III SA/Gd 215/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 13 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę. Decyzją z dnia 13 grudnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania Ł. W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia 9 listopada 2016 r. o odmowie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika - S. M., z tytułu ukończenia nauki zawodu stolarza, za okres od 11 lutego 2014 r. do dnia 31 sierpnia 2016 r. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 70 b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 1943) oraz § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2010 r., Nr 244, poz. 1626 ze zm.). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 3 października 2016 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek Ł. W. o dofinansowanie pracodawcy kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Do przedmiotowego wniosku Ł. W. dołączył: zaświadczenie o ukończeniu rzemieślniczej nauki zawodu przez S. M. wraz ze świadectwem czeladniczym z dnia 16 września 2016 r., umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, świadectwo ukończenia przez Ł. W. liceum profilowanego o profilu kształtowanie środowiska, zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczący prowadzonej przez wnioskodawcę od 2009 r. działalności gospodarczej w zakresie produkcji wyrobów stolarskich i ciesielskich oraz oświadczenie i formularz informacji składane przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Pismem z dnia 27 października 2016 r. Ł. W. został wezwany do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych wraz z dokumentem potwierdzającym staż pracy nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego. W związku z wezwaniem organu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, Ł. W. przedłożył posiadane świadectwa pracy, w celu udokumentowania co najmniej sześcioletniego stażu pracy. Wskazał jednocześnie, że jako absolwent liceum profilowanego nie miał możliwości zdobycia tytułu zawodowego. Decyzją z dnia 9 listopada 2016 r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił wnioskodawcy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika wskazując, że ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, że wnioskodawca posiada tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego nauczał. Wymóg ten określono w treści § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. W związku z powyższym wnioskodawca nie może otrzymać dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego. W świetle art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie kosztów kształcenia przysługuje jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w odrębnych przepisach. W odwołaniu od powyższej decyzji Ł. W. wniósł o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia i orzeczenie co do istoty sprawy. W ocenie odwołującego decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 70b ustawy o systemie oświaty oraz § 10 ust. 2 pkt 2, ust. 3, 4 i 5 pkt 3 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, wynikające z błędnej wykładni językowej i celowościowej. Ponadto odwołujący się zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 6, 7, 11, 77 § 1 i art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia 13 grudnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 70 b ust. 1 ustawy o systemie oświaty warunkami przyznania dofinasowania jest ukończenie nauki zawodu i zdanie egzaminu końcowego przez młodocianego pracownika (pkt 2 wyżej wskazanego. przepisu) i oraz posiadanie przez pracodawcę lub osobę zatrudnioną u pracodawcy kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego (pkt 1). W ocenie organu drugi z powyższych warunków nie został w realiach rozpatrywanego przypadku spełniony, mając na uwadze treść § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu. Zgodnie z tą regulacją instruktorzy praktycznej nauki zawodu, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny oraz "świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie, niż ten którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego. Dokonując wykładni gramatycznej wskazanego przepisu organ uznał, że w przypadku pracodawców posiadających przygotowanie pedagogiczne (lub kurs pedagogiczny), świadectwo ukończenia liceum profilowanego, kształcącego w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać (lub świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum, techników uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten którego będą nauczać) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy (po uzyskaniu tytułu zawodowego), warunkiem koniecznym dla uznania, że pracodawcy ci mają kwalifikacje do prowadzenia przygotowania zawodowego, jest ponadto posiadanie przez nich tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego będą nauczać. Ł. W. nie udokumentował jednak w toku postępowania posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego naucza. Z tej przyczyny organ odmówił przyznania dofinansowania wskazując, że wnioskodawca nie wykazał, aby posiadał kwalifikacje do prowadzenia przygotowania zawodowego. W skardze na wyżej wskazaną decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Ł. W. