III SA/Gd 217/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Wojewody z dnia 25 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych. 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu B.B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem zwrotu poniesionych wydatków. J. J. zwrócił się o podanie adresu zamieszkania T. Ch. wskazując, że osoba ta mieszka w Areszcie Śledczym w G. przy ul. [...]. J. J. został poinformowany przez Prezydenta Miasta o treści przepisów normujących udostępnianie danych osobowych. Został wezwany do uiszczenia opłaty w wysokości 31 zł za udostępnienie danych dotyczących T. Ch. z informacją, że przypadku jej nie uiszczenia wniosek pozostanie nie rozpatrzony. Został też wezwany do podania bliższych danych osobowych T. Ch., np. imion rodziców, daty urodzenia. J. J. wskazywał, że do podania adresu T. Ch. zobowiązał go Sąd Okręgowy w związku z toczącą się sprawą cywilną, wobec czego należy się zwrócić o podanie bliższych danych do tegoż Sądu lub Aresztu Śledczego, bowiem on ich nie posiada. Wnosił o zwolnienie go od opłaty, bowiem nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi. Prezydent Miasta decyzją z dnia 28 stycznia 2009 r. odmówił wnioskodawcy udostępnienia danych dotyczących zameldowania T. Ch. W uzasadnieniu podał, że mimo wezwania J. J. nie przesłał żadnych dokumentów świadczących o jego interesie prawnym, nie uiścił stosownej opłaty, ani też nie wskazał żadnych bliższych danych dotyczących T. Ch. W odwołaniu od tej decyzji (k. 45 akt niniejszej sprawy) J. J. twierdził, że wykazał interes faktyczny i prawny w uzyskaniu danych adresowych. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda, powołując się m.in. na art. 44 h ust. 2 pkt 1 i art. 44 h ust. 9 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, decyzją z dnia 25 lutego 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że interes prawny wnioskodawcy w uzyskaniu danych wynika z wezwania Sądu Okręgowego, natomiast wnioskodawca nie dołączył opłaty, która jest wymagana do uzyskania żądanej informacji, a ustawa nie przewiduje możliwości zwolnienia od takiej opłaty. W tej sytuacji nie było możliwości udzielenia żądanej informacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję J. J. zarzucił organowi naruszenie art. 44 h ust. 2 pkt 1 i ust. 9 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stwierdził, że przedstawił dokumenty świadczące o istnieniu interesu prawnego w uzyskaniu danych adresowych. Zarzucił, że przepisy k.p.a. nie stoją na przeszkodzie, by go od żądanych opłat zwolnić. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Przepis art. 44 h ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t.j. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" , określa zasady udostępniania danych ze zbiorów meldunkowych. Art. 44 h ust. 2 pkt 1 ustawy, na który powoływał się organ odwoławczy stanowi, że dane ze zbiorów meldunkowych mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym- jeżeli wykażą w tym interes prawny. Zgodnie z ustawą odmowa udostępnienia danych albo cofnięcie zgody na ich udostępnienie następuje w drodze decyzji administracyjnej ( art. 44 i ust. 5 oraz 7 ). Organ uznał, że skoro skarżący nie uiścił należnej opłaty, do uiszczenia której był wzywany, danych nie można było udostępnić. Art. 44 h ust. 2 pkt 9 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest przepisem szczególnym regulującym zagadnienie pobierania opłat m.in. za udostępnianie danych osobowych ze zbiorów meldunkowych. Organy prawidłowo twierdziły, że przepisy ustawy nie przewidują zwolnienia od takiej opłaty, jednak pominęły fakt uregulowania kwestii ustalania i uiszczania opłat w postępowaniu administracyjnym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Z art. 261 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które powinny być wyłożone z góry, organ powinien wyznaczyć stronie termin do ich wniesienia, a po upływie tego terminu podanie powinno być zwrócone lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana. Należy też zwrócić uwagę na art. 267 k.p.a., w myśl którego w razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat, kosztów i innych należności związanych z tokiem postępowania organ administracji publicznej może ją zwolnić w całości lub części od ponoszenia tych opłat, kosztów i należności. Wydając decyzję organ rozpoznał sprawę merytorycznie. Należy jednak zauważyć, że już organ pierwszej instancji zobowiązywał skarżącego do bliższego zindywidualizowania osoby, której adres miałby być skarżącemu udostępniony. Przepis art. 44 h ust, 2 pkt 1 ustawy stanowi, że dane ze zbiorów meldunkowych mogą być udostępnione w przypadku wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego w ich udostępnieniu. Organ uznał, że interes ten istnieje, jednak stwierdzić trzeba, że w tym przypadku należy uznać, że interes ten skarżący ma wobec konkretnej osoby- tegoż T. Ch., wobec którego wystąpił z powództwem do sądu powszechnego, nie zaś wobec wszystkich osób o takim imieniu i nazwisku, które figurować mogą w zbiorach meldunkowych. Skoro skarżący już przez organ pierwszej instancji był wzywany do podania bliższych danych, pozwalających na zindywidualizowanie osoby, której adres miałby być udostępniony, a skarżący mimo wezwania tego nie uczynił, nie było podstaw do udostępnienia żądanych przez skarżącego danych z powyższego względu. W tej sytuacji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Sąd uznał skargę za bezzasadną, bowiem naruszenie art. 44 h ust. 9 pkt 2 ustawy nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 250 p.p.s.a.