III SA/Gd 219/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie o sygn. 3 II SA/Gd 1707/01 ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego [...] z dnia 4 kwietnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za brak osobnej kwatery stałej postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. K. Z. wniósł skargę o wznowienie postępowania wskazując jako jej podstawę art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uzasadniając przyjętą podstawę wznowienia skarżący podniósł, iż na rozprawie w dniu 18 marca 2004 r. uczestniczył bez fachowej pomocy adwokata; w jego ocenie taka pomoc nie była bowiem potrzebna gdyż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 1997 r. był dla niego korzystny. Co równie ważne, na ogłoszenie wyroku w dniu 1 kwietnia 2004 r. skarżący nie stawił się będąc w przeświadczeniu, iż wydany w sprawie wyrok będzie doręczony z urzędu. Poza wskazaniem i uzasadnieniem podstawy wznowienia skarżący wskazał również, iż nikt nie powiadomił go o zmianie przepisów mimo obowiązku określonego w art. 6 w/w aktu normatywnego. Stąd też wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W celu zaś zaskarżenia wyroku zwrócił się do początkowo do Rzecznika Praw Obywatelskich o wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie stosownej uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Skierował również bezskutecznie pisma do Prokuratora Generalnego RP oraz Prezesa NSA. W zaistniałej sytuacji jedynym środkiem prawnym wzruszenia prawomocnego orzeczenia z dnia 1 kwietnia 2004 r. pozostaje skarga o wznowienie postępowania. Skarżący jest bowiem całkowicie przekonany o słuszności swoich racji a sprawa pozostaje nadal niewyjaśniona. Badając na posiedzeniu niejawnym, czy wniesiona przez K. Z. skarga o wznowienie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z powołanym przez skarżącego art. 271 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można żądać wznowienia postępowania, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Ze stanu sprawy, której dotyczy skarga o wznowienie postępowania, wynika, że skarżący w żaden sposób nie był pozbawiony możności działania. Miał bowiem możliwość składania pism procesowych i jak wynika z akt sprawy z możliwości tej korzystał. Nadto był obecny na rozprawie, o której został prawidłowo zawiadomiony. Faktem jest, iż nie był obecny na ogłoszeniu wyroku w dniu 1 kwietnia 2004 r. jednakże jak wynika z uzasadnienia skargi o wznowienie nieobecność ta była w pełni świadoma. Skarżący znał zaś termin publikacji wyroku i w przypadku planowanej nieobecności z łatwością mógł się dowiedzieć jakie rozstrzygnięcie zapadło w przedmiotowej sprawie. W przypadku stawiennictwa na ogłoszenie wyroku skarżący zostałby z kolei pouczony o możliwości złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Niestawiennictwo skarżącego z powodu jedynie subiektywnej pewności co do uwzględnienia jego skargi oznaczało w istocie niedołożenie należytej staranności w trosce o własne interesy. Nie można nadto przyjąć, iż skarżący nie był należycie reprezentowany; fakt, że skarżący nie był reprezentowany przez adwokata nie oznacza bowiem braku należytej reprezentacji. Podstawa ta dotyczy, w przypadku osób fizycznych, jedynie tych sytuacji, w których osoby fizyczne nie mają zdolności do czynności prawnych i z tej przyczyny w postępowaniu sądowym muszą być reprezentowane przez przedstawicieli ustawowych w świetle dyspozycji art. 27 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazuje na to także treść art. 277 w/w ustawy, gdzie w kontekście braku należytej reprezentacji mówi się o przedstawicielu ustawowym strony. W orzecznictwie sądowym, na tle wykładni art. 401 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm.), który w istocie zawiera podobną w treści podstawę wznowienia, przyjmuje się, iż brak należytej reprezentacji strony występuje jedynie wtedy, gdy przedstawiciel ustawowy strony nie mającej zdolności procesowej utracił ten przymiot; brak należytej reprezentacji nie oznacza natomiast braku pełnomocnika procesowego w danym postępowaniu (por. w tej materii postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1999 r., II UKN 178/99, publ. OSN 2000/15/599). W reasumpcji powyższych rozważań należy stwierdzić, że wniesiona przez skarżącego skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W konsekwencji, zgodnie z art. 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.