III SA/Gd 212/11

Dnia 4 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 16 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. uchyla decyzję Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 28 stycznia 2011 r. nr [...], 3. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 28 stycznia 2011 r. Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r., Nr 122 poz. 851 ze zm.), art. 6 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 ze zm.), rozporządzenia Komisji WE Nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, zakazał A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wprowadzenia do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polski środka spożywczego specjalnego żywieniowego przeznaczenia przeznaczonego do konfekcjonowania [...] do czasu przedłożenia ostatecznego stanowiska Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie dotyczącego powiadomienia o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej produktu pod nazwą [...] jako środka specjalnego przeznaczenia żywieniowego przez firmę A Sp. z o.o. w G. Uzasadniając swoją decyzję organ wyjaśnił, że z analizy przedłożonych dokumentów wynika, że w skład w/w środka specjalnego żywieniowego przeznaczenia wchodzi między innymi acetyl L-karnityny. W rozporządzeniu Komisji WE Nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego żywieniowego przeznaczenia w/w składnik nie został wymieniony co oznacza, że nie może być obecny w środkach spożywczych specjalnego żywieniowego przeznaczenia. Co równie ważne, w trakcie granicznej kontroli sanitarnej w/w środka spożywczego specjalnego żywieniowego przeznaczenia Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny wziął pod uwagę treść stanowiska Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie ujętego w piśmie nr [...] z dnia 4 listopada 2010 r. skierowanym do firmy A Sp. z o.o. z G., w którym poinformował, że stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego odnośnie w/w produktu zostanie przedstawione po otrzymaniu od firmy stosownych wyjaśnień. W uzasadnieniu wskazano także, iż zgłaszając produkt do granicznej odprawy sanitarnej importer nie przedłożył ostatecznego stanowiska Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie odnośnie powiadomienia o wprowadzeniu do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polski środka spożywczego specjalnego żywieniowego przeznaczenia [...]. Dlatego też, jak wyjaśnił organ, na wniosek strony postępowania - A Sp. z o.o. z G., Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w "Świadectwie spełnienia wymagań zdrowotnych przez środek spożywczy przekraczający granicę" nr [...] z dnia 17 grudnia 2010 r., wyraził jedynie zgodę na złożenie w/w towaru do magazynu firmy w G. przy ul. [...] - do czasu zajęcia ostatecznego stanowiska przez Głównego Inspektora Sanitarnego. W odwołaniu od w/w decyzji A Sp. z o.o. wniosła o uchylenie w/w decyzji i wydanie świadectwa spełnienia wymagań zdrowotnych przez środek spożywczy specjalnego żywieniowego przeznaczenia i dopuszczalności przeznaczenia go do spożycia przez ludzi, względnie o uchylenie w/w decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanemu rozstrzygnięciu odwołująca się spółka zarzuciła: - naruszenie art. 3 rozporządzenia Nr 953/2009 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. Podkreśliła, że organ administracji przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie uznał za konieczne, aby dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wezwać skarżącą lub zgłosić do niej wniosek o przedstawienie ekspertyzy naukowej i danych potwierdzających, że zastosowanie środka spożywczego specjalnego żywieniowego przeznaczenia [...] jest zgodne z ogólnie przyjętymi danymi naukowymi. - naruszenie art. art. 7, 10 i 77 k.p.a., w ten sposób, iż organ wydający zaskarżoną decyzję nie podjął wszelkich niezbędnych czynności koniecznych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ocenie odwołującej się nie organ zebrał w sposób wyczerpujący wszystkich koniecznych dowodów, w szczególności nie wyjaśnił w toku granicznego postępowania kontrolnego, czy w/w środek spożywczy specjalnego żywieniowego przeznaczenia spełnia wymagania w zakresie wymagań zdrowotnych i w związku z tym może być przeznaczony do spożycia przez ludzi, czy też wymagań tych nie spełnia i nie może być spożywany przez ludzi. Jednocześnie przed wydaniem zaskarżonej decyzji Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny nie umożliwił skarżącej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. - naruszenie art. 106 § 1 k.p.a. poprzez uzależnienie przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego wydania świadectwa spełniania wymagań zdrowotnych stwierdzającego, że środek spożywczy spełnia wymagania w zakresie wymagań zdrowotnych i w związku z tym może być przeznaczony do spożycia przez ludzi, od zajęcia stanowiska przez inny organ administracji - Głównego Inspektora