowienia pełnomocnika przez stronę, ale także do ustanowienia pełnomocnika stronie postępowania sądowoadministracyjnego w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, które normują przepisy art. 243 do art. 262 p.p.s.a. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy i został on uwzględniony postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2018 r. sygn. akt III SO/Gd 31/18 , poprzez przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym - zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego – do reprezentowania skarżącej w sprawie objętej postępowaniem, toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 928/19. W myśl art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Z art. 244 § 3 p.p.s.a. wynika natomiast, że nie sąd, a właściwa okręgowa rada adwokacka, rada okręgowej izby radców prawnych, Krajowa Rada Doradców Podatkowych lub Krajowa Rada Rzeczników Patentowych wyznacza dla strony odpowiednio adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. Z akt o sygn. III SA/Gd 928/18 wynika, że taki pełnomocnik został dla skarżącej wyznaczony w osobie r.pr. D. W. ( zawiadomienie o wyznaczeniu z dnia 6 grudnia 2018 r. ). R.pr. D. W. złożyła wniosek o wyznaczenie innego pełnomocnika z uwagi na zawieszenie działalności gospodarczej kancelarii z powodu urlopu wychowawczego ( k.29) i została zwolniona od obowiązku zastępowania skarżącej. Na jej miejsce wyznaczono pełnomocnikiem skarżącej r.pr. K. T. ( k.41). Ten właśnie pełnomocnik został najpierw wezwany przez Sąd do złożenia oświadczenia dotyczącego wykonywania usług na zasadzie prawa pomocy oraz poinformowany o nowej sygnaturze akt ( pismo z dnia 9 stycznia 2019 r.), które to pismo pełnomocnik skarżącej r.pr. K. T. odebrała w dniu 19 stycznia 2021 r. ( k.45), a następnie zawiadomiony przez Sąd o terminie rozprawy , wyznaczonej na dzień 7 marca 2019 r. (k.48 ), które to zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 lutego 2019 r. ( k.51). Skarżąca kwestionowała zawiadomienie r.pr. K. T. o terminie rozprawy , powołując się w skardze i jej końcowym fragmencie ( po wymienieniu załączników) na treść art. 118 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego ( t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1575 ze zm.), który stanowi , że z ważnych przyczyn adwokat lub radca prawny może wnosić o zwolnienie od obowiązku zastępowania strony w procesie. Sąd, zwalniając adwokata lub radcę prawnego, zwraca się jednocześnie do właściwej okręgowej rady adwokackiej lub rady okręgowej izby radców prawnych o wyznaczenie innego adwokata lub radcy prawnego. Przepis art. 1173 § 2 stosuje się odpowiednio. Skarżąca wskazywała, że Sąd nie dochował wymogów określonych art. 118 § 3 k.p.c., bowiem nie zwolnił dotychczasowego pełnomocnika r.pr. D. W. od obowiązku zastępowania strony w procesie i to tego pełnomocnika, a nie r.pr. K. T. , Sąd powinien zawiadomić o terminie rozprawy, wyznaczonej na dzień 7 marca 2019 r., co nie miało miejsca. Wbrew przekonaniu skarżącej, wyrażonemu w skardze ( k.3 i 3v akt niniejszej sprawy), sposób ustanawiania i wyznaczania pełnomocnika dla strony w ramach prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest odmienny od ustanawiania i wyznaczania pełnomocnika w postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawach cywilnych. Postępowanie przed sądami administracyjnymi normuje ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zaś Kodeks postępowania cywilnego. Prawdą jest, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera identycznych uregulowań jak art. 118 § 3 k.p.c. Nie oznacza to jednak, jak twierdzi skarżąca, że ze względu na treść § 4 ust.1 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" ( Dz.U. z 2016, poz.283 ), który stanowi, że ustawa nie może powtarzać przepisów zamieszczonych w innych ustawach, należy stosować art. 118 § 3 k.p.c. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wynika z treści art. 14 ust.5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów ( tj. Dz.U. z 2021 r., poz.178 ze zm.), rozporządzenie o zasadach techniki prawodawczej służy określeniu w szczególności elementów metodyki przygotowania i sposobu redagowania projektów ustaw i rozporządzeń oraz innych normatywnych aktów prawnych, a także warunków, jakim powinny odpowiadać uzasadnienia projektów normatywnych aktów prawnych, jak również reguł przeprowadzania zmian w systemie prawa. Tak więc przywołane przez skarżącą rozporządzenie dotyczy jedynie sposobu skonstruowania aktu prawnego i nie można z jego treści wyciągać wniosków o możliwości stosowania jakiegoś przepisu ustawy wobec innej ustawy. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przepisach dotyczących prawa pomocy nie zawiera żadnego odesłania do przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Odesłania takie, dotyczące odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania cywilnego znajdują się jedynie w art. 106 § 5 p.p.s.a. ( postępowanie dowodowe), w art. 296 § 2 p.p.s.a. ( postępowanie dowodowe w postępowaniu w razie zaginięcia lub zniszczenia akt ), w art. 300 p.p.s.a. (postępowanie w obrocie zagranicznym), a także w art. 65 § 2 p.p.s.a. , z którego wynika, że do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. W tej sytuacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym to sąd ( referendarz sądowy) ustanawia dla strony postępowania pełnomocnika , ale nie wyznacza go z imienia i nazwiska, ani też nie zwalnia go z obowiązku zastępowania strony w postępowaniu. Czynności takie wykonywane są w oparciu o Uchwałę Nr 152/VII/2010 Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 15 października 2010 r. w sprawie wyznaczania radców prawnych do prowadzenia spraw z urzędu ( dalej jako "uchwała" ), która została podjęta na podstawie art. 60 pkt 3 i 8 lit. a ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych ( Dz.U z 2010 r. , Nr 10, poz.65 ze zm.). Z treści tej uchwały wynika, że postępowanie rad okręgowych izb radców prawnych przy wyznaczaniu radców prawnych do prowadzenia spraw z urzędu w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego określa Regulamin, stanowiący załącznik do uchwały ( §1 ust. 1 uchwały). Przepis § 2 ust.1 pkt 1 uchwały stanowi, że przepisy Regulaminu, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przy wyznaczaniu radców prawnych do prowadzenia spraw z urzędu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi [art. 244 § 2 oraz art. 253 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], z zastrzeżeniem ust. 2-4. Przepis § 1 w/w Regulaminu, stanowiącego załącznik do uchwały stanowi: 1. Organem właściwym do wyznaczenia radcy prawnego do prowadzenia sprawy z urzędu w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego jest rada okręgowej izby radców prawnych, która działa w okręgu sądu doręczającego radzie prawomocne postanowienie o ustanowieniu dla strony radcy prawnego jako pełnomocnika z urzędu. 2. Rada okręgowej izby radców prawnych upoważnia dziekana, wicedziekana lub sekretarza do wykonywania uprawnień, o których mowa w ust. 1. 3. Do wicedziekana i sekretarza stosuje się przepisy Regulaminu odnoszące się do dziekana. Z kolei z § 2 ust.1 regulaminu wynika, że - z zastrzeżeniem ust. 2 - 4, do prowadzenia sprawy z urzędu dziekan wyznacza niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie dwóch tygodni, radcę prawnego zamieszkałego w okręgu sądu, o którym mowa w § 1 ust. 1, w kolejności alfabetycznej nazwisk spośród radców prawnych wykonujących zawód, wpisanych na listę radców prawnych prowadzoną przez radę. Natomiast § 2 ust. 3 uchwały stanowi, że radca prawny ustanowiony przez sąd administracyjny może z ważnych przyczyn wnosić do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych lub działającego z jej upoważnienia dziekana, wicedziekana lub sekretarza o zwolnienie go od obowiązku zastępowania strony z urzędu. Ważnymi przyczynami uzasadniającymi wniosek o zwolnienie od obowiązku zastępowania strony z urzędu mogą być w szczególności: - okoliczności uzasadniające wyłączenie się ze sprawy lub powstrzymanie się od czynności w świetle Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, w tym w szczególności, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, że zachodzi kolizja interesów tej strony z interesami osoby, której sprawę prowadzi radca prawny na skutek wcześniejszych zobowiązań, - choroba lub wypadek losowy uniemożliwiający prowadzenie sprawy. Wobec powyżej przytoczonych uregulowań nie ma wątpliwości, że pełnomocnik skarżącej r.pr. D. W. prawidłowo została zwolniona od obowiązku zastępowania skarżącej i że r.pr. K. T. prawidłowo została wyznaczona pełnomocnikiem skarżącej ( zarządzenie k.41 akt o sygn. III SA/Gd 928/18). Stwierdzić należy - z uwagi na treść powyższych rozważań – że brak wniosku r.pr. D. W. do Sądu o zwolnienie z obowiązku zastępowania strony w procesie, brak dokumentu wystawionego przez Sąd , zwalniającego r.pr. D. W. od obowiązku zastępowania strony w procesie, brak dokumentu wystawionego przez Sąd, a skierowanego do Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczenie innego radcy prawnego - na co wskazywała skarżąca - nie świadczy o wadliwym wyznaczeniu r.pr. K. T. pełnomocnikiem skarżącej. Przywoływana wcześniej uchwała reguluje także, kto dokonuje wyznaczenia i zwolnienia wyznaczonego radcy prawnego, wobec czego nie są też zasadne twierdzenia skarżącej, że jedynie rada okręgowej izby radców prawnych może podejmować działania, związane z wyznaczaniem pełnomocników z urzędu. W tym stanie rzeczy Sąd prawidłowo zawiadomił – jako pełnomocnika skarżącej – r.pr. K. T. o terminie rozprawy, wyznaczonej na dzień 7 marca 2019 r. Zawiadomienie doręczono pełnomocnikowi