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia w celu przyznania dofinansowania należnych mu kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Skarżący podkreślił, że choć na dzień złożenia wniosku nie posiadał tytułu mistrza w zawodzie (tytuł ten uzyskał bowiem dopiero w dniu 10 listopada 2016 r. ), to spełniał wszystkie określone prawem wymogi przyznania dofinansowania, w tym kwalifikacje do prowadzenia przygotowania zawodowego określone w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu. W dniu 11 lutego 2014 r. skarżący był pracodawcą, ukończył liceum profilowane, posiadał ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu i legitymował się sześcioletnim stażem pracy w zawodzie, nabytym po uzyskaniu tytułu zawodowego. W ocenie strony skarżącej organy dokonały w przedmiotowej sprawie błędnej interpretacji art. 70 b ustawy o systemie oświaty oraz § 10 ust. 2 pkt 2, ust. 3, 4 i 5 pkt 3 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Dla stwierdzenia posiadania kwalifikacji do nauki zawodu nie jest bowiem, wbrew twierdzeniu organów, wymagane łączne spełnienie przesłanek z § 10 ust. 5 określonych w pkt 1, 2, 3 i 4 tego przepisu. W ocenie skarżącego, konstrukcja § 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu wskazuje, że ustawodawca przewidział kilka równorzędnych warunków, które musi spełnić instruktor praktycznej nauki zawodu nie mający tytułu mistrza w zawodzie, przy czym każdy z tych warunków stanowi samodzielną podstawę – przy współistnieniu z ukończonym kursem pedagogicznym lub przygotowaniem pedagogicznym – do uznania, że instruktor może prowadzić szkolenie zawodowe młodocianych i z tego tytułu starać się o uzyskanie stosownego dofinansowania. Zdaniem skarżącego organy naruszyły ponadto szereg przepisów postępowania, to jest art. 6, 7, 11, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postepowania administracyjnego, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, nieodniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu w zakresie prawidłowej interpretacji wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego oraz poprzez dowolną ocenę przedłożonego przez skarżącego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Kolegium podkreśliło, że wbrew twierdzeniom skarżącego w zakwestionowanej decyzji nie wskazano, aby dla uzyskania dofinansowania konieczne było łączne spełnienie warunków określonych w pkt 1, 2, 3 i 4 z § 10 pkt 5 powyższego rozporządzenia. Odmowa przyznania dofinansowania wiązała się w realiach sprawy wyłącznie ze stwierdzeniem, że skarżący nie udokumentował posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego naucza, czyli posiadania kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego, zgodnie z właściwymi w odniesieniu do skarżącego wytycznymi zawartymi w pkt 3 § 10 pkt 5 wskazanego rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 grudnia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia 9 listopada 2016 r. o odmowie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, S. M., z tytułu ukończenia nauki zawodu stolarza, za okres od 11 lutego 2014 r. do dnia 31 sierpnia 2016 r. Spór w rozpatrywanej istocie dotyczy właściwej interpretacji § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. § 10 ust. 5 rozporządzenia reguluje wymogi kwalifikacyjne przewidziane dla instruktorów praktycznej nauki zawodu nie mających tytułu mistrza w zawodzie. Poszczególne cztery punkty tego ustępu różnią się w pierwszej kolejności rodzajem wymaganego wykształcenia. W realiach sprawy należy ograniczyć się wyłącznie do punktu trzeciego, gdyż w tym punkcie mowa jest o liceum profilowanym, a więc szkole, jaką ukończył skarżący. Oceniając zatem stan faktyczny sprawy w kontekście § 10 ust. 5 pkt 3 cytowanego rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu należy zauważyć, że – podobnie jak pozostałe punkty – punkt ten przewiduje trzy kryteria, których łączne spełnienie uprawnia do wykonywania funkcji instruktora zawodu. Pierwsze z nich dotyczy wykształcenia ponadgimnazjalnego. Drugim kryterium jest posiadanie tytułu zawodowego – robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać. Ostatnim kryterium jest sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu powyższego tytułu zawodowego. Wadliwość argumentacji skarżącego wynika w ocenie Sądu z błędnej interpretacji omawianego przepisu i pomieszania wskazanych kryteriów. Mianowicie skarżący tytuł zawodowy instruktora powiązał z ukończoną przez niego szkołą, gdy tymczasem chodzi o tytuł w zawodzie, który ma być nauczany. Zastosowane przez normodawcę rozróżnienie uwidacznia się m.in. w przypadku absolwenta liceum profilowanego, który nie uzyskuje żadnego tytułu zawodowego, a jednak może być instruktorem, jeżeli spełni pozostałe dwa wymogi. W ocenie Sądu, użycie w przepisie alternatyw nierozłącznych "lub" oraz koniunkcji "i" także wskazuje na to, że wymóg posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w nauczanym zawodzie odnosi się do wszystkich rodzajów wykształcenia wymienionych w tym przepisie. Zapatrywanie to potwierdza nadto sformułowanie wymogu 6 – letniego stażu pracy "w tym zawodzie", który ma być nabyty "po uzyskaniu tytułu zawodowego". Staż pracy odnosi się zatem do zawodu, który będzie nauczany i co do którego instruktor posiada tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie. Również z punktu widzenia ratio legis powyższej regulacji wykładania wskazanego przepisu zastosowana przez organy jest zasadna. Jest bowiem oczywiste, że instruktor powinien mieć praktykę w zawodzie, którego będzie nauczał nabytą po uzyskaniu tytułu zawodowego (§ 10 ust. 5 pkt 3 in fine rozporządzenia). W związku z powyższym zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Identycznie należy ocenić zarzuty naruszenia prawa procesowego. Organy orzekające nie naruszyły bowiem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Wydanie kwestionowanych decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanych w rozpatrywanych sprawach rozstrzygnięć (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Dokonana przez organy ocena nie nosi nadto cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Wydane przez organy decyzje zawierają również wszystkie wymagane przez przepis art. 107 § 3 k.p.a. elementy. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.