Sanitarnego, w sytuacji, gdy brak jest przepisu, który wymagałby zajęcie takiego stanowiska przez ten organ administracji. - naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ten sposób, iż zaskarżona decyzja zawierała niewłaściwe wskazanie podstawy prawnej oraz że nie zawierała wszystkich elementów wymaganych przez przepisy prawa. W szczególności wskazano na wymienienie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 4 ust. 1 pkt 3a ww. ustawy, który w przedmiotowej sprawie nie powinien mieć zastosowania, ponieważ, zdaniem odwołującej się, przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest kwestia jakości zdrowotnej żywności. Odwołująca wskazała również na brak w podstawie prawnej decyzji konkretnego przepisu rozporządzenia Komisji (WE) Nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego. Ponadto, w ocenie odwołującej się, uzasadnienie decyzji praktycznie nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego. - naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. i art. 130 § 2 k.p.a. poprzez wskazanie w pouczeniu decyzji, że jest ona wykonalna chociaż faktycznie nie został jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności - naruszenie art. 129 § 1 k.p.a. poprzez wskazanie w pouczeniu decyzji adresu organu odwoławczego do którego należy przesłać odwołanie, zamiast adresu Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego za pośrednictwem którego należy wnieść odwołanie. - naruszenie art. 82 ust. 1- 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie w dniu 17 grudnia 2010 r. świadectwa nr [...] zawierającego rozstrzygnięcie, o którym nie wspomina art. 82 ww. ustawy. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 16 marca 2011 r., działając podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W nagłówku decyzji znalazł się zapis "Pani M. K. Prezes Zarządu A [...]"; z kolei w rozdzielniku na stronie ósmej decyzji zawarto zapis "Otrzymują: [...] Pani M. K. K. prowadząca działalność gospodarczą A [...]". W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na uwzględnienie zasługują cztery z podniesionych w odwołaniu zarzutów. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji naruszył art. 107 § 1 i 3 k.p.a. nie wskazując konkretnego przepisu rozporządzenia nr 953/2009. Artykuł 2 przedmiotowego aktu normatywnego stanowi bowiem, iż spośród substancji należących do kategorii podanych w załączniku do rozporządzenia tylko te wymienione i zgodne, w razie potrzeby, z odpowiednimi specyfikacjami, mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych w produkcji środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego objętych dyrektywą 2009/39/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego. Nadto w ocenie organu odwoławczego organ I instancji naruszył artykuły 7 i 77 k.p.a. obligujące do podjęcia wszystkich niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art.108 § 1 i art. 130 § 2 k.p.a. poprzez zawarcie w decyzji stwierdzenia sugerującego, iż decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności oraz art. 129 § 1 k.p.a. poprzez brak podania adresu organu, który wydał decyzję. W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku A Spółka z o.o. w G. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 77 § 4 zd. 1 k.p.a. i nieuwzględnienie w niniejszej sprawie faktów powszechnie znanych, dotyczących stosowania substancji acetyl L- karnityna, które zostały uznane w roku 2010 przez Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie za środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego; - art. 77 § 4 zd. 2 k.p.a. i brak zakomunikowania stronie o fakcie znanym mu z urzędu w sytuacji gdy organ ten w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji informuje o stanowisku przekazanym przez Komisję Europejską do Głównego Inspektora Sanitarnego, a skarżąca takich informacji nie posiadała w toku całego postepowania. - art. 107 § 3 k.p.a. i niesporządzenie pełnego uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji w - art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 rozporządzenia Nr 953/2009 oraz art. 7 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 11.04.2011 r. i art. 77 § 1 k.p.a. i nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub zlecenia tych czynności organowi I instancji także w zakresie, w jakim przepis art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego uprawnia organ odwoławczy do tego, aby wezwać skarżącą lub zgłosić do niej wniosek o przedstawienie ekspertyzy naukowej i danych potwierdzających, że zastosowanie środka spożywczego specjalnego żywieniowego przeznaczenia [...] jest zgodne z ogólnie przyjętymi danymi naukowymi. - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż w przedmiotowej sprawie, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny powinien wydać decyzję o uchyleniu decyzji organu I Instancji i umorzeniu postępowania w sprawie, natomiast organ II