III SA/Gd 213/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki jawnej w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 marca 2010 r. nr [...] i [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru oraz podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę. W przedmiotowej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 marca 2010 r. nr [...] i [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru oraz podatku od towarów i usług wniosła "A" Spółka jawna w O. Wobec stwierdzonych braków formalnych skargi, w wykonaniu zarządzenia z dnia 26 maja 2010 r., na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wezwano skarżącą do nadesłania odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz do podania wartości przedmiotu zaskarżenia (odrębnie w zakresie zobowiązań podatkowych oraz odrębnie w zakresie długu celnego). W przedmiotowym zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi. Zgodnie ze zwrotnym poświadczeniem odbioru znajdującym się w aktach sprawy (k. 23 akt) skarżącej wezwanie doręczono w dniu 31 maja 2010 r. W zakreślonym terminie skarżąca spółka wezwania Sądu jednak nie wykonała, gdyż korespondencja do Sądu została wysłana w dniu 9 czerwca 2010 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym). Ponadto, w niniejszej sprawie na uwagę zasługuje również kwestia samego wniesienia przedmiotowej skargi. Zgodnie bowiem z przepisem art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi o czym poinformowano stronę w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z prezentowanym w doktrynie stanowiskiem zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) na adres właściwego organu administracji publicznej (por: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 248). Podobne stanowisko zaprezentował m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w postanowieniu z dnia 20 października 2004 r. podniósł, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 P.p.s.a. Nie ma więc znaczenia, że skarżący w otwartym terminie złożyli skargę w organie niewłaściwym (sądzie), gdyż decyduje data przekazania jej organowi właściwemu. Skoro nastąpiło to po terminie, skarga jest spóźniona (sygn. akt IV SA/Gl 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116). Z akt sprawy wynika, że decyzja organu odwoławczego została doręczona stronie skarżącej w dniu 22 marca 2010 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia skargi na ww. decyzję upływał w dniu 21 kwietnia 2010 r. Strona skarżąca pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji wniosła w ww. terminie skargę, jednakże nie do organu administracji, lecz bezpośrednio do tutejszego Sądu. Przekazanie przedmiotowej skargi zgodnie z właściwością nastąpiło w dniu 23 kwietnia 2010 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.