III SA/Gd 219/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w G. z dnia 10 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. R. D. w dniu 14 marca 2006 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na odmowę przydziału lokalu mieszkalnego wnosząc o "stwierdzenie bezzasadności odmowy przydzielenia skarżącemu lokalu mieszkalnego położonego w S. ul. [...]". W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 28 lutego 2006 r. złożył do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] wniosek o przydział lokalu mieszkalnego, który obecnie zajmuje jako kwaterę tymczasową. Natomiast w dniu 10 marca 2006 r. skarżący został powiadomiony przez pełniącego obowiązki Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej Komendy Wojewódzkiej Policji nadkom. mgr K. C. o przyjęciu jego wniosku o przydział lokalu na ewidencję oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego. W piśmie tym, odnosząc się do zgody wnioskodawcy na przydzielenie mu aktualnie zajmowanego lokalu, wyżej wymieniony stwierdził, że dysponentem lokalu jest Komendant Powiatowy Policji w K., zatem nie ma możliwości przydzielenia go skarżącemu przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. W ocenie skarżącego właściwym do wydania decyzji w tej sprawie jest jednak [...] Komendant Wojewódzki Policji [...]. Wbrew stanowisku organu warunkiem koniecznym do wydania wskazanej decyzji jest to, aby lokal był fizycznie i prawnie wolny oraz aby wydał ją uprawniony organ – dysponent lokalu. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując pogląd, że dysponentem przedmiotowego lokalu jest Komendant Powiatowy Policji w K. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż ustawodawca nie przewidział możliwości wydania decyzji o odmowie przydziału lokalu mieszkalnego lub kwatery tymczasowej, zatem czynność taka ma charakter czynności materialno-technicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Rozwinięcie powyższego przepisu stanowi art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie p.p.s.a.), który przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Mając na uwadze charakter i formę skarżonego pisma należy stwierdzić, iż nie mieści się ono w żadnej z wyżej wymienionych kategorii aktów organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych. W ocenie Sądu jest to jedynie pismo o charakterze informacyjnym, które nie przyznaje, ani nie pozbawia skarżącego żadnych uprawnień. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.