III SA/Gd 205/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 10 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Wnioskiem z dnia 18 września 2008 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 29 września 2008 r. (data stempla pocztowego) uczestnik postępowania, A. B. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przez nią dokumentów źródłowych (m.in. zaświadczenia powiatowego urzędu pracy z dnia 17 września 2008 r., odpisu opinii psychologicznej z dnia 21 stycznia 2008 r., wyroku sądu rejonowego z dnia 22 kwietnia 2008 r. oraz zawiadomienia z dnia 2 lipca 2008 r. o zajęciu rachunku bankowego przez komornika) ustalono, że wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną (od dnia 2 stycznia 2007 r.) bez prawa do zasiłku (od dnia 10 stycznia 2008 r.), prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dwojgiem studiujących dzieci, jedynym źródłem utrzymania wnioskodawczyni i jej dzieci są alimenty zasądzone od skarżącego w wysokości 700 zł miesięcznie, zaś należności z tego tytułu są dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym. Oprócz mieszkania o powierzchni 65,4 m2 wnioskodawczyni ani jej dzieci nie posiadają nieruchomości, żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni wskazała m.in., że jej rodzice nie żyją, zaś dzieci nie uzyskują dochodów, gdyż studiują w trybie dziennym. Ponadto nie występują one o zasądzenie alimentów od ojca z obawy o sytuację rodzinną. W tych okolicznościach wnioskodawczyni nie jest w stanie ustanowić adwokata bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów trzyosobowej rodziny wnioskodawczyni oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego z wyboru bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.