III SA/Gd 218/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 53/17 zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 listopada 2018 r. wydanym w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę T. B. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 53/17 na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Podstawę prawną odrzucenia skargi stanowił art. 220 § 3 p.p.s.a. , bowiem skarżący, mimo wezwania, nie uiścił wpisu od skargi. Postanowienie powyższe jest prawomocne od dnia 21 lutego 2019 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – matkę C. B. - w dniu 14 lutego 2022 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Gd 53/17. W uzasadnieniu skargi o wznowienie stwierdził, że podstawą wznowienia jest nieważność postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku naruszył zasady niezawisłości sędziowskiej – sędziowie nie zostali wyłączeni od rozpoznania sprawy, sami od rozpoznania sprawy też się nie wyłączyli. Skarżący nie został też zwolniony od kosztów sądowych, mimo że powinien być od nich zwolniony z uwagi na sytuację finansową i zasady współżycia społecznego. Odwołał się do orzecznictwa Sądu Najwyższego na gruncie art. 102 kodeksu postępowania cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie przed sądami administracyjnymi normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako "p.p.s.a."), nie zaś ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego ( tj. Dz.U. z 2021 r., poz.1805 ze zm.), której przepisy skarżący licznie przywołał w treści skargi o wznowienie postępowania sądowego. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza możliwość obalenia prawomocnego orzeczenia, jednak tylko w sytuacjach określonych prawem. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego normują przepisy art. 270 – 285 p.p.s.a. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. , można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W niniejszej sprawie skarga o wznowienie dotyczy postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 53/17. W przypadku wniesienia skargi o wznowienie postępowania Sąd na posiedzeniu niejawnym bada najpierw, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę ( art. 280 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej fazie postępowania wznowieniowego bada się jedynie to, czy w ogóle wskazana przesłanka wznowieniowa została wymieniona w przepisach art. art. 271-273 p.p.s.a. Nie dokonuje się merytorycznej oceny tej przesłanki, bowiem należy to do kolejnej fazy postępowania. Zgodnie z art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Wskazywane przez skarżącego w skardze o wznowienie okoliczności mogą mieścić się w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. oraz w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Merytoryczna ocena ich faktycznego wystąpienia mogłaby być jednak dokonana dopiero w kolejnej fazie postępowania, to jest po ustaleniu, że skarga o wznowienie została wniesiona w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W ocenie Sądu skarżący nie dochował terminu do wniesienia skargi o wznowienie, określonego przywołanym art. 277 p.p.s.a. Wskazywane przez niego w skardze o wznowienie okoliczności – przy czym Sąd nie dokonuje w tym miejscu oceny zasadności twierdzeń skarżącego - były znane mu już w trakcie toczącego się postępowania, którego skarga o wznowienie dotyczy, czyli postępowania o sygn. akt III SA/Gd 53/17. Skarżący powołuje się bowiem na niewyłączenie lub niewyłączenie się sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku od rozpoznania sprawy, której dotyczy skarga o wznowienie. Podobnie znana była mu okoliczność nie uzyskania zwolnienia z kosztów sądowych w tym postępowaniu. Licząc termin do wniesienia skargi o wznowienie zgodnie z treścią końcowego fragmentu przepisu art. 277 zd.2 p.p.s.a., czyli od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu , termin ten rozpoczął bieg od dnia 12 grudnia 2018 r. , a skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania w dniu 14 lutego 2022 r. W tym stanie rzeczy, skoro skarżący nie wniósł skargi o wznowienie postępowania w terminie, Sąd, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę o wznowienie postępowania.