III SA/Gd 20/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Spółdzielni "A" z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia 30 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 16 marca 2009 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 22 kwietnia 2009 r. (data stempla pocztowego) uczestnik postępowania, C.B. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Według złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z dwojgiem dzieci, nie posiada nieruchomości ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych oraz przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Źródłem dochodu trzyosobowej rodziny jest renta rodzinna, zasiłki rodzinne oraz dodatki z tytułu samotnego wychowywania dziecka w łącznej kwocie 1 508 zł brutto (1 396,25 zł netto) miesięcznie. Z uzyskiwanego dochodu ponoszone są koszty wynajmu pokoju, zakupu biletów miesięcznych oraz czesnego za szkołę córki w łącznej kwocie 629 zł. Środki, którymi dysponuje wnioskodawczyni są niewystarczające na realizację niezbędnych potrzeb, zwłaszcza, że na jej wyłącznym utrzymaniu pozostają uczące się dzieci. Dając wiarę powyższym wyjaśnieniom oraz biorąc pod uwagę wysokość i źródło dochodu wnioskodawczyni w stosunku do wysokości ponoszonych przez nią niezbędnych wydatków związanych z kosztami utrzymania trzyosobowego gospodarstwa domowego, a przede wszystkim konieczność zapewnienia uczestniczce faktycznej realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, uznano, iż wykazała ona dostatecznie, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.