III SA/Gd 20/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2008r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 19 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku oddala skargę. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 25 września 2007 r. orzekł o uchyleniu trzech wskazanych decyzji oraz o odmowie uznania B. W. za osobę bezrobotną od dnia 15 lutego 2006 r., jednocześnie odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych do dnia 23 lutego 2006 r. Organ uzasadnił decyzję tym, że do Urzędu Pracy w G. wpłynął dokument, z którego wynika, że strona w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna tj. 15 lutego 2006 r. prowadziła działalność gospodarczą. Tym samym w dniu rejestracji nie spełniała warunków koniecznych do nabycia statusu osoby bezrobotnej. Jak wynika z pisma Poczty Polskiej Oddział Regionalny w G. z dnia 30 października 2007 r. powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 5 października 2007 r. B. W. w dniu 4 grudnia 2007 r. złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 19 grudnia 2007 r. nr [...] w oparciu o art. 134 k.p.a. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. tj. 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że strona nie wniosła prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ani nie uprawdopodobniła przyczyn uchybienie terminu do jego wniesienia, czego wymaga art. 58 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. W. wniosła o uchylenie postanowienia organu odwoławczego podnosząc, że Urząd Pracy niedokładnie zweryfikował dokumenty związane z zakończeniem jej działalności gospodarczej. W okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych wielokrotnie kontaktowała się z doradcą zawodowym celem poszukiwania pracy. Od 13 września 2006 r. do 13 grudnia 2006 r. uczestniczyła w kursie spec. ds. kadrowo-płacowych. Skarżąca zaznaczyła, że jest osobą uczciwą i zawsze starannie się rozliczała z działalności gospodarczej, tak samo w miejscach gdzie pracowała sumiennie wywiązywała się ze swojej pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Jednocześnie uznał za niedopuszczalne odniesienie się do zarzutów strony, ponieważ odnoszą się one do kwestii merytorycznych, związanych z prawem do zasiłku i statusem osoby bezrobotnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2006 r. II SA/Wa 1824/2005, Lex nr 220063). Zatem stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego i w przypadku, gdy organ ten stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżąca odwołanie wniosła po terminie. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącej w dniu 5 października 2007 r., a odwołanie zostało złożone w dniu 4 grudnia 2007 r. To oznacza, że odwołanie zostało złożone z naruszeniem czternastodniowego terminu o jakim jest mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Skarżąca nie kwestionowała tej okoliczności w trakcie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Z treści odwołania nie wynikało, aby skarżąca wskazywała na jakiekolwiek okoliczności mające wpływ na wniesienie odwołania po terminie, co mogłoby sugerować, iż domaga się przywrócenia terminu. Należy podkreślić, że skarżąca nie podnosiła zarzutów na postanowienie organu odwoławczego, ale jej argumentacja dotyczyła decyzji merytorycznej organu pierwszej instancji. Z uwagi na przedstawione okoliczności Wojewoda [...] miał prawo nie rozpatrywać sprawy merytorycznie, tylko wydać zaskarżone postanowienie w trybie art. 134 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.