Instancji wydał decyzję o uchyleniu decyzji Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego celem ponownego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem skarżącej takie rozstrzygnięcie było błędne ponieważ decyzja organu I Instancji jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność. Nieważność ta polegała na braku podstawy prawnej do wydania decyzji przez organ I Instancji, co stanowiło naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 zd. 1 k.p.a. oraz na tym, że w sprawie z wniosku skarżącej z dnia 15 grudnia 2010 r. o przeprowadzenie granicznej kontroli sanitarnej, została już wydana inna ostateczna decyzja administracyjna w postaci świadectwa nr [...] z dnia 17 grudnia 2010 r. zawierająca rozstrzygnięcie sprawy w postaci złożenia produktu do magazynu importera co stanowiło naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ponadto zarzucono organowi odwoławczemu: - naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 11.04.2011 r. w zw. z art. 7 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 11.04.2011 r. oraz art. 15 k.p.a., i wydaniu decyzji kasacyjnej uchylającej decyzję Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji braku występowania przesłanek dla podjęcia takiej decyzji - naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez organ odwoławczy tj. art. 4 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i w konsekwencji tego uznanie, że przepis ten określający jedynie zakres działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w odniesieniu do nadzoru nad jakością zdrowotną żywności może stanowić, jako przepis prawa materialnego, podstawę prawną do wydania decyzji przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego oraz uznanie, że przepis ten ma zastosowanie do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej podniósł m.in, że decyzja organu odwoławczego została skierowana do M. K. podczas gdy wnioskodawcą w sprawie była A Sp. z o.o., w której w/w osoba jest prokurentem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest jej skierowanie do osoby nie będącej stroną w sprawie. Importerem produktu o nazwie [...] i podmiotem wnioskującym o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej środka spożywczego była skarżąca w niniejszej sprawie Aspółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w G. Jak wynika z odpisów KRS znajdujących się w aktach sprawy – aktualnych w dacie składania wniosku i wydawania zaskarżonej decyzji funkcję Prezesa Zarządu A spółki z o.o. z siedzibą w G. pełnił L. K., zaś prokurentem była M. K. Będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 marca 2011r. skierowana została – według nagłówka - do "M. K.o Prezesa Zarządu A". W "rozdzielniku" decyzji wskazano, że decyzję otrzymuje jako strona w sprawie "Pani M. K. K. prowadząca działalność gospodarczą A". Zatem adresatem decyzji organ odwoławczy uczynił podmiot nie będący stroną postępowania - M. K., która jako osoba fizyczna jest odrębnym podmiotem gospodarczym. Tożsamość nazwy pod którą działalność gospodarczą prowadzi M. K. oraz spółka z o.o. A nie ma wpływu na ocenę, że są to dwa odrębne podmioty prawa, a ich uprawnienia i obowiązki bynajmniej się nie pokrywają. Skoro zatem zaskarżona decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania, co wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 156 §1 pkt 4 k.p.a. zaś przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nakazuje sądowi stwierdzenie nieważności decyzji jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., to rzeczą sądu było stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, to uznać je należy za zasadne w takim zakresie, w jakim dotyczą wadliwego postrzegania przez organy administracji relacji pomiędzy postępowaniem prowadzonym przez organy granicznej inspekcji sanitarnej w związku z wnioskiem strony skarżącej i postępowaniem Głównego Inspektora Sanitarnego prowadzonego w związku ze zgłoszeniem pierwszego wprowadzenia do obrotu środka spożywczego. Istotnie oba te postępowania uznać należy za niezależne wobec siebie. Żaden przepis prawa nie pozwala na przyjęcie, że organ granicznej inspekcji sanitarnej może wstrzymywać ostateczne załatwienie sprawy należącej do jego kompetencji do czasu zajęcia stanowiska przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Nie może zostać uwzględniony argument celowościowy, powołujący się na lepsze przygotowanie eksperckie Głównego Inspektora do oceny przedkładanych przez importera dokumentów. Z tego już powodu za wadliwą należało uznać decyzję organu I instancji. Nieuzasadnione są natomiast te zarzuty strony skarżącej, które sprowadzają się do twierdzenia, że skoro określone składniki produktu [...] zostały już uprzednio dopuszczone do obrotu bez zastrzeżeń ze strony organów inspekcji sanitarnej – to przesądza to o tym, że bezprzedmiotowa jest analiza obowiązujących przepisów prawa celem ustalenia czy towary objęte