skarżącej na miesiąc przed rozprawą, wobec czego wymóg doręczenia zawiadomienia co najmniej na siedem dni przed posiedzeniem, przewidziany w art. 91 § 2 p.p.s.a., został dochowany. Tak więc pełnomocnik skarżącej został zawiadomiony o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok. Sąd nie miał obowiązku zawiadamiania o terminie rozprawy także skarżącej, bowiem został jej ustanowiony pełnomocnik, będący radcą prawnym ( art. 67 § 5 p.p.s.a.). Nie doszło też do naruszenia art. 93 p.p.s.a. , który określa elementy składowe zawiadomienia. Zgodnie z tym przepisem w zawiadomieniu o posiedzeniu oznacza się: 1) imię, nazwisko albo nazwę i siedzibę zawiadamianego oraz adres zawiadamianego; 2) sąd oraz miejsce i czas posiedzenia; 3) skarżącego oraz przedmiot sprawy; 4) cel posiedzenia; 5) skutki niestawiennictwa. Zawiadomienie o terminie rozprawy, wystosowane przez Sąd do pełnomocnika skarżącej r.pr. K. T. z dnia 1 lutego 2019 r ( k.48) zawiera wszystkie wymienione w przepisie tym elementy. Wbrew stanowisku strony skarżącej, wyrażonemu w piśmie z dnia 14 maja 2021 r. ( k.27- 28) , Sąd nie miał też obowiązku – z tej samej przyczyny, co podana wyżej, czyli z uwagi na to, że skarżącej ustanowiono pełnomocnika – pouczać skarżącą o konieczności złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w celu korzystania w dalszej kolejności ze środków odwoławczych. W omawianej sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań. Skarżąca reprezentowana była przez radcę prawnego, wobec czego nie zachodziły przesłanki zastosowania wskazanego art. 6 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej nie stawiła się co prawda na posiedzenie, niemniej jednak należy mieć na uwadze, że zasadą jest, że nieobecność stron lub ich pełnomocników nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, co wynika wprost z art. 107 p.p.s.a., który stanowi, że nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Przepis art. 91 § 2 p.p.s.a. stanowi wprawdzie, że o posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony na piśmie lub przez ogłoszenie podczas posiedzenia. Stronie nieobecnej na posiedzeniu jawnym należy zawsze doręczyć zawiadomienie na następne posiedzenie. Zawiadomienie powinno być doręczone co najmniej na siedem dni przed posiedzeniem. W przypadkach pilnych termin ten może być skrócony do trzech dni. Przepis ten ma jednak na celu jedynie zagwarantowanie praw strony nieobecnej na posiedzeniu, w przypadku np. gdy sąd odracza termin rozprawy. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż na posiedzeniu w dniu 7 marca 2019 r. rozprawa została zamknięta i zapadł wyrok. Wskazać także należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada koncentracji materiału dowodowego sprawy. W związku z tym , zgodnie z § 48 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1177), posiedzenie przygotowuje i przeprowadza się tak, aby sprawę można było rozstrzygnąć w jednym dniu, bez jej odraczania. Ponadto, stosownie do treści art. 139 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., ogłoszenie wyroku powinno nastąpić na posiedzeniu, na którym zamknięto rozprawę. Powyższe oznacza, że sąd winien dążyć do ogłoszenia wyroku na pierwszym posiedzeniu, a niestawiennictwo strony nie wstrzymuje biegu sprawy. Nie można w tej sytuacji uznać, by skarżąca została pozbawiona w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 928/18 możności działania na skutek naruszenia przepisów prawa oraz należytej reprezentacji. Dodać ponadto należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie przyjmuje się, że ewentualne niewłaściwe wykonywanie obowiązków przez pełnomocnika, nawet prowadzące do negatywnych dla strony konsekwencji, nie mieści się w zakresie przesłanki braku należytej reprezentacji, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2005 r., OSK 1160/04, wyroki WSA w Lublinie: z dnia 17 stycznia 2019 r., II SA/Lu 773/18 i z dnia 6 listopada 2020 r., I SA/Lu 354/20, w Warszawie z dnia 6 września 2017 r., V SA/Wa 423/17, w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2016 r. , I SAB/Sz 11/14, w Białymstoku z dnia 17 października 2013 r., II SA/Bk 369/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ewentualne problemy z oszacowaniem szkody w znaczeniu cywilistycznym dla potrzeb ewentualnych roszczeń odszkodowawczych w postępowaniu cywilnym, na co strona skarżąca wskazała w piśmie z dnia 14 maja 2021 r. ( k.27 – 28), nie mieszczą się w ramach przesłanek wznowieniowych, określonych przepisem art. 271 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając obie wskazane przez skarżącą przesłanki o wznowienie postępowania za niezasadne, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania oddalił. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), zgodnie z którym: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".