III SA/Gd 200/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia 1 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia dla bezrobotnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Wojewody [...], A. F. wniosła o wstrzymanie jej wykonania "w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu w sprawie IIISA/Gd 367/11 dotyczącej odmowy nadania skarżącej statusu osoby bezrobotnej, bowiem wynik tamtej sprawy może mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a.. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z przytoczonego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to strona jest obowiązana do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Przesłanką wstrzymania postanowienia jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. W ocenie Sądu, skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Do takiego wniosku prowadzi również analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. W niniejszej sprawie orzeczono o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych w kwocie brutto 406,30 zł. Nie sposób wywieść z tej decyzji istnienia zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w razie jej wykonania ( np. w postaci narażenia skarżącej na szkodę materialną w postaci braku możliwości utrzymania siebie i /lub rodziny). W tej sytuacji, nie negując, że ostateczny wynik sprawy IIISA/Gd 367/11 może mieć wpływ na rozstrzygniecie w sprawie niniejszej, odmówiono wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, z braku przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na mocy art. 61 § 3 a contrario p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.