graniczną kontrolą sanitarną spełniają wymagania zdrowotne. Przepis art. 2 rozporządzenia Komisji z dnia 13 października 2009 r. Nr 953/2009 w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (Dz.U.UE.L.09.269.9) dokonuje podziału substancji dodawanych w szczególnych celach odżywczych w produkcji środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego objętych dyrektywą 2009/39/WE w zależności od tego, czy należą one do kategorii podanych w załączniku do rozporządzenia. Jeśli tak, to w stosunku do takich substancji dopuszcza do użycia w tej produkcji tylko te, które wymienione są w załączniku (art. 2 ust. 1 rozporządzenia), jeśli natomiast chodzi o substancje, które nie należą do kategorii wymienionych w załączniku (art. 2 ust. 2 rozporządzenia), to co do zasady dopuszczalne jest ich dodawanie w szczególnych celach odżywczych do produkcji środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego. Ponieważ składnik acetyl-L-karnityny wchodzący w skład produktu [...] nie jest wymieniony w załączniku, jednocześnie będąc substancją, która kwalifikuje się do kategorii już wymienionej w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 953/2009 tj. "Kategoria 4. Karnityna i tauryna" – to na podstawie art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia nie może być dodawany w szczególnych celach odżywczych w produkcji środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego objętych dyrektywą 2009/39/WE. Taka interpretacja art. 2 rozporządzenia nie budzi wątpliwości, z uwagi na jednoznaczne użycie w art. 2 ust. 1 słów "tylko te" w odniesieniu do substancji wymienionych w załączniku. Zatem stwierdzić trzeba, że ze względu na obecność acetylu-L-karnityny, produkt "[...] nie spełnia wymagań określonych rozporządzeniem 953/2009. W takiej sytuacji zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej podejmuje działania określone w art. 18-21 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. U.E. z dnia 30.04.2004r. L 191/1). Zaprezentowana powyżej wykładnia przepisu art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 953/2009 mająca kapitalne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy czyni zbędnym szczegółowe ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi odnoszących się do braku spełnienia przez produkt wymogów zdrowotnych albowiem jednoznacznie wskazuje, iż obowiązujący przepis prawa wspólnotowego rozstrzyga czy możliwe jest uznanie produktu objętego zgłoszeniem w tej sprawie za spełniający wymagania zdrowotne. Tym samym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje zarzut, iż do obrotu dopuszczony został inny produkt o nazwie Mental Fokus również zawierający acetyl-L.karnityny. Sąd zwraca uwagę, iż przedmiotem jego kontroli są konkretne decyzje organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej i jego kognicja obejmuje ocenę legalności wyłącznie przedmiotowych decyzji. Nie sposób podzielić argumentu strony skarżącej jakoby organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie z uwagi na rozstrzygnięcie dokonane w postaci świadectwa z dnia 17 grudnia 2010 r. zezwalające na złożenie produktu do magazyny importera. Świadectwo to, znajdujące się w aktach administracyjnych nie stanowi rozstrzygnięcia wniosku o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej ( k-[...] akt adm.). Jego istota sprowadza się bowiem do uwzględnienia wniosku strony skarżącej zawartego w piśmie zatytułowanym "oświadczenie" z 16 grudnia 2010 r., w którym skarżąca spółka zwróciła się o "warunkową odprawę" w celu złożenia towaru w magazynie przystosowanym do składowania towarów spożywczych. Świadectwo z 17 grudnia 2010 r. nie zawiera bynajmniej rozstrzygnięcia w przedmiocie spełnienia wymagań zdrowotnych, a zatem nie stanowi decyzji administracyjnej stanowiącej załatwienie sprawy granicznej kontroli sanitarnej produktu [...] - której wydanie mogłoby rodzić skutek w postaci bezprzedmiotowości dalszego postępowania prowadzonego przez organy inspekcji sanitarnej. Odnosząc się do kolejnego z zarzutów skargi należy stwierdzić, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 122 poz. 851 ze zm.) jest przepisem kompetencyjnym nakładającym na organy inspekcji sanitarnej obowiązek kontroli przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących nadzoru nad jakością zdrowotną żywności. Przepis ten nie może być samoistną podstawą wydania decyzji administracyjnej, może natomiast stanowić podstawę do podejmowania czynności i wydawania decyzji opartych na konkretnych przepisach prawa materialnego (zarówno krajowego jak i wspólnotowego) dotyczących wymagań higienicznych i zdrowotnych stawianych wobec produktów żywnościowych. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1pkt 2 i art.145 §1 pkt 1 lit.a oraz art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w punktach 1 i 2 wyroku. Wobec uwzględnienia skargi o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.